Software update

Ik denk dat iedereen dit wel kent... Je gebruikt een programma op de computer of telefoon en dan opeens is er een nieuwe versie beschikbaar. Meestal installeer je de update wel en dan begint voor mij vaak het grote uitzoeken....

Bij sommige programma's gaat alles goed. Alles blijft hetzelfde werken en is gewoon toegankelijk. Ik heb ook weleens het tegenovergestelde meegemaakt. Dan was de indeling van het programma helemaal vernieuwd en werkte het eigenlijk nauwelijks nog goed samen met mijn braillesoftware. Dan zit ik echt een hele poos te proberen en dingen uit te zoeken. Soms werkt dat en kan ik het alsnog gebruiken. Als je het dan eenmaal weer onder de knie hebt is er ook niks meer aan de hand.

Soms is dat ook helemaal niet zo en kun je nauwelijks verder met dat programma.

Eigenlijk is het een beetje hetzelfde als met het internet. Sommige sites worden ook steeds ontoegankelijker. Neem bijvoorbeeld de nieuwe blogger!! Daar heb ik al weleens eerder iets over verteld. Dit gebeurt dus ook weleens met software.

Een van de grootste veranderingen die ik meemaakte is de software update van mijn Iphone. Ios 5 was een geheel nieuwe software. De basisdingen werkten eigenlijk hetzelfde, maar er zaten heel veel nieuwe functies bij.

De grootste verandering voor mij en andere voiceovergebruikers was het veranderen van de stemmen. Opeens werd je toegesproken door een man in plaats van een vrouw. Dat was wel even wennen.

Gelukkig begreep ik de nieuwe software al snel en nu denk ik eigenlijk niet meer aan Ios 4.

Deze week kondigde Apple Ios 6 aan. Deze software zal in het najaar uitkomen. Mijn eerste gedachte was niet: "Ooh leuk, er komt nieuwe software met opnieuw 200 nieuwe functies." Nee, mijn gedachte was:"Oohjeej, zou het net zo toegankelijk zijn?"

Dat zullen we in het najaar wel zien. Zo zie je maar dat niet alles even toegankelijk en makkelijk blijft als het was. Het belangrijkste blijft toch dat het toegankelijk moet blijven en ik hoop dat dat ook zo zal blijven.

Zomerstop

Zoals de meesten van jullie wel weten vind ik het leuk om tv te kijken. Soms zijn er tijden waarop je naar heel veel interessante dingen kunt kijken. Soms weet je niet wat je moet kijken omdat er twee dingen tegelijk komen. Soms zijn er tijden wanneer er bijna niks boeiends te zien valt.

Deze tijd is nu aangebroken. Ik heb het over het einde van het tv-seizoen en het ingaan van de zomerstop. Dit houdt in dat er heel veel programma's tijdelijk stoppen. Sommige programma's komen zelfs niet meer terug omdat ze eenmalig waren. Een voorbeeld van zo'n tijdelijke stop vind je bij het programma Carlo & Irene Life 4 you. Ik denk dat de meesten van jullie wel weten dat ik dit iedere zondag kijk. Het hoort er gewoon bij en is een deel van mijn weekend.

Dan opeens na 40 afleveringen is er een stop... Het seizoen is afgelopen en dat wil zeggen dat je ongeveer drie maanden niet naar het programma kan kijken. Aan het begin even wennen, maar dan is dat ook weer vanzelfsprekend.

In Nederland stopt zelfs een programma als Goede tijden slechte tijden. Dit kijk ik zelf niet, maar toch vind ik het apart dat ook dit een paar weken stopt. In Duitsland gaan de soaps gewoon door en het valt me elk jaar weer op dat het juist in de zomer erg spannend wordt zodat je wel moet blijven kijken. Dat vind ik wel apart.

Wat is nou fijner? Een periode waarin je favoriete programma helemaal niet meer komt of juist niet?

Het heeft allebei voor en nadelen. We hopen dat het de komende tijd mooi weer wordt. Dan heb ik persoonlijk niet zo heel veel zin in tv kijken. Lekker buiten zitten met een boek is ook altijd fijn. In zo'n situatie is een zomerstop dus best fijn.

Toch betrap ik mezelf erop dat ik het fijn vind om op vaste tijden naar bepaalde dingen te kijken. Dat zit er gewoon zo in dat het wel een deel van je dagindeling bepaalt. Dan is het fijn dat de zomerstop er niet is.

De zomerstop is nu nog niet het ergste van de zomer. Het heeft meer voor dan nadelen vind ik. Het ergste vind ik het herhalen.

Het ene seizoen van het programma is afgelopen. Ooh geen probleem, dan gooien we er toch gewoon herhalingen van hetzelfde programma achteraan! Niet alleen van dat programma, maar gewoon van alle leuke programma's van het afgelopen jaar.

Je denkt dat je eens lekker naar iets kan kijken dat je leuk lijkt. Na ongeveer een kwartier denk je: huh? dit heb ik toch al gezien? Jahoor, herhaling...

Daarom zoek ik nu elke keer uit of het om een herhaling of om een nieuwe aflevering gaat.

Wat vinden jullie van een zomerstop tv?

Steve Jobs: de biografie

Vandaag heb ik de biografie van Steve Jobs uitgelezen. Het was een heel interessant boek en daarom wil ik er heel graag een blogje aan besteden.

Het boek is geschreven door Walter Isaacson. Hij heeft al veel biografieën op zijn naam staan.

Ik ben het boek gaan lezen omdat ik eens wat meer over de man die Apple oprichtte wilde weten. Eigenlijk had ik ook een specifieke reden. Ik wilde heel graag weten waarom Apples producten zo toegankelijk zijn.

Steve belde zelf naar Walter met het verzoek om een biografie over hem te schrijven. Hij dacht dat er wel belangstelling voor zou zijn, maar Walter zag dat op dat moment heel anders. Hij zei dat hij dat misschien over een paar jaar wilde gaan doen. Toen wist nog niemand dat Steve aan kanker leed. Een paar jaar later belde Steve opnieuw en ook dankzij de hulp van zijn vrouw kon hij hem nu wel overhalen. Hij werkte van 2009 tot en met 2011 aan deze biografie en interviewde heel veel mensen: vrienden, familie, collega's, concurrenten, journalisten en ga zo maar door.

Het boek is op een hele mooie manier samengesteld. Het is heel afwisselend.

Een groot deel gaat over het privéleven van Jobs. Over het feit dat hij geadopteerd is en wat dat met hem deed. Het gaat over zijn jeugd en zijn periodes op school. Er wordt ook veel aandacht besteedt aan zijn leefgewoonten.

Steve had namelijk aparte eetgewoontes. Soms kon hij weken alleen maar appels of wortelen eten. Hij dronk heel veel vruchtensap en volgde heel veel diëten. Hij was vegetariër en hij was ervan overtuigd dat hij zich door zijn levensstijl niet vaak hoefde te wassen of Deo hoefde te gebruiken. Dit heeft hem wel veel moeilijkheden bezorgd, maar daar was hij zich niet van bewust.

Het gaat over het ontstaan van Apple en waarom het bedrijf Apple heet. Het ontstaan van ideeën en het leiden van diverse projecten. Over de periode waarin hij niet bij Apple werkte omdat hij eruit werd gezet. Er wordt ook aandacht besteedt aan de periode waarin hij voor Pixar werkte en de hele filmindustrie op z'n kop zette.

Er wordt ook veel geschreven over zijn woede-uitbarstingen. Hij zei altijd heel direct wat hij ervan vond. Niet alleen over ideeën of ontwerpen, maar ook over personen. Iets was of helemaal perfect of het was rotzooi. Dat moest iedereen weten ook. Het kon dan gaan over een verkeerde kleurtint of verkeerde hoeken van een product.

Bij het oprichten van de Apple store hebben ze twee weken vergaderd over welke tint grijs de bordjes naar de toiletten moesten hebben. Het gold trouwens ook voor eten, of iets was heel slecht of heel goed. Hij heeft zijn eetproblemen trouwens nooit onder controle kunnen houden. Dit heeft later tijdens zijn ziekte wel voor veel complicaties gezorgd.

De missie van Steve was om producten te bedenken die vernieuwend zijn. Ze moeten wel volledig geïntegreerd zijn. De software van Apple is ook gesloten. Als je een Ipod, Iphone of Ipad hebt moet je met Itunes werken.

Er zijn veel discussies en ruzies geweest over het gebruik van open of gesloten systemen. Microsoft maakt gebruik van open systemen en verstrekt allerlei licenties. Dit is ook de reden waarom zij de markt zijn gaan domineren. Dit vond plaats in de periode dat Steve niet bij Apple werkte.

Toen hij in 1997 terugkeerde wilde hij Apple weer opnieuw op de kaart zetten.

Dit gebeurde ook door de Imac.

Later volgden dingen als de Ipod, Itunes, De Itunes store, de Iphone, De Apps en de App store en de Ipad.

Steve wilde dingen ontwikkelen waarvan de mensen zich eerst niet bewust zouden zijn dat ze het nodig zouden hebben.

Uiteindelijk was Apple weer helemaal terug en dat op verschillende gebieden. Ze werken nu immers niet meer alleen voor de computermarkt.

Steve heeft zelf niet zo heel veel producten gemaakt. Hij had de meeste ideeën over hoe het product uiteindelijk moest zijn. Hij werkte veel aan het design; dat vond hij heel erg belangrijk. Het moest mooi, dun en vooral simpel te bedienen zijn. En hij had natuurlijk altijd zijn opmerkingen klaar over de software. De producten werden dus door een heel team gecreëerd.

Hij zorgde er ook voor dat mensen soms dingen deden waarvan ze dachten dat ze het nooit voor elkaar zouden krijgen. Hij bezat heel veel overtuigingskracht.

Dit zag je ook in zijn productpresentaties. Hij vertelde er met zoveel passie over dat het al bijna door de presentatie een enorm succes was.

Ik heb zelf een paar presentaties gekeken en ik werd er ook helemaal in meegesleept.

Op de vraag over de toegankelijkheid heb ik helaas geen antwoord kunnen krijgen. Toch heb ik heel veel dingen geleerd en heel veel inspiratie opgedaan.

Ik kan heel veel schrijven over deze man, maar dan zou één blog nog te kort zijn.

Het leven kan soms heel oneerlijk zijn. Ik weet zeker dat de ideeën nog lang niet op waren. Gelukkig gaat Apple door met het creëren van nieuwe dingen. Toch zal het zonder Steve Jobs altijd anders zijn. Zijn gedachtegoed blijft nog heel lang bestaan.

Ik kan alleen maar zeggen dat je het boek absoluut moet lezen als je belangstelling hebt voor het leven van een hele unieke man.

And one more thing...

Steve Jobs en Apple hebben meer dingen bedacht dan je je misschien voor kunt stellen. Ook sommige dingen op de windows computers. Die zijn door Microsoft overgenomen.

Steve Jobs heeft de wereld zeker wel veranderd. Toch moeten de andere Apple medewerkers niet worden vergeten. Zij hebben er immers ook hard aan gewerkt. Op sommige gebieden wel harder dan hij.

papieren, papieren en nog eens papieren

Gisteren ben ik naar het CWI in Duitsland geweest. Dit allemaal om de testperiode in Düren aan te vragen waar ik het vorige week over had. Het was me het dagje wel...

Eigenlijk begon het vrijdag. Toen ging ik al met mijn vader naar het CWI om deze aanvraag in te dienen. Daar kreeg ik te horen dat ik eerst op gesprek zou moeten komen bij een mevrouw die zorgt voor de integratie van werknemers met een beperking. Ik ben een tijd geleden al bij deze mevrouw geweest. Het zou alleen vier tot zes weken kunnen duren voordat ze tijd voor me zou hebben.

Toen ik thuis kwam werd ik echter door haar gebeld met de mededeling dat er iemand voor dinsdag, gisteren dus, had afgezegd. Ik zou dan in de plaats van die persoon kunnen komen. Anders zou ik inderdaad zo lang moeten wachten. Dat was natuurlijk fijn. Die kans grijpen we natuurlijk aan.

Het gesprek stelde eigenlijk niks voor. Het kwam erop neer dat ik een vragenlijst over mijn gezondheid in moest vullen, kopieën van mijn diploma moest geven en een kopie van een doktersverklaring waarin staat dat ik blind ben.

We hadden niet alle papieren bij ons dus dat was een beetje jammer. Wie neemt er nou papieren uit 1991 mee?

Deze mevrouw was gelukkig zo aardig dat ze ons aanbood dat we de papieren later die dag konden inleveren. Ze gaf ons alle spullen mee. Daarna gingen mijn moeder en ik thuis aan de slag met het invullen van de papieren en het kopiëren van de documenten. Het was nogal een gezoek omdat wij ons niet konden herinneren dat wij dat papier uit 1991 hadden. Toen was ik immers één jaar oud...

Gelukkig konden we later die middag de papieren in haar postvakje leggen.

Nu is het weer afwachten. Het kan zijn dat ik nog naar een speciale arts moet die mij keurt. Slaat eigenlijk nergens op, maarja, ze moeten immers officieel weten dat ik blind ben... We hopen een test bij een psycholoog te kunnen omzeilen door mijn cijferlijst en misschien lukt dat bij de dokter ook wel door de verklaring. We verwachten van niet, maar je kan het altijd proberen.

Wat nu de volgende stap is zal ik zien als ik een brief in de brievenbus vind. Of ik moet naar één van de testen toe (of allebei) of ik moet weer naar de mevrouw van gisteren.

Als ik eerlijk ben vind ik het wel een gedoe en het gaat nu alleen over de testperiode en nog niet eens over een opleiding. De mevrouw vond het zelf ook erg veel papierwerk. Ze zei dat ze me zo wilde helpen en toelaten, maar dat dat helaas niet mogelijk is omdat die dingen nou eenmaal wettelijk bepaalt zijn.

Toch hadden ze mij de papieren bijvoorbeeld ook via de post kunnen sturen. Dat scheelde een paar keer heen en weer rijden. Aan het gesprek had niemand namelijk echt veel.

We zullen het zien zeg ik maar weer. De eerste stap is nu in ieder geval gezet. Ik heb gelukkig tijd genoeg en ga dus niks overhaast doen. Zodra ik bericht heb laat ik het wel weten.

Telefoonlol

Afgelopen weekend ontstonden er twee grappige situaties aan de telefoon. Eigenlijk zijn ze (bijna) allebei op dezelfde manier gegaan. Het ging ook om dezelfde personen.

Vrijdag:

Oma belde naar familie om iets te vragen. De telefoon werd opgenomen door Tijme van bijna 7 jaar. Ze had de luidspreker aanstaan dus ik kon het duidelijk horen. Oma zei echter: Hallo Sanne! Hierop zeiden mijn oom en ik allebei: nee, dat is Tijme... Toen zij Tijme zelf ook dat hij Tijme was.

Het kan natuurlijk gebeuren dat je een stem even niet herkent, maar als iemand duidelijk zijn naam zegt... tja. Eigenlijk niet zo bijzonder zou je zeggen, maar het verhaal gaat verder.

Zaterdag:

Mijn moeder belde naar familie om iets te vragen. Dit keer stond de luidspreker niet aan, maar ik kon duidelijk horen dat Sanne van bijna 11 de telefoon opnam. Mijn moeder vroeg naar haar vader en zei vervolgens tegen hem dat ze het zo leuk vond dat Tijme opnam...

Mijn vader en ik hadden allebei gehoord dat het Sanne was die opnam en dit zeiden we dan ook.

Dit was dus precies de omgekeerde situatie, maar dan met dezelfde personen. Nu vind ik dat de stemmen totaal niet op elkaar lijken. Toch apart dat dit soort dingen dan gebeuren ookal zegt iemand z'n naam heel duidelijk. Het is dan toch een kwestie van goed luisteren denk ik.

Het was wel grappig en daar gaat het uiteindelijk om.

Zondag belde de vader van Sanne en Tijme ons op. Mijn vader vroeg of ik op wilde nemen en had me al verteld dat zij het waren. Ik zei alleen: Hallo. Hij zei meteen: Hallo Tatjana... Toen begonnen we gelijk met: ooh, jij herkent me wel!! :)

Trololo

Vandaag las ik op Twitter het nieuws dat Edoeard Chil is overleden. Een Russische zanger. Nu zul je wel denken, ja, dat zal wel... die ken ik niet. Nou, ik ken hem toevallig wel.

Hij werd sinds twee jaar ook wel de Trololozanger genoemd. Dit omdat er een filmpje van hem op YouTube staat waarin hij een liedje zingt met allerlei fantasiewoorden. Daar komt dus ook trololo in voor.

Het nummer is al redelijk oud, maar de zanger mocht het vroeger nooit zingen omdat het in Rusland niet werd goedgekeurd. Hij loste het dus op deze manier op.

Twee jaar geleden werd het lied dus geüpload.

Een vriend van mij kwam dit tegen en liet het me een keer horen. We vonden het allebei erg grappig en lagen helemaal dubbel van het lachen.

Sindsdien heeft dit nummer een belangrijke rol gespeeld. Op de meest vreemde momenten begonnen we dat lied te zingen of te luisteren. Vaak begon hij dan en schoot ik meteen in de lach.

Ik herinner me nog een keer een pauze waarin ik rustig zat te eten. Toen hield hij een mp3-speler bij mijn oor die het nummer afspeelde. Natuurlijk hadden we weer de grootste lol.

Een andere keer had hij het nummer op zijn DS. Toen ging hij de toonhoogte en snelheid veranderen. Dat was ook hilarisch!

Ik herinner me ook nog dat Editie.Nl een item over dit lied uitzond. Dit vond ik wel grappig. Hier heb ik hem meteen over gemaild en het onderwerp van de mail was: De Rus. Over dit mailtje hebben we het nu nog omdat hij het onderwerp zo grappig vond. Hij heeft het mailtje nog steeds bewaard. We noemen het lied nu ook vaak het lied van De Rus. Dat vinden we grappiger dan Trololo.

Vandaag las ik dus het nieuws dat Edoeard Chil is overleden. Natuurlijk moest ik meteen aan die grappige momenten denken die we samen door dit nummer hebben meegemaakt.

Ik wilde de link naar het artikel meteen delen zodat ik het niet zou vergeten. Ja, dan doe ik dat dus via een mailtje... en drie keer raden wat het onderwerp was... De Rus 2.

De zanger is overleden, maar de lol die we hadden en misschien nog wel zullen hebben door Trololo blijft bestaan!

Klik hier als je het artikel over Edoeard Chil wilt lezen. Je kunt er ook het filmpje vinden.

Een middagje naar Düren

Vorige week woensdag ging ik samen met mijn ouders naar Düren, een stad in Duitsland ongeveer 1,5 a 2 uur bij ons vandaan. We gingen er naartoe om informatie te verzamelen.

In deze stad bevindt zich namelijk een opleidingscentrum voor blinden en slechtzienden. Zij hebben een heel groot aanbod van beroepsopleidingen en daarom leek het ons wel interessant.

We hadden een gesprek met een hele aardige mevrouw die mijn situatie helemaal begreep. Dat is natuurlijk altijd fijn.

Het gesprek begon echter wel meteen met een teleurstelling.

Op de site van de instelling hebben we gelezen over een opleiding tot medisch tastonderzoekster. Dat wil zeggen dat je in staat bent om borstkanker in een vroeg stadium te herkennen. Dit leek me een hele interessante en zeer zinvolle opleiding. Je kunt er waarschijnlijk mensen mee helpen en dat is toch dat wat mij heel erg mooi lijkt.

Deze opleiding wordt helaas niet meer aangeboden. Er is gewoon te weinig toekomstperspectief. Er was maar weinig vraag naar het beroep. Veel mensen toonden echter wel belangstelling, maar de kans dat je echt een goede baan krijgt is klein. Zo vaak ben je dan ook waarschijnlijk niet nodig. Jammer. Deze opleiding gaat het dus niet worden.

We hadden het verder nog over de opleidingen die ik al gevolgd had, mijn interesses en over hoe het leven in de instelling daar zou zijn.

Doordeweeks zou ik daar moeten wonen; anders is het niet te doen. Je krijgt een eigen kamer met een eigen badkamer. Voor eten wordt volledig gezorgd. Het is wel mogelijk om maaltijden over te slaan en dan voor jezelf iets klaar te maken in de keuken van de verdieping. Hoe dat allemaal precies zit weet ik natuurlijk nog niet.

Er zitten mensen vanaf 18 tot ongeveer 50 jaar. Qua leeftijd zou ik daar dus precies tussen passen. Ze hebben ook een heel groot aanbod van dingen die je in je vrije tijd kan doen. Denk bijvoorbeeld aan sporten of spelletjes.

De opleidingen die voor mij in aanmerking komen zijn de administratieve opleidingen. Ze hebben er verschillende die ik zou kunnen doen. De mevrouw zei ook dat de opleidingen heel erg breed zijn. Als je later gaat solliciteren kun je bij allerlei soorten werkgevers terecht. Je leert heel veel verschillende taken en kunt later bepalen waar je het liefst mee verder wilt. Voor mij zou dat denk ik de communicatieve richting zijn met bijvoorbeeld telefoneren of het schrijven van brieven.

Het klonk allemaal heel erg goed en positief. Het verdient zeker een kans.

Ik ga er waarschijnlijk na de zomervakantie voor twee weken naartoe. Dan mag ik daar bij allerlei opleidingen en richtingen meelopen. Ik word dan ook getest. Op die manier kunnen zij samen met jou bepalen wat je nog moet leren of wat je juist al goed kan.

Als ik er een opleiding zou volgen is het ook mogelijk om er al een tijd voordat de opleiding start naartoe te gaan. Dan zou ik al heel wat dingen op het terrein kunnen leren en bijvoorbeeld een aantal routes in de stad zodat je naar een winkel kan. Het is echt heel erg goed hoe ze daar met je omgaan. Tenminste zo kwam het op me over na die ene middag.

De opleidingen starten in januari en in juli en duren drie jaar. Als je wilt kun je elk weekend of om het weekend naar huis.

Ik ga als het goed is de test van twee weken doen zodat ik kan zien hoe het daar allemaal is. Dan kan ik bepalen of ik ermee verder wil of niet. Het is natuurlijk wel een goede kans die je krijgt. Het is al moeilijk genoeg om aan werk te komen.

Op het gebied van wonen lijkt het me wel heel erg spannend. Ik heb nog nooit intern gezeten. Het is wel fijn dat je daar als volwassenen behandeld wordt omdat er ook alleen maar volwassenen zitten. Er is wel altijd begeleiding aanwezig, maar zij hebben niet de taak om je op te voeden. Dat is wel fijn.

Het lijkt me wel erg wennen. Qua afstand is het wel te doen. Dus als er echt problemen zijn kan ik binnen twee uur of iets minder thuis zijn. Dat scheelt wel. Ik zou het moeilijker vinden als het veel langer was.

We zullen zien hoe het afloopt en wat er allemaal uitkomt. Ik vond het leuk om jullie dit alvast te vertellen. Misschien volgt er binnenkort wel meer.