[Ik hou van...] Mijn vrienden

Vrienden; het is een ruim begrip. Wie reken je tot je vrienden en wie niet? Soms is dat toch erg lastig... Vroeger op de basisschool zei ik al snel dat iemand mijn vriend of vriendin was. Later werd dat wel anders. Dan merk je echt wie je kan vertrouwen en op wie je altijd kunt rekenen. Natuurlijk moet dat ook wederzijds zijn; anders is het geen evenwichtige vriendschap. De meeste vrienden ken ik van mijn oude school. Toen ik daar nog zat zag ik ze dagelijks. Helaas is dat nu niet meer mogelijk. We wonen allemaal op verschillende plaatsen en daarom is afspreken vaak lastig. Vaak is het zo dat je er een weekend logeren aan moet koppelen. Anders heeft het afspreken bijna geen nut. Met mijn vrienden die ik van school ken heb ik veel contact via de sociale media zoals Facebook. Dat is een hele fijne uitvinding. Zo kun je toch met elkaar communiceren en lijkt het net of je nog elke dag in de pauze zit te kletsen. Er zijn maar een aantal mensen waarvan ik zeg dat ze echt goede vrienden zijn. Ik weet dat ik aan deze vrienden allerlei dingen kwijt kan zonder dat ze het doorvertellen. Andersom is dat natuurlijk ook zo. Het is grappig hoe vriendschappen kunnen veranderen. Zo heb ik nu een veel hechtere vriendschap met mensen die ik op school nauwelijks sprak en juist met mensen die ik heel veel sprak een veel minder hechte vriendschap. Dat is toch wel vreemd, maar op het moment waarop je elkaar onregelmatig ziet weet je pas wie echt je vrienden zijn. Het is grappig dat de band naderhand soms sterker wordt dan eerst. Ik hou van mijn vrienden omdat ze moeite doen om in contact te blijven. Ik doe dat natuurlijk ook. Ik hou van mijn vrienden omdat je soms gewoon een spontane e-mail krijgt met alleen maar de vraag hoe het met je gaat. Ik hou van mijn vrienden omdat ze soms op het idee komen om een leuk sinterklaas/kerstfeestje te houden met een etentje na afloop. Ik hou van mijn vrienden omdat ik soms gewoon een prikbordbericht krijg. Er zijn heel veel redenen waarom ik van mijn vrienden en de vriendschap hou. Die kan ik alleen niet allemaal opschrijven omdat ze soms te persoonlijk zijn en omdat het er gewoon heel veel zijn. Natuurlijk heb ik nu ook weer nieuwe vrienden ontmoet. De tijd zal leren hoe die vriendschappen zich ontwikkelen. Ik hoop in ieder geval dat we een gezellige tijd tegemoet gaan. Ik vind het ook leuk om deze vrienden regelmatig te zien. Dat is natuurlijk ook iets wat bij vriendschap hoort. Gelukkig zie ik volgende maand een groot aantal van mijn vrienden weer bij een housewarming van een vriendin.

[Ik hou van...] December

Ja, volgens mij kan het niet duidelijker. Ik hou van december!! Waarom? Het is de laatste maand van het jaar en hij zit barstensvol van de feestdagen. Het is vaak koud en vroeg donker. Daarom is het in de huizen lekker warm en branden er vaak kaarsen of andere lichtjes die gezelligheid uitstralen. Heerlijk binnen zitten met een boekje erbij en buiten de sneeuw z'n gang laten gaan. Sinterklaas is de eerste feestdag die we tegenkomen. Hier doen we niet zo heel veel aan. Een tijdje geleden vierden we het nog weleens bij familie, maar dat is de laatste jaren ook weer minder geworden omdat de kinderen ook groter worden. Soms krijg ik een kleinigheidje van oma en opa en mijn ouders, maar echt belangrijk vind ik het niet. Ik vind het meer een feestdag voor kleine kinderen. Het is toch heerlijk als je je schoen mag zetten en er dan 's ochtends iets in zit? Dat vond ik vroeger zelf helemaal top en ik vroeg me altijd af hoe Sinterklaas nou binnen was gekomen. Met Kerst heb ik juist veel meer!! Misschien komt dat ook doordat ik in Duitsland woon en ben opgegroeid. Daar is Kerst toch veel populairder. Voor mij begint het kerstgevoel al in de adventsperiode. We versieren dan ons huis en maken het gezellig met kaarsjes en later ook de kerstboom. Dat is toch gewoon heerlijk? Kerstavond is mijn lievelingsfeestdag van heel het jaar. Deze dag vieren we al jaren op dezelfde manier. Gezellig samen eten met mijn ouders, oma, opa en mijn oom. Na het eten worden er altijd wat cadeautjes uitgepakt en is het heel erg gezellig! Waarschijnlijk gaan we dit jaar ook weer een wedstrijdje wiiën. Dat was vorig jaar heel erg gezellig. Wat ik op eerste en tweede kerstdag doe weet ik eigenlijk nog niet. De afgelopen jaren besloten we dat vaak spontaan. Soms gaan we bij andere familie langs en soms brengen we de dag heerlijk thuis door met een boek en gezelligheid. De laatste feestdag is ook meteen de laatste dag van deze maand. Oud en Nieuw; nouja, ook de eerste dag van januari dus... Wat ik dit jaar met oud en nieuw doe weet ik nog niet zeker. Het is een kwestie van tijd en even plannen. De afgelopen jaren ben ik bij familie in Nederland geweest. Dat was altijd erg gezellig! Misschien gebeurt dat dit jaar ook wel, maar dat weet ik nog niet. Jullie lezen het binnenkort hier wel terug. Het is denk ik wel duidelijk waarom ik van deze maand hou. Ik kan dan ook niet wachten totdat het weer december is. Voor je het weet is dat ook weer zo. Dit jaar is namelijk voorbij gevlogen!!!! Soms vraag ik me echt af waar de tijd blijft... alles gaat namelijk zo snel...... voordat je het weet zitten we alweer rond de kerstboom!

[Ik hou van...] Mijn familie

Mijn familie mag natuurlijk niet ontbreken in deze serie. Daarom vond ik het eens de hoogste tijd om hierover te schrijven. Ik heb al vaak over mijn familie geblogd, maar nu zal ik er eens wat dieper op ingaan en de belangrijkste dingen vertellen. Mijn overgrootvader werd geboren in 1914. Mijn overgrootmoeder in 1919. Ze trouwden in 1939 en ze woonden vanaf toen hun hele leven in Nijmegen. In datzelfde jaar werd hun eerste dochter geboren. Daarna volgden er nog acht kinderen. In totaal vijf meisjes en vier jongens. Mijn oma is de vijfde, die zit er dus lekker tussenin. Mijn oma trouwde in 1967 met mijn opa. Omdat opa uit Duitsland komt verhuisde oma naar Duitsland. Ze kregen samen 2 kinderen; mijn moeder in 1969 en mijn oom in 1972. Mijn moeder trouwde in 1989 met mijn vader en in 1990 werd ik geboren. Zo dat is even de belangrijkste geschiedenis in het kort. Zo komt het dus dat ik familie in Nederland heb en dat ik tweetalig ben opgevoed. Van mijn overgrootoma en opa mocht ik gelukkig nog lang genieten. Grote oma overleed in 2000; ik was toen tien jaar. Opa overleed in 2003; een paar dagen voor mijn dertiende verjaardag. Ik heb zelf geen broers en zussen. Nichtjes en neefjes heb ik ook niet. Ik heb ook geen echte tante. De mensen die ik als oom en tante zie zijn in werkelijkheid dus eigenlijk mijn oudooms en tantes. Dat zijn de broers en zussen van mijn oma. Ik heb wel twee echte ooms, maar met de ene hebben we nog maar weinig contact. De neven en nichten van mijn moeder zijn dus mijn achterneven en nichten; ingewikkeld hè? Oma's eennajongste zus is mijn peettante. Een neef van mijn moeder is mijn peetoom. Snappen jullie het nog? Ok, genoeg over de familierelaties... Vroeger was ik bijna elke zaterdag in Nijmegen te vinden. We gingen dan op bezoek bij grote oma en opa Jopie. Dat was altijd feest. Je kon er bijna altijd van op aan dat je de hele familie daar kon vinden. Er werd gekletst, gekaart, gesnoept en gelachen. Ik speelde met iedereen, maar vooral met grote oma. Van haar mocht ik alles, niets was te gek. Ik mocht op tafel zitten en zingen, ik mocht snoepjes en koekjes pakken... het was heerlijk. Rond 1999-2000 werd grote oma ziek. We gingen er nog steeds regelmatig naar toe. Ik verzorgde oma en opa dan. Dat betekende dat ik drinken bracht en de pillen uitdeelde. Dat vond ik echt super om te doen. Grote oma moest ons helaas veel te vroeg verlaten, maar ze zal altijd in mijn hart blijven bestaan! In 2000 begonnen we met de traditie "Familieweekend". Het was de bedoeling dat grote oma en opa allebei mee zouden gaan, maar helaas overleed oma twee weken voor het geplande weekend. Gelukkig hadden ze toen besloten om het weekend niet af te zeggen. Het was dat jaar heel fijn om juist op dat moment bij elkaar te zijn. Tijdens zo'n weekend doen we allerlei spelletjes en activiteiten. Ik heb ook over twee van die weekenden geblogd; dat van 2011 en van dit jaar. Het is elk jaar een feest. Volgend jaar gaan we weer op stap! Daar kijk ik nu al naar uit. Mijn familie is gewoon super! Ik kan altijd op iedereen rekenen. Het is ook fijn dat ze heel normaal met mij omgaan. Ja, ze zijn ook niet anders gewend... maar toch... Ze zijn behulpzaam en ondersteunen me waar dat nodig is. Toch laten ze mij ook vrij en leggen ze me niet in de watten. Dat is goed omdat ik dat ook absoluut niet wil! Als ik ergens mee zit kan ik dat altijd wel aan iemand kwijt. Soms bel ik ook gewoon zomaar voor de lol iemand op. Dan kletsen we gewoon over van alles en nog wat, maar uiteindelijk gaat het over niets interessants. Dat is gewoon heerlijk. Soms krijg ik ook onverwacht een mailtje waarin een specifiek iemand altijd schrijft dat alles zijn gangetje gaat en vraagt hoe het allemaal bij mij gaat. Daar hou ik van! Met mijn peettante kan ik mijn hobby, theater, delen. Daar heb je vast ook regelmatig over gelezen. Wie ik ook niet moet vergeten zijn mijn ouders, oma en opa. Die horen immers ook bij de familie. Aan mijn ouders kan ik ook altijd alles kwijt en ze helpen mij ook met alles. Ik vind eigenlijk dat ik daar eens vaker bij stil moet staan. Er zijn zoveel mensen die mij zoveel dingen geven... Dat is niet altijd vanzelfsprekend! Natuurlijk sta ikzelf ook altijd voor mijn familie klaar. Dat weten ze ook. Toch wil ik ze nu via deze blog even in het zonnetje zetten! Ik ben blij dat jullie er allemaal zijn!

[Ik hou van...] Simone Kleinsma

Simone Kleinsma, ik denk dat iedereen wel weet wie ik bedoel. Simone Kleinsma is een actrice en zangeres. Ze schitterde in heel veel musicals en ook op tv was ze al vaak te zien. Verder zingt ze ook en heeft ze een aantal cd's uitgebracht. In deze blog gaat het niet om Simone zelf, maar natuurlijk om de redenen waarom ik van Simone hou en dus ook waarom zij een plekje in deze serie verdient. Ik maakte voor het eerst kennis met Simone door de musical Mamma mia. Ik ging er in 2005 samen met familie naartoe. Voordat we naar de show gingen had ik de cd van de musical gekregen. Zo kon ik al wat naar de liedjes luisteren. Zo maakte ik dus kennis met de stem van Simone. Via via kwam ik erachter dat het om Simone Kleinsma ging. Ik verheugde me er erg op om haar live on stage te zien, maar helaas speelde zij die dag niet. De musical was desondanks toch superleuk! Ik ben me toen steeds meer in het repertoire van Simone gaan verdiepen. Ik zocht liedjes en filmpjes van haar op zodat ik nog meer van haar kon bewonderen. In maart 2006 speelde Simone in het toneelstuk One flew over the cucckoo's nest. Dit toneelstuk bezocht ik samen met mijn peettante en het was één van de indrukwekkendste voorstellingen die we hebben gezien. Op die dag in 2006 ontmoette ik Simone ook voor het eerst. Dit gebeurde backstage in haar kleedkamer. Ja, echt waar! Ik kreeg toestemming om het decor te bekijken en toevallig ontmoette ik toen ook heel veel acteurs waaronder Simone. Ik had een brief voor haar geschreven en haar naam in braille meegenomen. Dat vond ze erg leuk om te zien. We zijn ook samen op de foto gegaan. De volgende show waar Simone in schitterde was Aan het einde van de regenboog. Hierin speelde zij Judy Garland. De voorstelling ging over haar leven. Ook hier mocht ik weer het decor bekijken. Het was echt super dat ik Simone weer tegenkwam. Het leuke was dat ze mij ook nog herkende van de vorige keer. Ze heeft die keer een foto van haar en mij gesigneerd. Deze foto hangt nu op mijn kamer en is echt speciaal voor me. De volgende keer dat ik Simone zag was tijdens haar eerste solovoorstelling Songs from the heart. Hierin zong ze allemaal liedjes die voor haar een speciale betekenis hebben. Deze show was erg mooi. Simone weet me altijd te raken met haar stem. Ze kan op één avond echt verschillende emoties bij je oproepen. Dat vind ik zo bijzonder aan haar. Daarna speelde ze in Sunset boulevard. Ook prachtig! Heel erg mooi om te zien. De liedjes zijn supermooi en het verhaal is heel erg indrukwekkend. Toen zag ik Simone weer tijdens haar tweede solovoorstelling Simone's songbook. Dit was het vervolg op Songs from the heart. Echt een supermooie avond! Na deze voorstelling heb ik Simone ook ontmoet. Ze signeerde de cd. Ze herkende me weer en we hebben eventjes gekletst. Echt superlief! Simone is heel erg open en gaat echt superlief met haar fans om. De laatste keer dat ik Simone zag was bij Next to normal. Dit vond ik één van de heftigste, maar tegelijk ook mooiste voorstellingen die ik van Simone heb gezien. Ik denk dat het wel duidelijk is waarom ik fan van Simone ben. Ze heeft een prachtige stem en weet je altijd te raken. Natuurlijk vind ik de comedyserie kees & co ook helemaal geweldig. Dat is weer een totaal andere kant van Simone. Het is prachtig om naar haar te kijken en te luisteren. Volgende week ga ik weer naar een voorstelling van haar. Dit keer is het Three times a lady; een concertreeks waarin Karin Bloemen, Pia Douwes en Simone samen met een pianist allemaal liedjes ten gehore brengen. Het is een eenmalig concert in Ermelo. Ik ben echt heel erg benieuwd! Ik zit op rij één!! Misschien ziet ze mij wel zitten....

[Ik hou van...] Schrijven

Schrijven.... Ja, je kunt denk ik wel stellen dat ik daarvan hou. Anders zou het me niet gelukt zijn om nu al meer dan een jaar geregeld een blog te plaatsen.

Als kind vond ik het altijd al leuk om te schrijven. Bij mij moet je het eigenlijk brailleren noemen, want schrijven met een pen dat gaat een beetje moeilijk....

Op mijn vijfde begon ik met het leren van braille. Mijn eerste woordjes waren: aal, aak, kaas, bal, aan, en raam. Hier kan ik me nog heel erg goed aan herinneren. Mijn juffrouw las toen een verhaaltje voor waarin een bepaald woord centraal stond. Dat woord moest ik dan leren. Je zult wel denken: "Wat een rare woorden om mee te beginnen." Ja, dat is het ook wel, maar het zijn de eenvoudigste woorden als het om brailleren gaat. Dit vanwege het leren van de toetscombinaties die de letters vormen. Zo is de a maar één puntje en dus het makkelijkste te leren. Daarom leer je eerst veel worden met een a erin. De l bestaat uit drie puntjes. Deze drie puntjes maak je met één hand, dus met drie vingers. Je kunt dus met één hand het woord aal brailleren. Daarom zijn we denk ik met dat woord begonnen. De k bestaat uit twee punten die je ook met dezelfde hand maakt. Daarom was dat mijn tweede woordje.

In groep drie begon ik gewoon met boom, rroos, vis, vuur, Pim enzovoort. Volgens mij bestaat dat rijtje ook al niet meer op de basisschool.

We hadden altijd een schrijfles waarin je bepaalde dingen moest schrijven. Het ging er dan om dat je de combinaties voor elke letter goed beheerste en natuurlijk dat je netjes brailleerde. Er werd natuurlijk ook op de spelling gelet. Je moest immers gewoon een taal leren net als iedereen.

Wij mochten tijdens de schrijfles vaak zelf verhalen bedenken. Dat deed ik dan ook erg graag. Naar aanleiding van die verhalen leerde je heel veel. Het werd nagekeken en je werd op je fouten gewezen. Een hele leuke manier om het schrijven onder de knie te krijgen.

Later schreef ik nog steeds kleine verhaaltjes. Dit waren vaak fantasie dingetjes. Soms schreef ik ook over dingen die ik meemaakte. Ja, toen is eigenlijk het basisprincipe van deze blog gelegd.

Op de middelbare school hoefde ik eigenlijk niet meer zo heel creatief te schrijven. Het ging dan meer om het schrijven van brieven, opdrachten, samenvattingen en verslagen.

Soms schreef ik zelf nog wat gedichten of andere verhalen.

Eigenlijk ben ik pas echt weer gaan schrijven toen ik begon met bloggen. Ik heb ook ontdekt dat ik het nog steedds leuk vind om te doen. Ik zou best nog wat vaker verhalen of gedichten willen maken, maar daar komt vaak niks van terecht. Dan heb ik wel ideeën, maar dan wil het even niet lukken. Als ik echt het idee heb dat er iets goeds uitkomt schrijf ik het meestal allemaal achter elkaar op. Als ik dan eenmaal bezig ben lukt het vaak wel. Soms maak ik er ook te weinig tijd voor vrij omdat het natuurlijk meer aandacht vraagt dan het schrijven van mijn blogjes over gebeurtenissen. Toch denk ik dat je ooit wel weer een verhaal op deze blog kunt verwachten. Ik zeg alleen niet wanneer, want daar hou ik niet van. Het moet vanzelf komen en je moet het echt willen.

Verder heb ik ook ontdekt dat ik het erg leuk vind om over mijn beperking te schrijven. Niet dat die beperking leuk is; nee, ik vind het leuk om mensen er informatie over te geven. Ik merk ook dat er behoefte aan is en dat veel lezers er ook dingen van leren. Blijkbaar zijn dat soort dingen nog hard nodig. Ik vind het fijn dat ik mensen op deze manier dingen kan vertellen, maar ook kan vermaken.

Een familielid vroeg laatst aan mij of ik al een keer contact met een tijdschrift heb opgenomen. zij vond mijn blogjes zo boeiend dat ze zich voor kon stellen dat sommige tijdschriften misschien interesse in dat soort teksten hebben. Geen idee! Daar heb ik eigenlijk nooit zo over nagedacht en als ik het zou willen zou ik nu sowieso niet weten hoe ik dat aan moet pakken en of het werkelijk goed genoeg is.

Ik hoop dat ik nog heel lang door kan gaan met het schrijven van teksten. Realistisch, fantasie, fictie... het maakt mij niet uit. Als ik het maar leuk vind en als ik andren er een plezier mee kan doen.

Wat vinden jullie er eigenlijk van? Zou er vraag zijn naar het soort artikelen dat ik schrijf? Dan gaat het om de artikelen waarbij het label "Blind" staat.

Reacties zijn wekom.

[Ik hou van...] Mijn Iphone

Het onderwerp is al vaker aan bod gekomen, maar het kan in deze rubriek niet ontbreken. Ik heb al vaker over mijn Iphone geblogd, maar in deze blog gaat het nu niet over het bedrijf Apple of Steve Jobs. Het gaat nu puur over de Iphone zelf en wat hij voor mij betekent en niet of je voor of tegen het toestel bent...

In 2010 kwam ik voor het eerst met een Iphone in aanraking. Dat was bij mij op school. Een leraar vertelde dat er speciale instellingen beschikbaar zijn waardoor hij heel toegankelijk is voor mensen met een beperking. Niet alleen voor mensen die blind zijn, maar ook voor slechtzienden of slechthorenden. Je kunt allerlei dingen instellen, maar de instelling waar ik van profiteer heet Voiceover. Dat wil zeggen dat de telefoon volledig toegankelijk is via spraak. Als je het scherm aanraakt dan zegt hij wat je aanraakt. Tik ik bijvoorbeeld op het icoon "Weer" dan spreekt mijn telefoon dit ook uit. Vervolgens geeft hij de aanwijzing "Tik dubbel om te openen." Als ik dat dan doe opent de weer applicatie. Handig toch?

Een vriendin had toen ook een Iphone en zij liet het allemaal aan mij zien. Na een tijdje mocht ik er ook eens wat mee proberen en het ging al snel erg goed. Ik vond het al snel een mooie telefoon en hij was bovendien ook heel handig.

In februari 2011 besloot ik om mezelf ook een Iphone voor mijn verjaardag cadeau te doen. Het was één van de beste cadeaus die ik ooit heb gekregen. :)

Voor de Iphone had ik ook al telefoons met spraaksoftware, maar dan zat deze er niet standaard op. Dat wilde dus zeggen dat ik de software moes kopen en die vervolgens op mijn telefoon moest installeren. Dat kost dus ook extra geld. De Iphone is natuurlijk wel duur, maar dan heb je ook wat. Dan zit alles er namelijk in en werkt alles perfect. De software is volledig geïntegreerd.

Na een aantal weken had ik door hoe alles werkt en waagde ik me ook aan het downloaden van Apps. Eigenlijk heb ik er maar heel weinig, maar ik vind dat ik de Apps die ik download ook moet gebruiken. Veel Apps vind ik nogal nutteloos omdat het vaak vage spelletjes zijn en als blinde heb ik daar niet zoveel aan... Toch zou het niet verkeerd zijn als er ooit een toegankelijk spel wordt geproduceerd. Misschien is het er al? Geen idee.

Ik heb twee Apps voor het Social Network Twitter. Hier maak ik ook veel gebruik van. Lekker handig en snel als je telefoon het allemaal voorleest. Het kan ook op allerlei locaties. Alleen het typen gaat op de Iphone niet zo heel snel als ik zou willen, maarja, daar heb ik dan weer mijn laptop voor. Lange teksten worden dan ook via mijn laptop geschreven.

Ik heb ook de App van Nu.nl. Lekker makkelijk om zo het nieuws te kunnen volgen. De spraak leest het voor en het is heel erg toegankelijk.

What's app kan natuurlijk niet ontbreken. Dit ook vooral omdat ik veel vrienden en familie in Nederland heb. Dan kost het sturen van berichtjes geen geld. Sms'jes naar het buitenland vallen namelijk buiten mijn bundel; en niet alleen bij die van mij... Dat is dus ook voordeliger voor mijn vrienden. (voor degenen die het niet weten, ik woon in Duitsland)

Een ander grappig verschijnsel is ook dat ik sommige dingen die mij op de laptop niet lukken wel met de Iphone kan. Denk hier bijvoorbeeld aan sommige dingen op websites. Het lukt me dan niet om iets op de pc aan te klikken; op de Iphone lukt het dan wel.

Blogs van vriendinnen lees ik ook via de Iphone. Dan gaat het een stuk sneller dan met de hand.

YouTube werkt ook heel handig; veel handiger dan via de computer.

Tja, volgens mij is het wel duidelijk waarom ik van mijn Iphone hou. Ik blijf overal van op de hoogte en dat een stuk sneller en makkelijker dan via de pc.

Een ander voordeel is ook dat ik mijn pc steeds minder gebruik. Niet dat hij elk moment kapot kan gaan en ik hem moet ontlasten... Nee, ik vind het gewoon fijner om relaxt op de bank te zitten met mijn telefoon dan de hele tijd achter mijn computer met mijn handjes op mijn brailleregel. Ik vind zelf dat ik met de Iphone een betere houding aanneem.

Kortom: ik hou van mijn Iphone en ik wil geen andere telefoon meer omdat ik ook niet verwacht dat een ander bedrijf ze ooit zooooo toegankelijk maakt voor een grote groep.

[Ik hou van...] lezen

Toen ik klein was werd ik veel voorgelezen door familie. Ik kon zelf de plaatjes uit de kinderboeken natuurlijk niet zien. Daarom werd ieder detail voor mij beschreven. Na een tijdje kon ik het verhaal helemaal uit mijn hoofd vertellen en leek het net alsof ik het voorlas.

Op mijn vijfde ging in naar de school waar ik uiteindelijk vorig jaar pas weg ging. Ik begon meteen met het leren van braille en dus ook al gauw met het lezen van korte verhaaltjes.

Op de basisschool las ik heel veel. Sommige boeken mocht je zelf kiezen en andere boeken waren weer verplicht. Ik heb het altijd al leuk gevonden.

Toen ik ouder werd las ik een periode heel weinig. Ik las alleen de boeken die verplicht waren voor de leesverslagen van de taalvakken en de boeken van Harry Potter luisterde ik zo vaak dat ik het idee had dat ik ze uit mijn hoofd kende. Toen bestonden er nog maar vier.

De afgelopen vijf jaar ben ik weer veel meer gaan lezen. Dit ook omdat ik het luisterboek ontdekt heb. Dit gaat ten eerste veel sneller dan braille lezen en het is ook veel relaxter. Ik heb vaak discussies gehad met mensen of je het luisteren naar een boek wel lezen kan noemen. Ik ben van mening dat het kan omdat ik een boek nou eenmaal niet op de gebruikelijke manier kan lezen en ik de taal op een normale manier wil toepassen. Daarom zeg ik ook steeds dat ik een boek lees.

Ik ben lid van het Loket Aangepast-Lezen. Dit is een organisatie die luister en brailleboeken uitleent aan mensen met een visuele beperking of andere leeshandicap. Je kunt de boeken gratis uitlenen en moet ze binnen twee maanden terugsturen. Een uitstekende service!

De boeken worden voorgelezen door vrijwilligers. Dit zorgt er wel voor dat de stemmen niet altijd even prettig zijn, maar het is een uitstekende methode om aan fatsoenlijke boeken te komen. Ik heb erg veel respect voor de mensen die urenlang de tekst van een boek voorlezen zodat ik en met mij andere mensen ervan kunnen genieten.

Als je luisterboeken in de winkel koopt heb je vaak te maken met boeken die niet volledig zijn. Soms worden er delen van het verhaal weggelaten en dat vind ik heel irritant. Bij het Loket wordt alles voorgelezen: omslagtekst, opdracht, Citaten, Dankwoord en noem het maar op. Soms worden afbeeldingen zelfs beschreven. Dat is natuurlijk erg fijn voor ons.

Naast het uitlenen van boeken kun je je ook abonneren op kranten en tijdschriften. Deze zijn ook in gesproken vorm. Het is erg fijn dat visueel beperkten op deze manier ook de krant of een bepaald tijdschrift kunnen lezen.

Ik hou van allerlei soorten boeken. Toch gaat mijn voorkeur denk ik uit naar liefdesromans of psychologische romans. Fantasyboeken vind ik ook erg leuk.

Ik lees op allerlei momenten van de dag. Het hangt ervan af wat ik op een bepaalde dag te doen heb. Soms lees ik wel uren achter elkaar, maar dat licht natuurlijk ook aan het boek. Doordat ik naar de boeken luister kan ik tijdens het lezen ook andere dingen doen. Het komt regelmatig voor dat ik de vaatwasser uitruim of de was opvouw terwijl ik een boek luister/lees.

Het is ook fijn om tijdens lange autoritten naar een boek te luisteren. Dan gaat de tijd toch sneller om. Ook voor het slapen gaan lees ik heel vaak. Kortom: ik hou van lezen!

[Ik hou van...] Zingen

Eigenlijk had dit berichtje als eerste gepost moeten worden in deze serie. Ik hou namelijk al mijn hele leven van zingen.

Het begon toen ik klein was. Toen zong ik allemaal kinderliedjes. Meestal samen met mijn moeder, oma, overgrootoma of andere familieleden. Ook op de kleuterschool werd flink wat gezongen. Ik zong dus eigenlijk altijd al. Het was dus ook al erg vroeg dat ik al riep: "Later word ik zangeres."

Later toen ik ongeveer een jaar of acht was begon ik met het zingen van popmuziek. Dit was meestal Engelstalig. Op die leeftijd sprak ik nog maar weinig Engels dus het was eigenlijk een soort fantasietaaltje.

Ik nam mezelf ook heel vaak op een bandje op. Dat vond ik altijd leuk om te doen. Ik ben op het moment bezig met het digitaliseren van mijn oude bandjes dus ik ben ook verschillende opnames van liedjes tegengekomen. Dat is echt zo grappig om terug te luisteren.

Ik ben eigenlijk altijd blijven zingen. Later ook veel musicalliedjes.

In 2009 ben ik begonnen met zangles. Dit wilde ik eigenlijk al langer, maar toen kon ik het pas regelen. Dit was echt heel erg fijn en leerzaam. Ik merkte dat ik graag vooruit wilde en ook wat techniek wilde leren zodat mijn stem beter zou worden. Ikzelf vind het resultaat wel positief. Ik merk het ook tijdens het zingen. Mijn stem klinkt ook heel anders.

In december van vorig jaar had ik helaas mijn laatste zangles. Hierover heb ik ooit geblogd dus als je daar meer over wilt weten kun je in het archief kijken.

Ik heb nu eventueel een andere zangdocent gevonden, maar ik weet nog niet of dat gaat lukken in verband met vervolgopleidingen en dat soort dingen. Dat wacht ik dus nog even af.

Ik denk dat het zingen altijd belangrijk blijft voor mij. Ik kan er mijn emoties in kwijt en ik word er ook blij van.

Ik ben ook weer begonnen met het opnemen van mezelf. Op deze pagina vind je een onderdeel met mijn favoriete websites. Daar staat ook mijn eigen YouTubekanaal tussen. Mocht je wat willen luisteren dan kun je daar altijd terecht. Je vindt er ook dingen van vroeger.

Een ding staat in ieder geval vast! IK HOU VAN ZINGEN!

[Ik hou van...] Friet

Natuurlijk hou ik van friet omdat het lekker is, maar ik hou er ook om andere redenen van.

We eten (bijna) elke zaterdag friet. Dat is al zo ongeveer mijn hele leven zo. Het hoorde er gewoon altijd bij. Iets dat altijd terugkwam. Iets waar ik me altijd op verheugde.

Tegenwoordig doen we het nog steeds bijna elke week. Thuis of bij oma, het maakt niet uit. Het is altijd gezellig. Je weet al bijna elke zaterdag zeker wat je te eten krijgt. De snacks variëren. Dat is altijd leuk. Frikadellen, kroketten, bitterballen, en ga zo maar door.

Toen ik op de basisschool zat kregen we tussen de middag ook één keer per maand friet te eten. Volgens mij was dat op de laatste donderdag van de maand. Daar verheugden we ons vroeger enorm op. Je hoefde dan geen brood mee te nemen. Op die leeftijd vind je zoiets natuurlijk altijd speciaal.

Zo zie je maar dat je niet alleen vanwege de smaak van een gerecht kan houden, maar ook vanwege herinneringen.

[Ik hou van...] Mijn laptop

Mijn laptop betekent heel veel voor mij. Het is mijn pen. Ik kan alleen via mijn brailleermachine, laptop of telefoon schrijven. Soms is het wel vervelend dat je je niet op papier kan uiten, maar ik ben blij dat ik het wel via mijn laptop kan.

Dankzij mijn laptop kan ik communiceren met vrienden die niet in de buurt wonen. Ik mail veel en ben regelmatig op msn en Twitter te vinden.

Internet heeft natuurlijk ook mijn wereld vergroot. Daar had ik al ooit over geschreven. Dankzij internet en mijn laptop kan ik mijn berichten met iedereen delen.

Mijn laptop zorgt ook voor vermaak. Ik bewaar er muziek en boeken op. Ik kan via internet boeken bestellen, programma's terugkijken of dingen opzoeken. Dat gaat dus ook via mijn laptop.

Ik denk dat het wel duidelijk is waarom mijn laptop heel belangrijk is, maar wat zou mijn laptop zijn zonder de speciale software die ervoor zorgt dat ik alles kan lezen. Ik sta er regelmatig bij stil. Stel dat dit nooit bedacht zou zijn. Dan zou mijn leven een stuk saaier zijn. Zonder computer zou het ook moeilijker zijn om je teksten aan anderen te laten lezen. Er zijn maar weinig mensen die braille kunnen lezen. Op school zorgde mijn laptop ervoor dat ik niet veel hoefde te sjouwen. Ik had al mijn boeken digitaal. daardoor hoefde ik geen zware, grote brailleboeken te tillen.

Ik denk dat het wel duidelijk is. De techniek heeft mijn leven verbeterd.

[Ik hou van...] Carlo Boszhard & Irene Moors

Iedereen zal het wel weten. Ik ben al jaren fan van Carlo en Irene. Ik denk alleen dat bijna niemand weet hoe dit is ontstaan.

We hebben nog niet zo lang Nederlandse televisie. Ikzelf heb het sinds eind 2005. Oma en opa hebben het iets langer.

In 2006 volgde ik de Nederlandse Idols. Eigenlijk niet zo heel bijzonder, maar toch heeft het er een deel voor gezorgd dat ik Carlo en Irene ontdekte.

Op zondagmiddag was opa vaak aan het zappen. Hij bleef steeds vaker bij Life and cooking hangen en ik begon het steeds leuker te vinden. Toch keek ik er nog niet actief naar. Op een gegeven moment herkende ik er steeds meer dingen van en vond ik het ook steeds leuker om ernaar te kijken.

Na een tijdje was ik het zelf die steeds zei: "Straks komt Life and cooking weer." Op een gegeven moment kwamen de kandidaten van Idols bij Carlo en Irene op bezoek. Ik keek er dus steeds actiever naar omdat ik Idols ook volgde. Ik vond het leuk om te zien hoe Carlo en Irene de kandidaten interviewden.

Om een lang verhaal kort te maken: vanaf het seizoen 2006-2007 heb ik geen enkele aflevering meer gemist van het (zoals zij het noemen) zondagmiddaggevoel van RTL 4.

Op een gegeven moment wilde ik ook steeds meer over Carlo en Irene weten. Ik ging op internet op zoek naar informatie. Ook keek ik heel veel YouTubefilmpjes terug. Daardoor ben ik nu ongeveer op de hoogte van alle belangrijke dingen die zij hebben gedaan.

Van Telekids heb ik bijvoorbeeld veel terug kunnen zien door de Pittige tijden dvd's. Ook heb ik de allerlaatste Telekids aflevering helemaal terug kunnen kijken dankzij YouTube. Dit vond ik erg leuk om te zien. Dankzij YouTube heb ik een goed overzicht gekregen van de carrière van Carlo en Irene voor 2006.

Wat vind ik eigenlijk zo leuk aan die twee? Gewoon de manier van doen. De manier waarop ze praten en met elkaar omgaan. De openheid en de humor... alles eigenlijk. Ze willen iedereen een kans geven en kunnen goed naar mensen luisteren. Ik heb het zelf ervaren.

In 2007 stuurde ik een brief naar de redactie van Life and cooking en tot mijn grote verrassing werd ik uitgenodigd! Dit had ik totaal niet verwacht. Ik dacht dat ze zoveel brieven kregen dat die van mij niet eens op zou vallen. Misschien gaf het braille wel de doorslag. Ik had er ook een brailleversie bijgedaan. Ik denk dat deze brief de aandacht trok. Ik heb deze brief nog. Ik zal hem in een volgend bericht een keer plaatsen.

Op 29 april 2007 werd ik dus uitgenodigd. Ik ging samen met mijn peettante, haar man, en zijn dochter naar Hilversum. Ik wist al dat ze mij wilden interviewen. Ik was best zenuwachtig. Je ontmoet ze immers niet elke dag.

Het was erg leuk om de opname bij te wonen. Het was ook erg lief van Carlo dat hij voordat de show begon al even bij me langs kwam. Ook na de show bleef hij nog met me doorpraten. Echt heel erg leuk. Hierdoor heb ik me een heel goed beeld van Carlo en Irene kunnen vormen. Het is ook leuk dat ik een spatel uit de echte Life and cooking keuken heb gekregen. De toenmalige kok heeft hem voor me gesigneerd.

Ik zal binnenkort het filmpje weer eens uploaden. Dan kunnen jullie het fragment nog zien als jullie willen.

Natuurlijk volg ik nu elke zondag Life 4 you. Ook series als De TV kantine en Zie ze vliegen heb ik met veel plezier gekeken.

Ik zou nog veel meer kunnen schrijven over dit onderwerp, maar ik denk dat het nu wel duidelijk is waarom dit duo in deze blogserie thuishoort.

[Ik hou van...] Introductie

Er zijn veel dingen waar ik van hou. Dit kunnen verschillende dingen zijn. Muziek, tv, boeken... ga zo maar door.

Iedereen heeft wel bepaalde dingen waar hij of zij van houdt. Het kunnen ook dingen zijn die je een goed gevoel geven. Je kan echt vanalles bedenken waar je dol op kan zijn.

Dit bracht me op het idee om de serie "Ik hou van..." te starten. Ik zal één keer per maand een artikel plaatsen waarin ik iets vertel over dingen die ik leuk vind.

Het kan dus vanalles zijn. Houden van moet dus niet letterlijk worden gezien. Je kunt het ook zien als leuk vinden of dol op zijn.

Ik hoop dat jullie dit een leuk idee vinden. Ik stel geen eisen aan mezelf. Dit betekent dus dat ik er zomaar opeens mee kan stoppen of er misschien weer mee kan gaan beginnen.

Volgende maand start ik met het eerste deel. Reacties en vragen zijn natuurlijk altijd welkom.