Intouchable

Een hele tijd geleden vroeg iemand aan mij hoe ik als blinde een film kijk en hoe ik deze dan beleef. Ik schreef er toen een blog over. Hierin schreef ik ook over televisie. Gisteren heb ik voor het eerst een nieuwe ervaring opgedaan die te maken heeft met film kijken. Ik denk dat de meesten de film Intouchable kennen. Misschien heb je hem zelf nog niet gezien, maar dan heb je er misschien wel van gehoord. Er werd namelijk veel aandacht aan deze film besteed. Dat is ook zeer terecht als je het mij vraagt. De film gaat in het kort over Philippe en Driss. Philippe heeft een dwarslaesie en is ontzettend rijk. Hij heeft heel veel personeel, maar is op zoek naar een nieuwe verpleger. Er komen heel veel mensen solliciteren, maar Philippe kiest uiteindelijk voor de (zwarte) Driss die de baan eigenlijk helemaal niet wil. Hij kiest voor Driss omdat hij het fijn vind dat hij totaal geen medelijden met hem heeft en hem behandelt als een normale persoon en niet als de gehandicapte. Ze doen de gekste dingen samen en er ontstaat een hechte vriendschap. Deze film heb ik een hele tijd geleden samen met mijn ouders gekeken. Natuurlijk legden zij de gebeurtenissen aan mij uit. Een tijdje geleden heeft mijn oom de dvd gekocht. Hij zei dit weekend tegen mij dat er ook een audiobeschrijving bij zit. Dat is eigenlijk het omgekeerde van ondertiteling. De film wordt gewoon beschreven zodat je hem als blinde/slechtziende ook goed kan volgen. Je kunt dan dus alleen naar een film kijken en je hebt helemaal geen uitleg nodig. Ik heb het zelf al een paar keer gezien, maar ik heb nog nooit op deze manier naar een film gekeken. Ik was toen zo onder de indruk van Intouchable dat ik dacht: "Dit is de kans; ik ga nu eens lekker ALLEEN naar een film kijken." Dit klinkt misschien raar omdat de meesten het juist leuk vinden om samen naar een film te kijken, maarja, als je dat nauwelijks zelf kan is het natuurlijk erg leuk. Ken je dat? Je hebt een dvd en wilt de film starten. Voordat je kunt beginnen met kijken wil je nog van alles instellen waarvoor je in het menu moet kijken. Zo'n menu is voor mij al moeilijk te doen. Als ik een nieuwe dvd koop moet ik eerst uitleg krijgen over het menu omdat ik anders zelf niet met de dvd overweg kan. Bij de dvd van Intouchable was dit allemaal niet nodig. Je stopt de dvd in de dvd-speler en wacht. Vervolgens wordt er gezegd dat de film ook met audiodiscription beschikbaar is. Als je deze versie wilt zien moet je op dat moment op enter drukken. Dan start de film. Geen last van allerlei menu's; heerlijk!! Als je geen gebruik wilt maken van de audiodiscription laat je het gewoon lopen en dan krijg je het gewone menu. Ik vind dit zo super bedacht!! Gisteren heb ik de volledige film ALLEEN gekeken. Het was echt super mooi! Mijn ouders hadden me alles wel goed uitgelegd, maar op die manier is het toch anders. Je vangt nog meer details op waar je anders niet bij stil zou staan. Het was gewoon heerlijk om eens een film te kijken zonder de afhankelijkheid van iemand die de boel uitlegt. Ik hoop dat er in de toekomst veel meer films met audiodiscription komen. Zo kun je als blinde ook op een normale manier van alle films genieten.

Ssstt

Deze week test Nederland 3 weer een aantal nieuwe programma's in TV Lab. Dit wil zeggen dat er proefafleveringen worden uitgezonden van programma's. De kijker kan vervolgens zijn mening over het programma geven. Op die manier kan er eventueel een vervolg op het programma komen. Dit gebeurde bijvoorbeeld bij het programma De tiende van Tijl.

Een programma wat ik erg interessant vond werd afgelopen maandag door de KRO uitgezonden. Het was het programma Ssstt.

Ja, de titel zegt het al; Ssstt. Het betekent dat je stil moet zijn.

In het programma staat de stilte centraal.

Drie bekende Nederlanders zitten 36 uur bij elkaar in een huis en ze mogen niet praten. Na twaalf uur mogen ze drie minuten met elkaar spreken en na 24 uur mogen ze ieder apart één minuut praten met Arie Boomsma die het programma presenteert.

Verder is er nog één mogelijkheid om te spreken. Dit is wanneer één van de bewoners de zandloper omdraait. Dan mag er 3 minuten gesproken worden. De zandloper mag maar één keer worden gebruikt.

Tegenwoordig heeft iedereen het druk met social media en wil iedereen maar 24/7 bereikbaar zijn. Wat doet de stilte dan met je? Zoiets zijn we helemaal niet meer gewend.

Het was heel interessant om te zien hoe iedereen op de stilte reageerde. Sommigen dachten opeens aan dingen waaraan ze heel erg lang niet meer hadden gedacht. Sommigen werden er onrustig van en anderen juist weer heel rustig.

Ik vond het een heel interessant programma. Het is bijzonder om te zien wat stilte met iemand doet in een tijd van communicatie. Ik denk dat het belangrijk is dat we af en toe eens tijd voor ons zelf nemen en dat we ook af en toe denken: "Nu ben ik aan de beurt en gaat mijn telefoon of computer even uit."

Ik weet niet hoe ik persoonlijk op die 36 uur stilte zou reageren. Ik denk dat het voor mij bijna onmogelijk is. Voor mij is verbale communicatie nog belangrijker dan voor anderen.

Doordat ik het niet zie kan ik bijvoorbeeld niet op dingen wijzen of reageren op gebaren van een ander. In het huis gingen ze op een gegeven moment met elkaar koken. Ja, dan is het wel handig als je ziet wat degene aan het doen is.

Toch lijkt het me wel een uniek experiment, maar ik zou niet weten of ik er aan mee zou doen.

Wat zouden jullie ervan vinden als je 36 uur alleen maar mag zwijgen?

Over mijn lijk

Vandaag begint alweer het vierde seizoen van het programma Over mijn lijk. Ik vind dit een heel mooi, heftig en indrukwekkend programma.

In Over mijn lijk worden vijf mensen gevolgd die lijden aan een ongeneeslijke ziekte. Ze weten dat ze eraan zullen overlijden.

In het programma vertellen ze over de ziekte en de gedachten en gevoelens die ze ervaren. Je ziet soms ook een ziekenhuisbezoek.

Ze vertellen ook op welke manier ze later herdacht willen worden. Soms laten ze ook weten hoe ze hun eigen begrafenis willen hebben; welke muziek er gedraaid moet worden of wat er juist niet moet gebeuren.

Ik herinner me een fragment uit het vorige seizoen nog heel erg goed. Het ging over een mevrouw van volgens mij 31 jaar. Ze wist dat het haar laatste dag zou zijn omdat ze die avond euthanasie wilde plegen.

In het fragment zag je dat ze nog één keer naar buiten ging en afscheid nam van de buurvrouw. Ze wist dat ze de laatste keer bomen, bloemen en volgens zou zien.

Ik vond dat stuk best heftig en het heeft mij ook van één ding bewust gemaakt. Ik heb ervan geleerd dat je echt van alles moet genieten en dat je niet altijd stil moet staan bij de dingen die niet goed gaan of die niet zullen lukken. Je moet er juist uithalen wat erin zit!

Laatst zag ik een stukje over het nieuwe seizoen, dat dus vanavond begint, op tv. Toen werd er verteld dat er al drie van de vijf mensen zijn overleden. Dat is echt heftig.

Ik vind het mooi dat je door dit programma ook de andere kant van het leven laat zien. Een kant waar we eigenlijk niet zo mee bezig zijn. Nu wil ik niet zeggen dat we het over de negatieve dingen moeten hebben; juist niet, maar door dit programma leer je dat er ook mensen zijn waarmee het niet altijd goed gaat. Ik vind het belangrijk dat je daar ook af en toe bij stilstaat en je dan beseft dat je gezondheid iets heel waardevols en niet altijd iets vanzelfsprekends is. Soms vind ik dat je daar gewoon even bij stil moet staan.

Over mijn lijk is vanavond om 22:25 uur te zien op Nederland 1.

Zomerstop

Zoals de meesten van jullie wel weten vind ik het leuk om tv te kijken. Soms zijn er tijden waarop je naar heel veel interessante dingen kunt kijken. Soms weet je niet wat je moet kijken omdat er twee dingen tegelijk komen. Soms zijn er tijden wanneer er bijna niks boeiends te zien valt.

Deze tijd is nu aangebroken. Ik heb het over het einde van het tv-seizoen en het ingaan van de zomerstop. Dit houdt in dat er heel veel programma's tijdelijk stoppen. Sommige programma's komen zelfs niet meer terug omdat ze eenmalig waren. Een voorbeeld van zo'n tijdelijke stop vind je bij het programma Carlo & Irene Life 4 you. Ik denk dat de meesten van jullie wel weten dat ik dit iedere zondag kijk. Het hoort er gewoon bij en is een deel van mijn weekend.

Dan opeens na 40 afleveringen is er een stop... Het seizoen is afgelopen en dat wil zeggen dat je ongeveer drie maanden niet naar het programma kan kijken. Aan het begin even wennen, maar dan is dat ook weer vanzelfsprekend.

In Nederland stopt zelfs een programma als Goede tijden slechte tijden. Dit kijk ik zelf niet, maar toch vind ik het apart dat ook dit een paar weken stopt. In Duitsland gaan de soaps gewoon door en het valt me elk jaar weer op dat het juist in de zomer erg spannend wordt zodat je wel moet blijven kijken. Dat vind ik wel apart.

Wat is nou fijner? Een periode waarin je favoriete programma helemaal niet meer komt of juist niet?

Het heeft allebei voor en nadelen. We hopen dat het de komende tijd mooi weer wordt. Dan heb ik persoonlijk niet zo heel veel zin in tv kijken. Lekker buiten zitten met een boek is ook altijd fijn. In zo'n situatie is een zomerstop dus best fijn.

Toch betrap ik mezelf erop dat ik het fijn vind om op vaste tijden naar bepaalde dingen te kijken. Dat zit er gewoon zo in dat het wel een deel van je dagindeling bepaalt. Dan is het fijn dat de zomerstop er niet is.

De zomerstop is nu nog niet het ergste van de zomer. Het heeft meer voor dan nadelen vind ik. Het ergste vind ik het herhalen.

Het ene seizoen van het programma is afgelopen. Ooh geen probleem, dan gooien we er toch gewoon herhalingen van hetzelfde programma achteraan! Niet alleen van dat programma, maar gewoon van alle leuke programma's van het afgelopen jaar.

Je denkt dat je eens lekker naar iets kan kijken dat je leuk lijkt. Na ongeveer een kwartier denk je: huh? dit heb ik toch al gezien? Jahoor, herhaling...

Daarom zoek ik nu elke keer uit of het om een herhaling of om een nieuwe aflevering gaat.

Wat vinden jullie van een zomerstop tv?

Een nieuwe manier van tv kijken

Ik heb sinds vorige week een nieuwe satellietontvanger voor mijn tv. Dit omdat er bij mijn oude weleens wat problemen waren. Ik dacht: als ik een nieuwe koop dan doe ik het goed.

Ik heb er nu een gekocht met een harde schijf. Dat is echt een luxe die eigenlijk overbodig is, maarja, het is toch wel makkelijk.

Hier een aantal voordelen.

Ik kan nu live televisie pauzeren. Als ik dus even weg moet of telefoon krijg is dat wel handig. Ook als je iets niet goed verstaat. Dan kun je gewoon even een stukje terugspoelen en het dan opnieuw kijken.

Hij slaat live tv een halfuur op. Ik moet dus wel opletten dat ik het binnen de juiste tijd terugkijk. Anders is het weg. Erg ideaal als je een programma met reclame kijkt.

De afgelopen week ben ik bewust later begonnen met kijken. Op die manier had ik weinig reclame. Dat scheelt natuurlijk wel veel. Ik denk dat ze er later wel weer iets op gaan vinden zodat je de reclame toch moet kijken.

Een ander voordeel is dat ik nu ook programma's op de harde schijf op kan nemen en deze later kan bekijken. Een extra voordeel is ook dat ik één programma op kan nemen terwijl ik een ander programma kijk. Wel handig op dagen wanner er twee dingen tegelijk komen.

Het menu kan ik zelf ook wel redelijk goed bedienen. Het werkt dus ook nog handig. Ik onthoud gewoon hoe vaak ik met het pijltje naar beneden moet en dat soort dingen. Zo doe ik het ook bij mijn dvd-recorder.

Ik ben blij dat het goed voor mij werkt en de voordelen die erbij komen kijken zijn natuurlijk ook superfijn! Ik hoop dat alle problemen nu ook zijn opgelost. Dat zien we vanzelf wel weer.

Ik heb er in ieder geval al veel plezier van.

Eurovision Song Contest

Vandaag is de eerste halve finale van het Eurovisie songfestival te zien. Donderdag wordt de tweede uitgezonden. Dan zal ook blijken of Nederland dit jaar mee mag doen met de grote finale.

In deze blog wil ik het hier alleen niet over hebben. Ik wil het over het songfestival opzich hebben en dan vooral over dat wat het voor mij betekent.

Ik keek de eerste keer bewust naar het songfestival toen ik acht jaar was. Dat is nu alweer veertien jaar geleden. Ik herinner het me nog precies. Ze hadden me uitgelegd wat het was en het leek me erg leuk. Ik herinner me nog dat ik toen bij oma logeerde en de hele uitzending mocht kijken. Ook de puntenverdeling. Ik vond het erg leuk dat ik dan LANG op mocht blijven. We hadden er echt een feestje van gemaakt.

Toen werd het een soort van jaarlijkse traditie. Ik kan me ook nog herinneren dat we het een keer in Nederland bij familie hebben gekeken. Ik weet niet wat het is, maar het is gewoon een programma wat ik niet zomaar voorbij kan laten gaan.

Van de festivals opzich herinner ik me niet zo veel meer. De liedjes vallen me ook al een paar jaar erg tegen. Het gaat volgens mij meer om hoe je eruit ziet dan om de muziek. Helaas kun je daar niks aan doen.

Wat me ook erg opviel is de verandering in het aantal landen.

Vroeger was er gewoon één show met ongeveer 25 optredens. Tegenwoordig zijn er drie shows. Ik vind zelf dat er te veel landen mee doen.

Een aantal jaren was er maar één halve finale, maar die hebben ze opgesplitst. Per halve finale zijn er volgens mij ongeveer 20 optredens te zien. Dan raak ik het overzicht al snel kwijt.

Van die optredens gaan er per finale 10 door. Tijdens de finale zijn er dus 25 optredens als ik het goed heb. Twintig daarvan heb je dus eigenlijk al gezien tijdens de halve finales. Je ziet dus bijna alles dubbel. Degene die je nog niet hebt gezien zijn de Big Five: Duitsland, Engeland, Frankrijk, Spanje en het gastland.

Toch blijf ik het programma gewoon volgen. Het hoort er nou eenmaal bij.

Wat ook veranderd is is de puntentelling.

Vroeger werd elk punt in twee talen opgenoemd. Dat waren dan dus 1 2 3 4 5 6 7 8 10 en 12 punten.

Tegenwoordig zie je de eerste 7 punten in beeld en worden alleen nog de 8, 10 en 12 punten genoemd.

Voor mij soms niet handig als je een bepaald land wilt volgen, maar het wordt tussendoor ook weleens opgenoemd. Achteraf kun je de uitslag toch terugvinden als je dat nog zou willen zien.

Deze verandering snap ik wel. Er zijn nu volgens mij rond de 45 landen die punten moeten geven. Dat zijn er dus veel meer dan vroeger. Als ze het op de oude manier zouden doen zou de show nog veeeeel langer duren en op een gegeven moment saai worden.

Het is ook leuk dat ik de inzending van twee landen nauwkeurig kan volgen. Nou is dat tegenwoordig ook niet meer zo een probleem. Alle clips staan al op YouTube en de echte fans hebben al lang naar alle inzendingen gekeken. Daardoor is er al vaak sprake van een aaltal favorieten die meestal ook werkelijk hoog eindigen.

Eigenlijk wel jammer. Dan is de uitzending toch minder verrassend zou ik zeggen. Ik zoek deze dingen in ieder geval niet op. Soms als ik een stuk op tv zie vind ik het wel goed, maar verder laat ik me verrassen.

Ik ben dan ook benieuwd hoe het dit jaar zal gaan.

Draagmoeder gezocht

Gisteren begon het programma Draagmoeder gezocht. Ik had al een hele tijd geleden van dat programma gehoord en het boeide mij eigenlijk meteen. Anita Witzier, die het programma presenteert, was afgelopen zondag te gast bij Carlo en Irene en vertelde daar over dit programma. Ik vond het toen echt interessant worden en was heel erg nieuwsgierig. Daarom ben ik gisteren ook meteen gaan kijken.

In draagmoeder gezocht worden vier stellen met een kinderwens gevolgd. Helaas is het niet mogelijk dat zij het kindje zelf kunnen dragen. De redenen kunnen totaal van elkaar verschillen. Zo is er een homoseksueel stel dat graag een kindje wil, maar dat het niet wil adopteren omdat ze willen dat één van de twee de echte vader is. De eicellen werden gedoneerd door een goede vriendin en via internet hebben ze een draagmoeder gevonden. Zij wilde heel graag een kindje voor iemand anders dragen. Zij weet zeker dat ze het wel aankan om het kind na de bevalling af te staan. Uiteindelijk raakte ze zwanger van een tweeling.

Er is ook nog een ander stel waarvan de vrouw zonder baarmoeder ter wereld kwam. Ze waren ook op zoek gegaan naar een draagmoeder, maar dit vonden ze toch niet zo een heel prettig idee. Uiteindelijk hebben ze voor de moeder van de vrouw gekozen. Aanvankelijk vonden ze haar te oud, maar uiteindelijk stemden ze er toch mee in. Voor de moeder is het namelijk een hele ingrijpende gebeurtenis omdat zij al een tijdje uit de overgang is. Zij moet dus heel veel hormonen slikken om alles mogelijk te maken. Dat is heel erg intensief en natuurlijk niet zonder risico''s.

Ik hoorde in een interview dat er ook nog een ander homoseksueel stel is dat een kindje wilde adopteren, maar dit niet meer kon omdat één van de mannen na de hele procedure te oud was geworden. Dat is echt erg vind ikzelf. Zij reizen naar India om daar informatie over een draagmoeder in te winnen. Dit stel is nog niet aan bod gekomen dus daar weet ik nog niks over.

Het is eigenlijk te bizar voor woorden dat het draagmoederschap in Nederland bijna niet mogelijk is. Het is alleen mogelijk als de draagmoeder onder de 45 jaar is en als degene die de echte ouders worden ook de biologische ouders zijn. Dat betekent dus dat je niet in aanmerking kan komen voor een draagmoeder als je homoseksueel bent omdat je dan de eicellen mist.

De bevruchting heeft dan ook plaatsgevonden in het buitenland. Als je als draagmoeder eenmaal zwanger bent kan de behandeling verder wel in Nederland worden uitgevoerd. Deze dingen waren echt nieuw voor mij en het verbaasde mij enorm. Ik had echt gedacht dat er in Nederland meer mogelijkheden waren. Vooral omdat Nederland op andere gebieden heel erg vooruit loopt.

Commercieel draagmoederschap is in Nederland ook niet toegestaan. Dat vind ik wel goed. Ik denk dat er anders namelijk meer misbruik zou worden gemaakt en er een echte handel zou ontstaan.

Het is heel mooi om de verhalen te horen. Ik vind het echt knap wat de draagmoeders doen. Ik denk niet dat ik zoiets zou kunnen doen. Je moet uiteindelijk toch het kind dat je 9 maanden in je buik hebt gedragen weggeven. Ik heb daar echt respect voor.

Het programma is elke donderdag te zien op Nederland 1 om 21:25 uur. Mocht je de eerste aflevering hebben gemist en wil je het graag zien? Dan kun je het natuurlijk altijd via internet terugkijken. Ik vind het zelf echt een mooi en belangrijk programma. Vooral omdat je nooit bij zoiets stilstaat. Er zijn zoveel mensen met een kinderwens die niet in vervulling kan komen. Heel mooi hoe de KRO dit onderwerp onder de aandacht brengt.

Brief Life & cooking

Zoals beloofd hier de brief die ik 5 jaar geleden naar de redactie van Life & cooking stuurde. Hij is niet bewerkt dus het is precies dezelfde. Wil je meer weten? Check dan de blog hieronder.

Oja, en nog even een leuk weetje! Het fragment van mij samen met Carlo en Irene werd in de zomer van 2007 nog een keer uitgezonden in een zomereditie van Life & cooking. In zo'n aflevering werden altijd de hoogtepunten van een seizoen uitgezonden. Ik was echt verrast dat ik daar tussen zat.

----------

Hallo Carlo en Irene,

Ik ben Tatjana. Ik ben 17 jaar en een echte fan van Life & cooking. Ik ben bijna blind. Ik zie alleen licht, donker en kleuren. Dingen herkennen kan ik niet.

Ik vind jullie programma zo leuk omdat je er niet voor hoeft te zien. Jullie praten namelijk veel. Daarom kan ik jullie programma zo goed volgen.

Meestal kijk ik Life & cooking bij oma. Dan maken we er een echt feest van. Om 16.30 dek ik de tafel. Dan hoeven we dat niet tijdens Life & cooking te doen. We eten dan namelijk in de kamer omdat we geen moment van het programma willen missen.

Ik zou het leuk vinden om een keer bij het programma aanwezig te zijn. Dan kan ik een keer meemaken hoe het er aan toe gaat.
Ik zou het ook leuk vinden om de studio te mogen bekijken. Bijvoorbeeld de keuken en de tafel waar jullie zitten. Oma legt het mij altijd uit, maar het blijft vaag. Ze zegt bijvoorbeeld: daar waar de kast staat is in de studio de keuken. Hiermee bedoelt ze de kast bij haar thuis.

Als ik een keer niet thuis ben op zondag dan wordt het programma altijd opgenomen.

Ik ben ook naar Beauty and the beast geweest. Dat was hartstikke leuk. Ik heb het pak van Carlo gevoeld. Dat was erg leuk. Het was alleen jammer dat Carlo er niet was. Ik mocht namelijk backstage. Dan kan ik me beter inleven. Als ik weet hoe het er uit ziet is de uitleg ook beter te begrijpen.

Jullie snappen nu dat ik een mega-fan van Life & cooking ben. Ik zou het dus te gek vinden om een keer bij jullie in de studio te mogen zijn. En natuurlijk jullie een keer te ontmoeten.

Groetjes van,

Tatjana

Een tijdslot

Sinds vandaag zit er een tijdslot op uitzending gemist. Dat wil zeggen op programma's die alleen geschikt zijn voor 16 jaar en ouder. Is dit een goed idee?

Het gaat bijvoorbeeld om programma's als Spuiten en slikken. Ja, logisch dat je daar geen kleine kinderen naar laat kijken.

Ik weet niet of zo'n tijdslot wel de goede oplossing is. Aan de ene kant natuurlijk wel. Je voorkomt dat er kinderen naar zo'n programma gaan kijken. Aan de andere kant ook niet. Je kunt immers niet alles verbergen. Ik vind het eigenlijk de verantwoordelijkheid van de ouders. Zij moeten erop letten wat hun kinderen op internet uitspoken. Dit is lastig en niet altijd te doen natuurlijk.

Volwassenen zijn hier ook de dupe van. Stel dat je zo'n programma wilt kijken. Dan moet je wachten tot 22:00 uur 's avonds. Ja, of je daar dan zin in hebt?

Als de kinderen het willen zien lukt het ze toch wel. Ze krijgen immers steeds jonger een eigen computer en soms zelfs een Ipad. Weer zoiets waarvan ik dan denk: "moet dat zo vroeg?"

Ja, je kan het niet tegenhouden. Het hoort nu eenmaal bij onze generatie. Toch vind ik dat ouders erop moeten letten.

Maarja, als de kinderen al eigen computers hebben dan zullen ze waarschijnlijk ook weleens 's avonds stiekem op internet gaan om zoiets te kijken. Vooral als het niet mag natuurlijk.

Eigenlijk horen jongere kinderen niet eens van dat soort programma's te weten, maar ik denk dat er veel kinderen zijn die stiekem dit soort dingen opzoeken.

Als je dit soort programma's wilt verbieden moet je het uploaden op YouTube ook tegengaan. Via deze weg zouden programma's ook bij kinderen terecht kunnen komen.

Wat zou nou wel een goede oplossing zijn?

Ik denk een goede internetbeveiliging. Ouders moeten zelf in kunnen stellen wat hun kinderen wel en niet mogen. Dan heb ik het niet alleen over uitzending gemist, maar ook over andere dingen. Kinderen zijn steeds vaker alleen op het web te vinden en virtueel pesten neemt ook steeds meer toe. Dat is ook een groot gevaar.

Misschien moet uitzending gemist met accounts gaan werken. Hierin kun je je geboortejaar aangeven en dan kun je het gewoon overdag bekijken als je oud genoeg bent. Tja, dat gaat ook niet werken want zo'n account kun je natuurlijk ook faken.

Ik denk dat er bijna geen oplossing te bedenken valt.

Ik ben benieuwd of dit soort dingen vaker voor gaan komen. Volgens mij is de discussie nog lang niet afgerond.

Wat vinden jullie van dit soort maatregelen en hoe zouden jullie het aanpakken?

Fans

Zaterdag begon weer een nieuw seizoen van het programma Fans. Ik vind dit een heel interessant programma ookal is er niet zoveel bijzonders in te zien.

In Fans worden mensen gevolgd die fan zijn van een bepaalde artiest. Nu denk ik dat iedereen wel een voorkeur heeft voor een bepaalde popster, maar in dit programma gaat het nog een stapje verder.

Eigenlijk kun je bijna spreken van een obsessie. Het is echt bizar om te zien hoever sommige mensen kunnen gaan. Ik zal het uitleggen naar aanleiding van de uitzending van vorige week.

De familie die vorige week centraal stond was fan van Frans Duijts. Persoonlijk niet mijn favoriete muziek, maar dat maakt niet uit.

De moeder was het ergste. Ze hadden overal foto's hangen. De zoon was ook een enorme fan. Hij wilde zelfs op hem lijken. Hij droeg ook ongeveer dezelfde kleding zodat hij op zijn idool leek.

Ik vind dat persoonlijk nogal ver gaan. Je kunt fan zijn van iemand, maar er is natuurlijk ook een grens.

De jongen wilde ook heel graag samen met Frans zingen. Ik vraag me alleen af in hoeverre de jongen dit zelf wilde. Ik vond persoonlijk dat hij erg gepusht werd door zijn moeder. Ze bleef er maar over bezig.

Hij ging zelfs naar een zangcoach om even een paar tips te vragen. Nou, ik heb 2,5 jaar zangles gehad en ik kan jullie vertellen dat je het niet zomaar door even en paar tips leert. Het is heel erg intensief, maargoed, als zij denken dat je doormiddel van een lesje al iets leert, ik hou ze niet tegen.

's Avonds gingen ze naar een concert. Ze probeerden toen backstage te komen en wilden vragen of de jongen bij Frans op het podium mocht. Ze deden alsof dat de normaalste zaak van de wereld was.

Uiteindelijk lukte het ze om met Frans te spreken en mocht de jongen ook even met hem zingen. Niet op het podium, maar toch. Hij vond dat zijn droom was uitgekomen. Ik vraag me wel af in hoeverre de camera hier invloed bij had.

Hoever kun je gaan als fan?

Ikzelf vind het heerlijk om naar het programma te kijken. Gewoon om me dan keer op keer te verbazen over de mensen die erin gevolgd worden. Ik vraag me heel vaak af of deze mensen wel beseffen hoe ze met hun idool omgaan. Het lijkt er namelijk vaak op dat ze niet doorhebben dat degene een artiest is. Ze denken volgens mij erg vaak dat ze hem gewoon kennen als persoon, maar dat is natuurlijk niet zo.

Het is natuurlijk leuk als je met je idool op de foto mag en als je een handtekening krijgt. Dat heb ikzelf ook. Ik vind dan wel dat je je idool met respect moet behandelen en dat je niet te ver moet gaan.

Maar wat is dan te ver gaan?

Als je alleen maar probeert om dichterbij je idool te komen is dat geen probleem. Dat is natuurlijk ook spannend. Ik vind het te ver gaan als je naar de security gaat en vraagt of de artiest tijd voor je heeft. Tuurlijk, je kunt het proberen, maar jij bent niet de enige fan. Ik denk dan ook geregeld: er zijn meer mensen, de artiest heeft niet alleen tijd voor jou.

Wanneer de artiest geen tijd heeft zijn de mensen meteen boos en teleurgesteld en roepen ze dingen als: "Nou, dat had ik nooit van hem/haar verwacht. Ze zijn wel onaardig."

Is dat zo?

Nee, je moet er altijd op rekenen dat de ster geen tijd heeft. Hij is er niet alleen voor jou. Ik vind dat je er juist van uit moet gaan dat je idool geen tijd heeft. Dan is het echt een verrassing wanneer het tegenovergestelde het geval is. Ik vind dat je je idool echt als een idool moet zien en niet als jouw beste vriend.

Tuurlijk, de artiesten hebben fans nodig. Zij kopen immers de cd's en andere dingen. Fans die ze aanmoedigen zijn ook erg leuk, maar soms vinden de artiesten het denk ik ook prettiger wanneer fans gewoon op een normale manier met ze omgaan en niet gelijk kwaad worden wanneer zij nou een keer niet aan de beurt komen voor een handtekening.

Ik ben benieuwd wat voor fans er nog meer te zien zullen zijn.

Wat vinden jullie van het gedrag van deze extreme fans?

Miljoenenjacht

Wie kent het niet? Het programma Miljoenenjacht is eigenlijk zo simpel als wat. Er wordt doormiddel van vragen naar een kandidaat gezocht die in de finale kans maakt op 5000000 euro.

Het spel werkt als volgt: er zijn 26 koffers. De kandidaat kiest een koffer uit en hoopt dat daar de 5 miljoen of een ander hoog bedrag inzit.

Vervolgens moet hij de andere koffertjes openmaken en moet hij proberen om er zo veel mogelijk lage bedragen uit te halen. Na een aantal koffers wordt er berekend hoeveel de koffer waard is. De kandidaat mag dan besluiten of hij de koffer verkoopt en het geld neemt of doorspeelt.

Een heel simpel spel eigenlijk. Ik volg het al heel lang. Vroeger toen ik nog geen Nederlandse tv had keek ik het bij oma. Vroeger was het ook nog veel leuker. Nu kijk ik het eigenlijk alleen maar omdat er dan toch niet veel beters op tv is. Soms is het ook spannend en soms kun je je ook lekker kwaad maken over de beslissingen van mensen.

Vroeger ging het openmaken van de koffertjes op een leuke manier. Dan zaten er 25 mensen die ieder een koffer kregen. Dan moesten ze raden wat er in hun koffer zat en als ze het goed hadden kregen ze het bedrag. Dat vond ik vroeger altijd leuk en zo was het ook spannender.

Tegenwoordig gaat het veel sneller en worden de koffers door de meisjes geopend die ze binnenbrengen. Een stuk saaier vind ikzelf. Tja, soms zijn formats aan verandering toe, maar dit is niet altijd positief kan ik je vertellen. Misschien vinden andere mensen het zo leuker, maarja, over dat soort dingen heb je toch niets te zeggen. Het blijft soms wel vermakelijk.

Vorige week begon weer een seizoen van dit programma. Oma en opa vinden het leuk en wilden dat ik de finale voor ze op zou nemen. De rest vinden ze niet zo interessant. Ze wilden zelf namelijk een film kijken. Zo gezegd zo gedaan.

Op maandag ging ik er toevallig langs en nam de dvd mee zodat ze het gezellig zouden kunnen kijken. Mijn dvd-recorder heeft de laatste tijd wat problemen, althans dat vermoeden we. Soms neemt hij gewoon niks op terwijl hij wel loopt en hij pakt niet alle dvdtjes. Die zijn misschien oud en versleten. Geen idee, maar dat is ook niet boeiend voor dit blogje. Het verklaart wel mijn volgende handeling.

Ik wilde checken of de dvd het bij oma en opa deed. Ik haalde hem dus uit mijn tas en deed hem in de dvd-speler. Alles perfect. De dvd weer terug in het hoesje en terug in mijn tas... Huh? Wat klopt er niet?

Toen ik thuiskwam pakte ik mijn tas uit en vond ik dus de dvd met de koffertjes, zoals wij het spel ook wel noemen. Jeetje, weer mee naar huis genomen. Dat was niet de bedoeling.

Ik denk dat het door de gewoonte kwam. Ik ben eraan gewend om de dingen die ik naar oma en opa meeneem weer mee terug te nemen. Als ik er iets gedaan heb stop ik het weer in mijn tas. Zo dus denk ik ook de dvd. Tja, konden ze het nog niet kijken. Wat een stom iets toch.

Twee dagen later heb ik ze de dvd alsnog kunnen geven en hebben ze er nog van genoten.

Wat heb ik geleerd? Het is niet altijd slim om steeds alles op dezelfde manier te doen. Soms moet je er ook weleens bij nadenken ;)

Gepest

Hier weer een tv-programma dat ik interessant vind. "Gepest."

In Gepest doen mensen die vroeger op school werden gepest hun verhaal. Ze vertellen op welke manier ze gepest werden en wat dit voor gevolgen had. Het is erg indrukwekkend wat deze mensen meemaken. Ik vind het soms echt onvoorstelbaar. Ik snap niet hoe mensen dit iemand aan kunnen doen.

Nadat de hoofdpersoon het verhaal heeft verteld gaan ze op zoek naar de mensen die deze persoon hebben gepest. Deze mensen willen vaak meewerken en willen de confrontatie wel aangaan. Sommige mensen herinneren het zich niet eens. Dat vind ik wel heftig. Als je iemand pest zul je toch wel weten dat je dat hebt gedaan lijkt me?

Ze ontmoeten elkaar op hun oude school. Daar kijken de pestkoppen ook naar het verhaal en vertellen daarna hun kant. Ze vertellen waarom ze het hebben gedaan of waarom zij vinden dat zij het niet hebben gedaan. Het is vaak heel erg mooi om te zien. Soms bieden de pestkoppen ook hun excuses aan. Soms zeggen ze ook dat ze de hoofdpersoon niet begrijpen omdat zij het nooit als pesten zagen.

Het is een heel erg interessant programma. Ik ben blij dat ik zoiets zelf nooit heb meegemaakt.

Inmiddels is het tweede seizoen begonnen en is vanavond de tweede aflevering te zien. Als je van dit soort programma's houdt kan ik het alleen maar aanraden.

Internetblokkades

Internet... het is me wat! Volgens mij heb ik het er ooit al kort over gehad, maar er is iets waar ik me heel erg aan stoor.

Dit is het feit dat steeds meer dingen op internet geblokkeerd worden. Tegenwoordig wordt er veel meer onderscheid gemaakt tussen verschillende landen. Dit vind ik echt heel raar en het is soms ook heel erg irritant.

Internet, een wereldwijd communicatiemiddel. Je zou verwachten dat er geen grenzen zijn en je via je computer naar allerlei sites zou kunnen gaan. Dit was vroeger misschien ook wel zo, maar het wordt steeds minder.

Er worden bijvoorbeeld steeds meer filmpjes op YouTube geblokkeerd. Nu kan ik dit nog wel begrijpen. Er zijn veel programma's die filmpjes van YouTube kunnen downloaden. Ik snap dat platenlabels en dat soort bedrijven hier niet blij mee zijn. Ze verkopen immers minder producten omdat iedereen het gewoon "gratis" van YouTube af kan halen. Het grote nadeel hiervan is wel dat je het filmpje niet eens meer kan bekijken.

De laatste tijd komt het ook steeds vaker voor dat ik filmpjes die je in Nederland kan kijken niet meer in Duitsland kan kijken. Een voorbeeld: Een vriendin plaatst een YouTubelink op Twitter. Ze is heel enthousiast en zegt dat het om een mooi nummer gaat. Ik raak geïnteresseerd en wil ernaar gaan luisteren.

Vervolgens krijg ik de melding dat ik het filmpje "helaas" niet kan kijken vanwege de rechten. Het is niet mogelijk om het filmpje in Duitsland te bekijken. Dan moet ik dus aan mijn vriendin vragen om welk nummer het gaat zodat ik het zelf op kan zoeken. Als ik geluk heb vind ik dan wel een geschikte video.

Ik vraag me af wat het nut hiervan is. Waarom mag je het in Nederland, of andere landen, wel kijken, maar uitgerekend in Duitsland niet? Ik vraag me af of hier echt een reden voor is. Ik kan je wel vertellen dat ik het behoorlijk vervelend vind.

Dan nog zoiets.

Vorige week zaterdag wilde ik eigenlijk samen met mijn moeder naar een film kijken. Helaas ging dit niet door vanwege andere omstandigheden. Ik wilde de tv-programma's die ik op zaterdag volg (Iedereen is gek op Jack en Ik hou van Holland) daarom opnemen. Dan zou ik ze later wel terugkijken. Scheelt ook weer tijd omdat je reclame kan spoelen.

Er ging echter iets mis met de opname. Nou, daar had ik dus niets meer aan. Ik dacht dat rtlgemist wel een optie was, maar dat bleek niet zo te zijn. Het filmpje kan alleen in Nederland worden bekeken. Wat een onzin!

Ik wist wel dat sommige programma's geblokkeerd waren. Het is alleen heeeeeel erg irritant wanneer het programma's betreft die je volgt.

Gelukkig was ik het afgelopen wekend bij een vriendin in Nederland. Toen kon ik een deel van de programma's nog kijken. Dat was wel leuk. En jahoor, geen enkel probleem. Je was nu namelijk in Nederland.

Ik vraag nogmaals: "wat is het nut hiervan?"

Het is vooral raar omdat sommige programma's het wel gewoon doen. Waarom die programma's dan niet? Waarom zouden Nederlanders in het buitenland niet naar Ik hou van Holland mogen kijken maar bijvoorbeeld wel naar Koffietijd? Het is toch geen programma met geweld of dat soort dingen? Waar kan het aan liggen? Misschien aan de producent? Ik heb geen idee. Ik word er alleen maar gek van.

Men denkt dat er door internet steeds meer mogelijk is omdat de landsgrenzen zowat weg zijn, maar zo zie je maar weer dat dit niet zo blijkt te zijn.

Ik hoop dat het hierbij blijft en dat het niet nog erger wordt. Dat zou ik namelijk echt irritant vinden. Helaas kan ik het niet oplossen. Gelukkig zijn mijn blogs niet geblokkeerd en zijn deze wel overal leesbaar en het is gelukkig nog steeds mogelijk om met Nederlanders te mailen ;)

Zolang dit nog zo blijft ben ik gelukkig!

Mijn leven in puin

Dit is een heel heftig tv-programma. Het gaat over mensen met verzamelwoede.

Als de mensen aan het programma mee willen werken wordt hun huis en omgeving opgeruimd door een professioneel team. Dit klinkt best makkelijk, maar dat is het zeer zeker niet.

Het is echt onvoorstelbaar wat sommige mensen bewaren. Echt dingen waarvan je zegt: "Daar doe je nooit meer iets mee."

Ik vind het een heel interessant programma. Niet vanwege de rommel. Ik ben soms blij dat ik die niet kan zien :). Eergisteren waren er zelfs ratten bij iemand in huis. Ik vind de psychische kant van het programma interessant.

Natuurlijk verbaas ik me er keer op keer over hoe iemand in zo'n huis kan leven. Ik word al gek wanneer ik mijn kamer een paar weken niet heb schoongemaakt. Opruimen hoef ik sowieso nooit. Ik houd altijd alles netjes en geordend. OOk wel logisch eigenlijk. Anders zou ik zelf niks meer terug kunnen vinden. Er zullen vast ook wel blinden bestaan die er een zooitje van maken, maar gelukkig ben ik niet zo.

Toch is het een interessant programma zoals ik al zei. Het is indrukwekkend om te zien hoe deze verzamelwoede ontstaat. Vaak komt het door gebeurtenissen die de persoon heeft meegemaakt. Vaak is het ook een gemis van iets. De persoon van eergisteren had vroeger een zwaar ongeluk gehad. Door het verzamelen had hij het idee dat hij nuttig bezig was. Hij had namelijk het gevoel dat hij niet nuttig was voor de maatschappij. Door het verzamelen kon hij zichzelf toch nuttig voelen.

Het is heel erg mooi om de ontwikkelingen van die persoon te zien. Aan het einde zijn ze heel blij dat ze hebben meegewerkt. Voor die persoon gaat het natuurlijk nog door. Het team kan immers niet alles binnen vier dagen klaarspelen. Ik vind het echt knap dat de personen aan zo'n programma meewerken.

Door de gesprekken kan ik me een beeld vormen van het huis, maar hoe het werkelijk is weet ik natuurlijk niet. Zo heel erg vind ik dat niet want het moet echt vreselijk zijn.

Leven in zo'n grote puinhoop is natuurlijk ook heel onveiig en ongezond. Daarom is het ook heel erg belangrijk om hychiënisch te leven. Ik vind het echt vreemd dat de personen dit aan het begin niet begrijpen. Later stellen ze hun mening gelukkig bij.

Het is niet echt een programma waar je iets van leert of wat je een goed gevoel geeft. Het is wel interessant om eens te zien.

Nationaal songfestival 2012

Ik volg het Eurovisie songfestival al sinds mijn achtste. Het leuke is dat ik de keuze van het lied van twee landen erg goed kan volgen.

Ik schreef al over het lied van Duitsland. Gisteren heeft Nederland ook een lied gekozen.

Toen ik hoorde over de opzet van de show was ik meteen enthousiast. Ik vond het leuk dat iedereen een nummer in kon sturen. Dit leek me ook eerlijker.

Toch vond ik de show een beetje vaag opgezet. Er werden 6 kandidaten geselecteerd die vervolgens tegen elkaar moesten strijden. Er zouden 3 battles zijn. De samenstelling van deze battles werd vorige week tijdens Life 4 you bepaald.

Ik vroeg me af in hoeverre dit eerlijk zou zijn. Je zou als kandidaat in de ene battle meer kans hebben dan in de andere. Persoonlijk denk ik dat het leuker zou zijn zonder, maar dan zou de show natuurlijk te lang duren. Ze hadden er ook meerdere weken aan kunnen besteden zoals in Duitsland het geval was. Dat vond ik heel erg leuk. Zo krijg je echt het gevoel dat je een geschikte kandidaat zoekt. Je hoort meer van de kandidaat waardoor je een beter beeld van die persoon krijgt.

Gisteren was het dan zover. Ik vond het leuk dat je ook via social media kon stemmen. Dit gaf mij de mogelijkheid om ook te stemmen.

Ik was het altijd eens met de internationale jury. Dat was wel bijzonder. De mening van de vakjury deelde ik meestal ook. Gek genoeg stemden de kijkers thuis totaal anders.

Mijn persoonlijke favoriet was Ivan. Zijn nummer was swingend en het refrein bleef lekker hangen. Dit is een goed teken.

Tijdens de tweede halve finale waarin Nederland zichzelf moet vertegenwoordigen treden geloof ik meer dan 20 deelnemers op. Je kan pas na afloop van de optredens stemmen. Het is dan belangrijk dat je je de deelnemers nog goed kan herinneren.

De vakjury en de internationale jury kozen ook voor Ivan. Het publiek stemde echter op Joan.

Ik heb alleen naar de show gekeken en volgde de Tweets van allerlei mensen nauwkeurig. Doormiddel van de tweets kan ik me toch een beetje een beeld vormen van de kleding en dat soort dingen.

Ik las dat Joan er nogal opvallend uitzag met haar hoofdtooi. Iedereen had het over het sturen van een indiaan.

Ik denk dat haar kleding wel op zal vallen, maar ik weet niet of het lied goed genoeg is.

Ik denk dat je erg aan het lied moet wennen en dat je er pas inkomt na een paar keer luisteren. Dit is echter niet mogelijk. Je hoort het maar één keer en verder alleen in de terugblik voor het stemmen. Het lied van Ivan bleef me al na één keer luisteren bij. Ik denk dat dit een sterke eigenschap van zijn nummer is.

Helaas gaat het tegenwoordig meer om kleding en gekke dingen dan om zingen. Wat dat betreft had Nederland beter Raffaëla kunnen sturen. Dan was de kans echt groot geweest dat Nederland in de finale zou komen. Zij zou erg opvallend zijn geweest. Vooral voor de mannelijke kijkers.

De liedjes van alle landen komen ook op YouTube te staan. De echte songfestivalfreaks kunnen dus al voor de halve finales naar de muziek luisteren. Ik denk dat dit voor Nederland voordelig zal zijn.

Ik zou niet weten of Nederland een plaats in de finale kan bemachtigen. Ik denk dat we gewoon moeten afwachten. Op 24 mei zullen we meer weten.

Dit is het nummer van Joan. Ik ben benieuwd wat jullie ervan vinden.

Hier is ook nog het nummer vanIvan.

Welk nummer is jullie favoriet?

Ik wil toch nog even kwijt dat ik Pearl qua zang de beste vond. Ik vond het nummer erg mooi, maar niet geschikt voor het songfestival. Liedjes die wat sneller zijn scoren vaak beter. Ik denk dat dit inderdaad het geval is. Ik heb ook weleens meegemaakt dat een rustig liedje won, maar als je van het gemiddelde uit gaat scoort uptempo vaak beter. Ik denk dat we met Pearl hetzelfde verhaal zouden krijgen als bij Glennis Grace. Een topzangeres, maar niet opvallend genoeg voor Europa.

We zullen zien hoe Nederland het ervan afbrengt.

The voice kids

Ik neem aan dat iedereen The voice wel kent. Het programma is nu volgens mij in 40 landen te zien. Ik heb al vaker verteld dat ik het een leuke talentenjacht vind. Vooral omdat de stem in deze talentenjacht het belangrijkste is. Hier wil ik het nu niet over hebben.

Ik wil het hebben over The voice kids. Deze versie van het programma is bedoeld voor kinderen. Kinderen tussen de 6 en 14 jaar konden zich hiervoor opgeven.

Het programma werkt precies zoals de gewone voice. De beste kinderen mogen op Blind Audition. Als ze doorgaan komen ze in The Battle terecht en daarna in de finale. Het enige verschil is dat er maar één liveshow is. Dat is de finale.

Ik denk dat dit zo is omdat de kinderen te jong zijn om elke week live op tv te mogen komen. Jonge kinderen mogen maar een bepaalde tijd op tv te zien zijn. Het zou dus moeilijk zijn om een twee uur durende show te vullen. Opzich een goede oplossing.

Ik schreef een tijd geleden al een blog over de winnaar van Holland's got talent. Dit was een meisje van elf. Ik vroeg me toen af of het niet te heftig is voor deze jonge kinderen.

Je bent plotseling beroemd. Je moet optreden, interviews geven en ga zo maar door. In de tussentijd moet je ook nog naar school. Dit vind ik echter het belangrijkste. Het is logisch dat deze kinderen gewoon naar school gaan. Toch ben ik bang dat dit ooit zal veranderen. Het zou kunnen gebeuren dat kinderen steeds meer gaan denken dat het normaal is om op tv te komen en om beroemd te zijn. Ze zullen zich steeds meer voor dit soort programma's opgeven. Misschien komen er nog meer kinderversies van programma's.

Ik vraag me af in hoeverre kinderen dit aankunnen. Het is natuurlijk leuk om te doen, maar ik denk dat het soms ook te ver kan gaan.

Ik vind het programma eigenlijk een beetje dubbel. Het is leuk om die kinderen te zien. Ze zingen erg goed. Ze zijn eerlijk en open. Tegelijkertijd vind ik het programma minder leuk om de redenen die ik hierboven heb genoemd. Ik vraag me ook af of ouders de kinderen niet beter moeten beschermen. Tijdens de shows wordt er vaak met de ouders gesproken en dan lijkt het net of de ouders het allemaal stimuleren en leuk vinden. Denken zij ook aan de negatieve dingen van de showbizzwereld?

Toch blijf ik het leuk vinden om naar het programma te kijken. Ik zag laatst een interview met Babette Labeij, de zangcoach van het programma. Aan haar werden precies dezelfde vragen gesteld waar ik het hier over heb. Het is fijn om te horen dat de kinderen goed begeleid worden. Zo zie je toch dat de programmamakers daar ook bij stilstaan.

Wat vinden jullie ervan dat kinderen steeds sneller mee gaan doen aan tv-programma's die eigenlijk voor volwassenen bedoeld zijn? Ik denk dat mijn standpunt wel duidelijk is. Ik vind dat je pas mee mag doen aan een talentenjacht als je alle voor en nadelen van zo'n programma goed begrijpt. Ik denk niet dat je dit op je tiende al doorhebt. Daarom vond ik het toen zo goed dat je pas vanaf je achttiende mee mocht doen aan The voice. Dan weet je zelf waar je aan begint en heb je meer levenservaring en weet je wat je aan kunt.

Unser Star für Baku is geworden...

Gisteren was de grote finale van Unser Star für Baku. Daar heb ik al een paar keer eerder over geschreven. Ik schreef toen voornaam over de manier van stemmen, maar daar ga ik het vandaag niet meer over hebben.  

Ik heb de hele competitie met veel enthousiasme gevolgd. Het leuke aan deze wedstrijd was dat iedereen kon zingen. Niet altijd even mooi, maar het was wel een serieuze zoektocht.

Tijdens de laatste shows kon ik heel moeilijk inschatten wie de winnaar zou worden. Ik was altijd een enorme Shelly fan. Yana en Roman waren altijd sterk en stonden altijd bovenaan. Ik vond ze ook super goed.

Een grote verrassing was Ornella tijdens de kwartfinale. Ze zingt erg goed, maar ik vond dat ze vaak veel te hoog zong waardoor ik het niet altijd mooi vond. Tijdens de kwartfinale zong ze "Love the way you lie" van Rihanna. Dat nummer vind ik sowieso mooi, maar haar versie ontroerde me echt.

Het was echt een grote verrassing dat ze door ging naar de halve finale. Dat vond zij zelf ook. Shelly moest er helaas uit tijdens de halve finale, maar dat was te verwachten. Ik dacht namelijk dat Roman en Yana wel door zouden gaan naar de finale. Neehoor, iedereen was volgens mij verbaasd. Ornella en Roman gingen door.

De finale ging als volgt: Roman en Ornella zongen drie nieuwe liedjes. Twee van de liedjes waren voor allebei hetzelfde. Ze hadden wel allebei hun eigen versie, dus er was wel wat verschil. Het derde lied verschilde.

Het publiek moest vervolgens stemmen met welk lied de kandidaat naar Baku moet gaan. De artiest maakte nog niks uit. Je koos een lied voor Ornella en een lied voor Roman. Vervolgens zongen ze allebei het winnende lied en daarna kon het publiek stemmen voor de artiest, de ster voor Baku.

Quietly

is het winnende nummer van Ornella. Ik vind het een super mooi nummer, maar ik vind het persoonlijk niet geschikt voor het songfestival. Meestal doen snellere liedjes het beter. Die blijven ook beter hangen. Toch past dit lied het beste bij haar. De kijkers hebben dus een goede keuze gemaakt. Standing still

werd het nummer waarmee Roman Duitsland zou gaan vertegenwoordigen. Ik vond dit ook het bestel nummer voor hem. Qua Eurovisionfeeling vond ik dit nummer ook beter dan Quietly.

Vanaf het begin had ik al voorspeld dat Roman de winnaar zou worden. Bij alle stemrondes stond hij altijd bovenaan. Hij zong elke keer zuiver en heel erg mooi. Toch verraste Ornella mij keer op keer weer. Zo deed ze één van de nummers bijvoorbeeld beter dan Roman. Het was dus toch nog wel spannend.

Om een lang verhaal kort te maken: Roman werd Unser Star für Baku. Ik vind het volkomen terecht. Ik ben benieuwd op welke plaats hij zal eindigen. Ik heb gisteren al wat voorstukjes van andere landen gezien. Sommige zijn wel aardig. Ik denk dat Cyprus en Malta wel hoog zullen eindigen. Zij hadden leuke liedjes met het typische songfestivalgevoel. Er zaten ook dingen bij waarvan ik dacht: "Hier zal ik nooit vrijwillig naar luisteren." Het lied van Albanië is hier een voorbeeld van. Ik vond het alleen maar geschreeuw.

Ik ben benieuwd wat voor een lied Nederland volgende week kiest. We zullen op 26 mei weten wie de winnaar van het ESC zal zijn.

Je zal het maar hebben

Dinsdag begon een nieuw seizoen van het programma Je zal het maar hebben.

Ik vind dit programma heel erg interessant. Hierin staan mensen centraal die een aandoening of beperking hebben. Bij sommigen is het aangeboren en bij anderen is het later ontstaan.

Ik volg dit programma al een aantal jaren en ik heb er veel van geleerd. Er zijn al allerlei dingen aan bod gekomen. Het ging weleens over ziektes die je wel van naam kent maar waarvan je niet echt weet wat de gevolgen zijn en hoe deze personen leven.

Het gaat ook vaak om een onbekende ziekte of aandoening. Ik heb altijd bewondering voor de mensen die zich zo kwetsbaar voor dit programma opstellen. Je vertelt namelijk niet zomaar over deze dingen.

Ik heb ook al een paar keer blinden en slechtzienden gezien. Het leuke was dat ik heel veel dingen herkende. De hulpmiddelen die ze gebruikten en op welke manier ze dingen deden. Dit vond ik natuurlijk extra interessant omdat het zo herkenbaar voor me is. Ik ben erg benieuwd naar de nieuwe afleveringen. Ik vind dat dit programma nog wel een tijdje door kan gaan. Nouja, eigenlijk zou het natuurlijk fijner zijn als dit niet zo was. Dat zou namelijk betekenen dat er minder mensen met beperkingen zouden zijn.

The winner is

Jahoor, er is er weer één!! Een talentenjacht. Dit keer bij SBS6. Het programma heet The winner is...

Het is een zangwedstrijd vermengd met het programma Deal or no deal. Er zijn acht categorieën. In elke categorie strijden twee kandidaten tegen elkaar. Ze zingen allebei een lied en daarna mag de kandidaat kiezen of hij een deal sluit of niet. Als hij een deal sluit mag hij €2500,- mee naar huis nemen en is de tegenstander door. Sluiten de kandidaten geen deal dan bepaalt de jury wie er doorgaat. De jury bestaat uit 101 onafhankelijke mensen. Deze jury brengt een stem uit en wie de meeste stemmen heeft is door.

Iedereen die mij kent weet dat ik dol ben op talentenjachten. Natuurlijk heb ik dan ook naar dit programma gekeken. Er werd tenslotte veel reclame voor gemaakt en ik wilde eens weten wat het is.

Ik vond het wel een vernieuwend programma. Aanvankelijk vond ik het erg chaotisch. Dit omdat ik de opzet nog niet helemaal begreep en het ging allemaal nogal snel. Toen ik het systeem begreep vond ik het wel grappig en begon ik voor mezelf ook een beetje mee te spelen.

Ik vind het leuk dat het programma zo divers is. Jong, ouder, groepen, familie, jeugd... alles komt langs. Het is leuk dat iedereen hier een kans krijgt. Er gaat wel een strenge selectie aan vooraf. De kandidaten zijn namelijk redelijk goed of heel goed.

Ik vind het een leuk en vermakend programma. Leuk om een zangwedstrijd weleens op een andere manier te zien. Toch vind ik dat het in dit programma vooral om het geld gaat wat ook wel logisch is. Hoe verder je komt, hoe meer geld je krijgt. Ik ben bang dat men later geen rekening meer houdt met het talent.

Mijn conclusie: het is leuk om een paar keer te zien. Soms is het heel druk waardoor het soms onoverzichtelijk is. Ik zei het al: ik hou van talentenjachten, maar soms vind ik het een beetje veel. The voice is immers net afgelopen en The voice kids is ook bezig. Ik denk dat de kijkers er op een gegeven moment wel genoeg van hebben. Zo heeft X factor bijvoorbeeld bewust een seizoen overgeslagen. Hier ben ik het wel mee eens. Hoe leuk ik het ook vind, soms weet je gewoon niet meer wie welke editie won en of diegene eigenlijk nog wel muziek maakt... Je kunt beter wat minder talentenjachten uitzenden waardoor je je de artiesten beter herinnert en ze minder snel vervagen. Ik denk dat dit voor de artiesten ook beter is. Ik vraag me af of iemand nog weet wie de eerste X factor, Idols, Hollands got talent, The voice, Popstars, So you wanna be a popstar en ga zo maar door won...

Unser Star für Baku: vervolg

Vorige week plaatste ik een blog over de Duitse castingshow "Unser Star für Baku." Hierin vertelde ik over het vernieuwde stemsysteem. Nog even in het kort: Tijdens de uitzending kun je de stemuitslag live volgen. Hierdoor ben je precies op de hoogte wie er wel en wie er niet doorgaat. Zit je favoriet er niet tussen dan bel je nog even snel en zorg je ervoor dat hij wel bij de beste kandidaten zit.

Ik vind dit een heel goed systeem omdat je zo het principe doorgestoken kaart voorkomt. Zo dacht ik vorige week. Nou, eigenlijk denk ik zo nog steeds, maar er is toch wat gebeurd waardoor ik er toch een beetje anders over ben gaan denken.

Er was een kandidaat waar ik nogal gek op was. Ik zag haar auditie al lang geleden in het programma "Tv Total." Ik heb haar naam onthouden zodat ik kon kijken of ze later bij de beste 20 zou zitten. Het programma begon namelijk met de beste 20 en dus zonder auditie.

Jahoor, Vera zat erbij. Ik was dolblij en vond het echt super. Blijkbaar hielden veel mensen van Vera. Bij de eerste stemronde kreeg zij namelijk de meeste stemmen waardoor zij als populairste werd gezien. De kandidaat die hierbij het beste is moet als laatste optreden.

Het optreden was echt geweldig! De jury vond dit ook. Vera stond ook lang in de top5 wat dus betekende dat ze door zou gaan naar de volgende ronde en misschien Duitsland zou gaan vertegenwoordigen in Baku.

Ja, ik zeg zou...

Tijdens de laatste 2 minuten van het stemmen ging het er nogal hectisch aan toe. Doordat je nu de uitslag live kan zien werd er druk geroepen door de jury. Stem alsjeblieft op die en op die... Je begrijpt het wel. Vera stond gelukkig in de top5, maar dat niet lang meer. De juryvoorzitter zei opeens "Denk alsjeblieft aan Rachel, die wil ik ook niet verliezen." Dat heeft hij geweten...

Het publiek gaf gehoor aan hem en stemde volop op Rachel. En toen gebeurde het en schoof Vera omlaag naar de zesde plaats en Rachel omhoog naar nummer 5. Kortom: Rachel door, Vera niet.

Zo zie je meer hoe snel een uitslag kan veranderen. Het was echt binnen de laatste 10 seconden ofzo. Dat is echt heel erg jammer...

Na afloop waren de juryleden erg teleurgesteld. Dat is begrijpelijk, maar ze hebben het natuurlijk ook zelf veroorzaakt. Ze waren boos op het stemsysteem en beloofden vandaag dan ook hun mond te houden zodat ze niet perongeluk de verkeerde mensen naar huis sturen. Ik ben benieuwd. Hier

nog even een link naar het optreden van Vera. Dan weten jullie over wie ik het heb. Echt jammer dat ze niet meer bij de laatste 10 zit.