De nieuwe blogger

Ik heb er al vaak over geschreven... Internet wordt steeds visueler. Dat idee heb ik althans. Er wordt steeds meer met bewegende dingen en met plaatjes gewerkt. Voor iemand die blind is is dat natuurlijk niet echt fijn. Ik zei ooit al dat ik hoopte dat er zoveel mogelijk dingen toegankelijk zouden blijven. Nou, ik kan weer iets nieuws toevoegen aal het lijstje met veranderingen...

Blogger is nu ook veranderd. Dit is echt supervervelend! Ik kwam er vrijdag achter en wist totaal niet wat ik nu moest beginnen. Alles ziet er anders uit en lijkt niet meer hetzelfde te werken.

Gelukkig kan ik de oude versie van blogger nog activeren. Dit wil zeggen dat ik dit blogje nog met de oude versie kan plaatsen. Dat is wel heel erg fijn, want die was voor mij echt perfect! Geen moeilijke dingen; gewoon geheel toegankelijk.

Ik vraag me alleen af hoelang deze versie nog online zal zijn. Vaak is dat nog een tijdje zo en dan moet je definitief overstappen. Daar heb ik en met mij denk ik veel anderen zo'n hekel aan!!!!

Ik moet nu dus helemaal gaan uitzoeken of alles nog werkt en vooral of het voor mij nog te doen is. Dit zal ik stukje bij beetje moeten doen. Echt iets waar ik totaal geen zin in heb, maarja, je zal het moeten doen als je nog wilt bloggen en ik heb geen zin om mijn blog op te moeten geven alleen voor een stel goedzienden die van een mooi uiterlijk houden. Ik wil het jullie alleen even vertellen omdat ik ook volgers heb die mijn blog via de mail binnenkrijgen. Het kan dus zijn dat je soms lege mails van mij ontvangt omdat er dan iets mis is gegaan. Ik wil jullie vragen deze gewoon te verwijderen. Ooit zul je wel de goede versie ontvangen. Dan weten jullie dat het door mijn geëxperimenteer komt en niet door één of andere fout.

Zolang de oude blogger het nog doet ga ik er vrolijk mee door en zal ik misschien tussendoor eens kijken of de nieuwe blindvriendelijk is. Mocht dit niet het geval zijn dan moet ik iets anders bedenken. Dus als het hier opeens weken stilvalt kan het twee redenen hebben: of ik heb geen inspiratie meer of de blogger is niet blindvriendelijk en werkt niet meer. We gaan er maar niet vanuit! We zullen zien. Helaas heb je dat soort dingen niet zelf in de hand.

Mijn weekend: logeren en gezelligheid

De afgelopen vier dagen waren echt superleuk! Over donderdag en vrijdag heb ik al een blogje geschreven dat je onder dit blogje kunt lezen.

Vrijdagmiddag werd ik door mijn peettante en haar man weer naar huis gebracht. De voorstelling Next to normal die we donderdag mochten bewonderen bleef de hele tijd door mijn hoofd spoken, maar wel op een positieve manier. Het was echt supermooi!

Op vrijdag heb ik thuis niet meer zo heel erg veel gedaan. Ja, geblogd :) en nog iets ontdekt wat me erg tegenvalt, maar daarover morgen meer.

Zaterdag ging ik alweer ergens logeren! Dit keer bij mijn andere oudtante in Weurt. Ja, mijn peettante is ook mijn oudtante. Voor degene die niet weten wat dat is: je oudtante is een zus van je oma of opa.

Het was heel erg gezellig.

We gingen eerst even naar Beuningen om een cadeautje voor weer een oudtante te kopen. Die was gisteren namelijk jarig en daar zouden we naartoegaan.

Daarna hebben we gezellig gekletst en gewacht totdat het etenstijd zou zijn. We hadden namelijk bedacht om pannenkoeken te gaan eten.

Rond een uurtje of half zes stapten we weer de auto in om alweer naar Beuningen te rijden. Daar aten we allebei een heerlijke pannenkoek. We hadden ook wel zin om bij iemand op bezoek te gaan.

Na een paar telefoontjes gingen we uiteindelijk naar familie in Nijmegen. Dat was erg leuk. Ze hebben namelijk een zoontje van twee die al behoorlijk wat kan kletsen. We hebben met hem gezongen en gedanst en heel veel gepraat natuurlijk.

We waren rond half elf weer thuis

De volgende dag begonnen we met een lekker ontbijtje.

Daarna werd er een flink stuk van mijn haar geknipt. Schrik niet, ze is namelijk kapster. Het geeft je altijd een fijn gevoel vind ikzelf.

Na een kopje thee gingen we naar Nijmegen om de verjaardag van de andere outtante te vieren. Ze is 73 geword Ze was heel erg blij met de cadeautjes.

Het hele huis zat vol visite. Het was een gezellige boel!

Later die middag kwamen oma en mijn oom er ook naartoe. Ze zouden mij ook weer mee naar huis nemen.

We gingen ook nog even bij mijn peetoom langs. Na het aaien van hondje Does gingen we weer naar huis.

Het was een superleuk weekend! Het is zeker voor herhaling vatbaar.

Next to normal (Vang me straks is het te laat!!!!)

Donderdag was het dan eindelijk zover! Ik heb me er al maanden op verheugd. Ik ging samen met mijn peettante Yvonne naar Next to normal in Uden. Ik heb dit van haar en haar man cadeau gekregen; echt een suuuuuper mooi cadeau kan ik nu zeggen.

Ik had al hoge verwachtingen van de musical. Ik heb er al veel reports over gezien en stukken over gelezen. Ik wist ongeveer waar het verhaal over gaat, maar wilde er ook weer niet te veel over weten. Dan is het in het theater een stuk minder leuk natuurlijk.

De pret begon al 's middags. Mijn moeder bracht me naar Nuenen waar Yvonne en Hans wonen. Daar zou ik ook blijven logeren.

We gingen eerst naar Eindhoven om wat te shoppen. We waren niet echt naar iets op zoek, maarja, je weet maar nooit wat je tegenkomt. We vonden toevallig ook iets leuks. Dit kreeg ik ook nog eens van Yvonne en Hans cadeau! Echt heel erg lief.

Daarna hebben we een lekker frietje gehaald. Daarna gingen we naar het theater.

Next to normal gaat over de familie Goodman. Diana, (Simone Kleinsma) heeft een bipolaire stoornis (manisch-depressief).

Je ziet wat voor een impact dit heeft op het gezin, maar ook op Diana zelf. Ze wordt behandeld door een arts en psychiater. De effecten hiervan zijn ook te zien.

Ik kan nu wel en uitgebreide omschrijving geven van het verhaal, maar dat zou ook vervelend zijn voor mensen die er nog naartoe willen. De gebeurtenis waardoor ze deze aandoening heeft komt ook uitgebreid aan bod. Diana en haar man Dan hebben een kind verloren. Dit is echt heel erg heftig en heel erg mooi neergezet door de cast.

Verder wil ik hier niet over uitwijden. Het zou jammer zijn voor het geval je de musical nog wilt zien. Het is trouwens ook erg moeilijk om het allemaal goed te omschrijven. Het was zo een mooi en ingrijpend verhaal. Ik geloof dat een blog nog te weinig is om het te omschrijven.

Ik was er helemaal van onder de indruk. Het zet je wel even aan het denken. Heel erg mooi!!

Na afloop van de voorstelling hebben we nog even gewacht totdat de grootste drukte voorbij was. Dat was maar goed ook.

Toen we buiten kwamen stond Wim van den Driessche (Dan Goodman) te kletsen met de bassist. We zijn op hem afgestapt en hebben een handtekening gevraagd. Hij was heel erg aardig en heel erg geïnteresseerd. Hij wilde precies weten hoe ik de show heb beleefd. Wat was er goed, wat was er minder goed? Was het goed te volgen? Hoe vond je dit? Hoe vond je dat? Heel erg aardig en leuk.

Toen we net weg wilden gaan kwam René Van Kooten ( Dokter Fine en de psychiater, dokter Madden) ook nog naar buiten. Hij wilde ook meteen weten hoe ik de show heb ervaren en wat ik er allemaal van vond. Ze waren allebei heel erg open en geïnteresseerd.

Na dit mooie avontuur reden we weer naar Nuenen. Daar hebben we nog wat gekletst en daarna gingen we naar bed.

Gisteren hebben we lekker rustig ontbeten en ons aangekleed. We hebben nog gezellig wat gedronken en gekletst.

Daarna gingen we naar de dochter van Hans. Daar hebben we geluncht. Het was heel erg gezellig.

Daarna hebben ze mij weer naar huis gebracht. Na een kopje koffie en het vertellen van alle verhalen gingen ze weer naar huis.

Het waren twee geweldige dagen die ik zo snel niet meer zal vergeten.

(Vang me straks is het te laat!!!!!!)

[Ik hou van...] Mijn laptop

Mijn laptop betekent heel veel voor mij. Het is mijn pen. Ik kan alleen via mijn brailleermachine, laptop of telefoon schrijven. Soms is het wel vervelend dat je je niet op papier kan uiten, maar ik ben blij dat ik het wel via mijn laptop kan.

Dankzij mijn laptop kan ik communiceren met vrienden die niet in de buurt wonen. Ik mail veel en ben regelmatig op msn en Twitter te vinden.

Internet heeft natuurlijk ook mijn wereld vergroot. Daar had ik al ooit over geschreven. Dankzij internet en mijn laptop kan ik mijn berichten met iedereen delen.

Mijn laptop zorgt ook voor vermaak. Ik bewaar er muziek en boeken op. Ik kan via internet boeken bestellen, programma's terugkijken of dingen opzoeken. Dat gaat dus ook via mijn laptop.

Ik denk dat het wel duidelijk is waarom mijn laptop heel belangrijk is, maar wat zou mijn laptop zijn zonder de speciale software die ervoor zorgt dat ik alles kan lezen. Ik sta er regelmatig bij stil. Stel dat dit nooit bedacht zou zijn. Dan zou mijn leven een stuk saaier zijn. Zonder computer zou het ook moeilijker zijn om je teksten aan anderen te laten lezen. Er zijn maar weinig mensen die braille kunnen lezen. Op school zorgde mijn laptop ervoor dat ik niet veel hoefde te sjouwen. Ik had al mijn boeken digitaal. daardoor hoefde ik geen zware, grote brailleboeken te tillen.

Ik denk dat het wel duidelijk is. De techniek heeft mijn leven verbeterd.

Verslagje over vandaag

Vandaag was ik weer bij de kindjes. Het was heel erg leuk. Hier een klein verslagje van mijn dag:

Toen ik binnenkwam kwam er gelijk een meisje op me af. Zij zat vorige week ook de hele tijd bij me. Ze wilde nu ook meteen bij me op schoot zitten. Op een gegeven moment wilden drie kinderen tegelijk met me spelen. Dat was even pittig. Ik wist namelijk niet met wie ik me nou precies bezig moest houden.

Op de een of andere manier is het me toch gelukt en was iedereen tevreden.

Het meisje wilde steeds dat ik haar hielp en met haar meekwam. Echt heel erg leuk.

Vandaag heb ik ook op het kleed gespeeld. Daar waren drie meisjes bezig met dieren. Ze hadden een stal gebouwd met een grasveldje ervoor. Er was ook een rivier zodat de dieren konden drinken. Het was heel erg leuk.

Ik had voor vandaag ook een liedje geoefend. Dit heb ik met een klein groepje gezongen. Het was heel leuk om te doen. De leidster ging met mij in een apart kamertje zitten. Daar hebben we het lied gezongen en er nog over gepraat. Dat vonden de kinderen erg leuk om te doen.

Volgende week mag ik hetzelfde nog een keertje doen, maar dan met een ander groepje kinderen.

Toen was het tijd om te gymmen. Hier kon ik natuurlijk niet zoveel doen. Het was wel erg leuk en gezellig. Het meisje kwam weer de hele tijd bij me zitten.

Na de gym had ik nog een klein gesprekje met de leidinggevende. We hebben nu besloten dat ik tot Pinksteren daar mag blijven werken. Rond die tijd komen er al wat nieuwe kinderen en begint het buitenspeelseizoen pas echt. Dat is voor mij natuurlijk lastiger. Het is voor de leidsters belangrijk dat ze de kinderen leren kennen en omgekeerd. Het is dan natuurlijk moeilijker om ook nog op mij te letten. Er komen sowieso meer kinderen dan er nu zijn en dat is al een hele verandering opzich.

Het is natuurlijk wel jammer. Vooral omdat ik het nu zo goed weet en steeds meer kan doen. Maar het geeft ook niet. Ik heb ze mijn hulp aangeboden. Als ze me nodig hebben kunnen ze me altijd bellen. Misschien voor een muzieklesje? Geen idee. Dat zien we dan wel.

In de tussentijd ben ik druk bezig met het zoeken naar iets nieuws. Ik heb misschien ook al iets gevonden, maar dat hou ik nog even voor mezelf. Ik wil eerst weten in hoeverre het iets voor me is en of het ook mogelijk is. Ik vertel er meer over als ik er meer over weet en als ik er echt iets mee wil gaan doen.

Voor nu mag ik in ieder geval nog vijf weekjes naar de olifantjes. Verder zien we wel. Ik heb gelukkig geen haast. Ik verveel me ook absoluut niet. Ik zal jullie (zoals altijd) op de hoogte blijven houden.

Er komen nu in ieder geval een paar leuke dagen aan. Morgen ga ik naar mijn peettante Yvonne en haar man Hans. 's Avonds ga ik met Yvonne naar Next to normal in Uden. Hier heb ik ongelofelijk veel zin in!!!! Hierover later natuurlijk meer.

Zaterdag ga ik naar Weurt en blijf ik bij Rina logeren. Dat wordt ook heel gezellig! Jullie zullen er wel achterkomen :)

Fans

Zaterdag begon weer een nieuw seizoen van het programma Fans. Ik vind dit een heel interessant programma ookal is er niet zoveel bijzonders in te zien.

In Fans worden mensen gevolgd die fan zijn van een bepaalde artiest. Nu denk ik dat iedereen wel een voorkeur heeft voor een bepaalde popster, maar in dit programma gaat het nog een stapje verder.

Eigenlijk kun je bijna spreken van een obsessie. Het is echt bizar om te zien hoever sommige mensen kunnen gaan. Ik zal het uitleggen naar aanleiding van de uitzending van vorige week.

De familie die vorige week centraal stond was fan van Frans Duijts. Persoonlijk niet mijn favoriete muziek, maar dat maakt niet uit.

De moeder was het ergste. Ze hadden overal foto's hangen. De zoon was ook een enorme fan. Hij wilde zelfs op hem lijken. Hij droeg ook ongeveer dezelfde kleding zodat hij op zijn idool leek.

Ik vind dat persoonlijk nogal ver gaan. Je kunt fan zijn van iemand, maar er is natuurlijk ook een grens.

De jongen wilde ook heel graag samen met Frans zingen. Ik vraag me alleen af in hoeverre de jongen dit zelf wilde. Ik vond persoonlijk dat hij erg gepusht werd door zijn moeder. Ze bleef er maar over bezig.

Hij ging zelfs naar een zangcoach om even een paar tips te vragen. Nou, ik heb 2,5 jaar zangles gehad en ik kan jullie vertellen dat je het niet zomaar door even en paar tips leert. Het is heel erg intensief, maargoed, als zij denken dat je doormiddel van een lesje al iets leert, ik hou ze niet tegen.

's Avonds gingen ze naar een concert. Ze probeerden toen backstage te komen en wilden vragen of de jongen bij Frans op het podium mocht. Ze deden alsof dat de normaalste zaak van de wereld was.

Uiteindelijk lukte het ze om met Frans te spreken en mocht de jongen ook even met hem zingen. Niet op het podium, maar toch. Hij vond dat zijn droom was uitgekomen. Ik vraag me wel af in hoeverre de camera hier invloed bij had.

Hoever kun je gaan als fan?

Ikzelf vind het heerlijk om naar het programma te kijken. Gewoon om me dan keer op keer te verbazen over de mensen die erin gevolgd worden. Ik vraag me heel vaak af of deze mensen wel beseffen hoe ze met hun idool omgaan. Het lijkt er namelijk vaak op dat ze niet doorhebben dat degene een artiest is. Ze denken volgens mij erg vaak dat ze hem gewoon kennen als persoon, maar dat is natuurlijk niet zo.

Het is natuurlijk leuk als je met je idool op de foto mag en als je een handtekening krijgt. Dat heb ikzelf ook. Ik vind dan wel dat je je idool met respect moet behandelen en dat je niet te ver moet gaan.

Maar wat is dan te ver gaan?

Als je alleen maar probeert om dichterbij je idool te komen is dat geen probleem. Dat is natuurlijk ook spannend. Ik vind het te ver gaan als je naar de security gaat en vraagt of de artiest tijd voor je heeft. Tuurlijk, je kunt het proberen, maar jij bent niet de enige fan. Ik denk dan ook geregeld: er zijn meer mensen, de artiest heeft niet alleen tijd voor jou.

Wanneer de artiest geen tijd heeft zijn de mensen meteen boos en teleurgesteld en roepen ze dingen als: "Nou, dat had ik nooit van hem/haar verwacht. Ze zijn wel onaardig."

Is dat zo?

Nee, je moet er altijd op rekenen dat de ster geen tijd heeft. Hij is er niet alleen voor jou. Ik vind dat je er juist van uit moet gaan dat je idool geen tijd heeft. Dan is het echt een verrassing wanneer het tegenovergestelde het geval is. Ik vind dat je je idool echt als een idool moet zien en niet als jouw beste vriend.

Tuurlijk, de artiesten hebben fans nodig. Zij kopen immers de cd's en andere dingen. Fans die ze aanmoedigen zijn ook erg leuk, maar soms vinden de artiesten het denk ik ook prettiger wanneer fans gewoon op een normale manier met ze omgaan en niet gelijk kwaad worden wanneer zij nou een keer niet aan de beurt komen voor een handtekening.

Ik ben benieuwd wat voor fans er nog meer te zien zullen zijn.

Wat vinden jullie van het gedrag van deze extreme fans?

Miljoenenjacht

Wie kent het niet? Het programma Miljoenenjacht is eigenlijk zo simpel als wat. Er wordt doormiddel van vragen naar een kandidaat gezocht die in de finale kans maakt op 5000000 euro.

Het spel werkt als volgt: er zijn 26 koffers. De kandidaat kiest een koffer uit en hoopt dat daar de 5 miljoen of een ander hoog bedrag inzit.

Vervolgens moet hij de andere koffertjes openmaken en moet hij proberen om er zo veel mogelijk lage bedragen uit te halen. Na een aantal koffers wordt er berekend hoeveel de koffer waard is. De kandidaat mag dan besluiten of hij de koffer verkoopt en het geld neemt of doorspeelt.

Een heel simpel spel eigenlijk. Ik volg het al heel lang. Vroeger toen ik nog geen Nederlandse tv had keek ik het bij oma. Vroeger was het ook nog veel leuker. Nu kijk ik het eigenlijk alleen maar omdat er dan toch niet veel beters op tv is. Soms is het ook spannend en soms kun je je ook lekker kwaad maken over de beslissingen van mensen.

Vroeger ging het openmaken van de koffertjes op een leuke manier. Dan zaten er 25 mensen die ieder een koffer kregen. Dan moesten ze raden wat er in hun koffer zat en als ze het goed hadden kregen ze het bedrag. Dat vond ik vroeger altijd leuk en zo was het ook spannender.

Tegenwoordig gaat het veel sneller en worden de koffers door de meisjes geopend die ze binnenbrengen. Een stuk saaier vind ikzelf. Tja, soms zijn formats aan verandering toe, maar dit is niet altijd positief kan ik je vertellen. Misschien vinden andere mensen het zo leuker, maarja, over dat soort dingen heb je toch niets te zeggen. Het blijft soms wel vermakelijk.

Vorige week begon weer een seizoen van dit programma. Oma en opa vinden het leuk en wilden dat ik de finale voor ze op zou nemen. De rest vinden ze niet zo interessant. Ze wilden zelf namelijk een film kijken. Zo gezegd zo gedaan.

Op maandag ging ik er toevallig langs en nam de dvd mee zodat ze het gezellig zouden kunnen kijken. Mijn dvd-recorder heeft de laatste tijd wat problemen, althans dat vermoeden we. Soms neemt hij gewoon niks op terwijl hij wel loopt en hij pakt niet alle dvdtjes. Die zijn misschien oud en versleten. Geen idee, maar dat is ook niet boeiend voor dit blogje. Het verklaart wel mijn volgende handeling.

Ik wilde checken of de dvd het bij oma en opa deed. Ik haalde hem dus uit mijn tas en deed hem in de dvd-speler. Alles perfect. De dvd weer terug in het hoesje en terug in mijn tas... Huh? Wat klopt er niet?

Toen ik thuiskwam pakte ik mijn tas uit en vond ik dus de dvd met de koffertjes, zoals wij het spel ook wel noemen. Jeetje, weer mee naar huis genomen. Dat was niet de bedoeling.

Ik denk dat het door de gewoonte kwam. Ik ben eraan gewend om de dingen die ik naar oma en opa meeneem weer mee terug te nemen. Als ik er iets gedaan heb stop ik het weer in mijn tas. Zo dus denk ik ook de dvd. Tja, konden ze het nog niet kijken. Wat een stom iets toch.

Twee dagen later heb ik ze de dvd alsnog kunnen geven en hebben ze er nog van genoten.

Wat heb ik geleerd? Het is niet altijd slim om steeds alles op dezelfde manier te doen. Soms moet je er ook weleens bij nadenken ;)