Mijn laatste werkdag bij de olifantjes

Vandaag had ik alweer mijn laatste werkdag bij de olifantjes. Hier een klein verslagje van mijn afscheidsfeestje.

Het meisje dat eigenlijk altijd wel met me speelde kwam ook deze keer meteen op me af. Ze had ook weer een tekening voor me gemaakt en gaf deze meteen aan me. We hebben hele gesprekken gevoerd. Het was heel erg leuk.

Daarna hebben we met z'n allen in een kring gezeten en nog een keer een liedje gezongen dat ik al eerder met ze had gezongen. Dat vonden ze erg leuk om nog een keer te doen. Sommigen wisten nog precies hoe we het toen hadden gedaan.

Daarna hebben we nog een spel gedaan waarbij ik de kinderen moest helpen. Dat ging als volgt:

Een kindje is de hond. Dit kind gaat onder een deken liggen zodat hij of zij niks ziet. Er wordt een blokje voor de hond gelegd. Dat is zogenaamd het bot.

Dan komt er een dief aan die het bot steelt. Het is de bedoeling dat de hond hoort vanuit welke richting de dief komt. Na de hand is het namelijk de bedoeling dat de hond de dief aanwijst. Hij heeft hiervoor meestal drie pogingen. Hierbij moest ik de hond dus helpen. Ik moest proberen om aan te geven vanuit welke richting de dief kwam.

Dit ging meestal erg goed. De kinderen vonden het leuk om het met mij samen te doen en ze vonden het ook leuk dat ik het zo vaak goed had.

Toen heb ik nog wat lekkers uitgedeeld en werd ik zelf ook nog verrast met een klein cadeautje. Dit waren drie kleine houten hartjes. Deze kan ik ergens neerleggen. Altijd als ik ze tegenkom zal ik even aan de olifantjes denken.

Toen gingen we even buitenspelen. Het meisje speelde ook weer met me. Dit keer ging ze brood voor mij roosteren. Dit was zand. Ze zei doodleuk: "Niet echt eten he!" Echt schattig.

Daarna had ik nog even een gesprekje met de leidinggevende. Het was heel erg gezellig.

Die kleine gesprekjes met de kinderen ga ik het meeste missen. Vooral de vrije manier van vragen stellen. Dit vond ik altijd heel erg fijn en eerlijk.

Ik zal zeker nog een keertje bij de olifanten op bezoek gaan. Volgende maand hebben ze een opendag. Misschien ga ik dan ook even een kijkje nemen.

Het was een leuke en unieke tijd!!

I'm back

Ja mensen! Ik ben er weer!! Nu ben ik eigenlijk niet weggeweest. Ik bedoel eigenlijk dat ik er weer via mijn laptop ben!! Gelukkig maar!!

Mijn vader en een buurman hebben alles kunnen maken. Daar ben ik erg blij om. Ik ben gelukkig niks kwijtgeraakt. Van de belangrijkste dingen heb ik natuurlijk een back-up, maar toch.

Achja, mijn laptop doet het weer en dat is erg fijn kan ik jullie vertellen. Vooral omdat ik over de vorige blogs, die nogal kort waren ongeveer een uur gedaan heb. Dat was geen pretje, maar ik kon in ieder geval iets schrijven. En dat is het belangrijkste natuurlijk.

Nu maar kijken hoelang dit zo blijft. Ik zeg alleen maar de woorden, nieuwe lay-out van blogger. Achja, we zullen zien.

Verder gaat alles hier goed! Het is heerlijk weer en ik heb een leuk weekend gehad.

Gisteren ben ik met de leidinggevende van de kleuterschool naar de opening van een café geweest. De organisatie waar zij bijhoren maakt daar deel van uit en toen vroeg ze een keer of het me leuk leek om mee te gaan.

Het leek me wel een leuk idee en misschien wel een leuke manier om andere mensen te ontmoeten.

We hadden heel mooi weer en het was er heel erg druk en gezellig.

In het café willen ze ook allerlei projecten gaan organiseren. Ze zijn nu op zoek naar leuke ideeën.

Zo was er een mevrouw die misschien een theatergroepje wilde beginnen. Het leek me wel leuk om daaraan mee te doen. Ze was ook gelijk enthousiast en zou het leuk vinden om een keer iets samen met mij te zingen. Dan zouden we altijd nog kunnen zien of we daar iets mee doen of niet.

Verder heb ik nog iemand ontmoet die vroeger bij de kleuterschool stage liep. Zij werkte er toen ik er zelf als kind zat. Ze herkende me direct en toen hebben we even geklets. Het was heel erg grappig. Ik herkende haar namelijk niet.

Verder waren er nog optredens van verenigingen en scholen. Het was dus wel een gezellige middag.

Ik hoop dat ik deze en volgende week weer een aantal blogjes kan plaatsen en dat alle dingen het nu weer een hele lange tijd goed blijven doen.

Vrijwilligerswerk: helemaal natgeregend

Gisteren vertrok ik in de stralende zonneschijn naar mijn werk. Ja, de titel verklaart eigenlijk al alles... Onderweg begon het kei hard te regenen. Niet zo erg zul je denken. Toch werd het erger!! Dit omdat mijn stok vast kwam te zitten in een of ander tuinhek.

Daar stond ik dan... In de stromende regen met een stok die niet los wil. Na rustig proberen kwam hij er onbeschadigd uit. Ik was echt bang dat hij kapot zou gaan.

Gelukkig kon ik daarna vlug doorlopen. Toen ik aankwam was ik van top tot teen kletsnat.

Dan is het irritant om in een dorp te wonen. Dan is het lastig om hulp te vragen, maar gelukkig kwam alles goed. Weer een nieuwe ervaring erbij zullen we maar zeggen

Op het werk waren de kinderen bezig met een cadeau voor een leidster die maandag jarig is. Heel leuk om dat enthousiasme te zien. Verder heb ik nog wat spelletjes met een aantal kinderen gedaan en werd ik weer met tekeningen verwend.

Helaas is donderdag alweer mijn laatste dag. Dan moet ik dus afscheid nemen van de kids.

Woensdag ga ik bij een opleidingscentrum kijken. Het is speciaal voor visueel beperkten. Ze hebben iets wat me misschien interessant lijkt. Daar vertel ik meer over als ik meer weet en er mee verder wil.

Dan nog een melding over deze blog. De blog over draagmoeder gezocht is gelezen door een van de deelnemers. Het is echt super als je door deze persoon wordt geretweet en als hij je een compliment geeft.
Zijn verhaal is vanavond te zien.

Verder is er niet echt iets gebeurd. We hopen dat we mijn laptop snel kunnen maken.


Je leest het allemaal hier.

Vrijwilligerswerk: De zon

Vandaag mocht ik weer werken met mijn kleine olifantjes. Het was een leuke dag.

Ik deed spelletjes met de kinderen en een meisje las me ook een boekje voor. Nou, eigenlijk vertelde ze het want ze kan natuurlijknog niet lezen. Ze vond het raar dat ik niet kon lezen. Ja, het is natuurlijk lastig om aan iemand van vier uit te leggen wat braille precies is, maar uiteindelijk begreep ze wel dat er ook een manier is waarop ik kan lezen.

Ze vroeg ook nog heel veel dingen. Ze weet wel dat ik het niet zie, maar dat is voor haar zo onvoorstelbaar dat ze alles toch nog een keer wil weten. "Kun je de regen zien?" Dat soort vragen heb ik vandaag heel veel moeten beantwoorden en helaas was het antwoord altijd nee. Ik kan wel een beetje zien zoals jullie weten, maar dat is voor de kinderen erg ingewikkeld. Leg ze maar eens uit dat je wel het licht kan zien, maar geen vormen.

Ze hebben op het moment het thema zon. We hadden vandaag een gesprek over de zon. Hierin werd aan de kinderen uitgelegd wat de zon precies is en waar hij voor dient. Doormiddel van vragen hebben we heel wat onderwerpen behandeld. dat was heel leuk om te doen. Ik vond het erg leuk om dit soort dingen aan de kinderen uit te leggen.

Ze hebben nu een grote zon in de groep hangen. Het was vandaag ook de bedoeling dat ze allemaal dingen bedachten die je kan doen als de zon schijnt. Zwemmen, buitenspelen, korte mouwen dragen en ga zo maar door. Dit konden ze erg goed.

Vervolgens hadden we allemaal tijdschriften waar ze plaatjes uit moesten knippen die met de zomer en de zon te maken hebben. Deze werden op de grote zon geplakt. De zon blijft er nu een tijdje hangen en als ze ernaar kijken weten ze precies waar de zon allemaal goed voor is.

Het was een hele leuke en leerzame dag.

Een andere dag dan gepland

Gisteren was een dag die totaal anders verliep dan eigenlijk de bedoeling was.

Gisteren liep ik naar mijn werk. Het was lekker weer dus het was niet erg om dat te doen. Ik had er ook wel zin in.

Toen ik bij de olifantjes aankwam kwam de leidster naar me toe en zei dat ze me eigenlijk wilde afbellen. Ze hadden het heel erg druk en er zou die dag een nieuw kindje komen. Ze zouden dan niet goed op me kunnen letten en niet echt iets met me kunnen doen. Ja, ik zou wel alleen met een kindje kunnen spelen, maar dat vind ik niet echt handig. Het is fijner als je weet dat er iemand kijkt. Soms ontstaan er namelijk situaties waarbij het altijd fijn is dat er iemand in kan grijpen.

Ze konden mijn telefoonnummer niet vinden en hadden al de hele ochtend gezocht. Ik zei dat het geen probleem was en dat ik het niet erg vond om weer te gaan. Natuurlijk liet ik wel mijn nummer achter.

Toen wandelde ik maar weer eens terug naar huis. Lekker nog even genieten van het mooie weer.

Toevallig heeft mijn vader nu een weekje vakantie en had mijn moeder gisteren ook vrij. Ze vonden het wel grappig dat ik er weer zo snel was. Nu konden we ook even naar de stad gaan om wat te winkelen. Iets wat we anders waarschijnlijk niet hadden gedaan.

We gingen dus naar de stad om een aantal dingen te kopen. Natuurlijk mogen bepaalde winkels dan niet ontbreken! Ik was nergens naar op zoek, maar ging toch met twee T-shirts naar huis.

En nu heb ik het toevallig over een onderwerp waarover ik ook nog eens wil bloggen. Hoe gaat het winkelen eigenlijk precies als je het niet kan zien? Daarover binnenkort meer.

's Avonds na het eten keek ik op mijn telefoon of er nog berichtjes waren. Toevallig waren die er. Een van die berichten was echt een enorme verrassing.

Het blogje dat ik eergisteren had geplaatst is ook in Amerika gelezen. Ik ontving een tweet van Tommy Edison himself!! Hij bedankte mij voor mijn blog en zei dat hij het heel erg leuk vond. Verder deelde hij de link ook nog eens. Dat was echt iets wat ik totaal niet had verwacht.

Ik stuurde hem een berichtje terug en vroeg of hij het wel had kunnen lezen. Daarop zei hij dat hij het via Google had vertaald. Wel bijzonder dat hij er zoveel moeite voor deed.

Ik had een tijdje geleden een mail naar Blindfilmcritic gestuurd en daarin over mijzelf en mijn blog verteld. Ik vroeg of ik ook een blogje over hun mocht schrijven, maar daarop had ik geen antwoord gehad waarop ik het gewoon maar gedaan heb. Dan is het natuurlijk extra leuk als hij het zelf ook opmerkt.

Verder heb ik gisteren ook nog geregeld dat ik aanstaande dinsdag met mijn oude taxi mee kan rijden. Ik ga dan namelijk weer een dagje terug naar mijn oude school. Een leraar vroeg of ik hem wilde helpen met uitleg geven over de Iphone/Ipad aan andere brailleleerlingen. Dat vind ik natuurlijk leuk om te doen. Ik ben erg benieuwd naar deze dag.

Misschien lees je er volgende week meer over.

Interview

Toen ik in maart bij mijn vriendin Marrit logeerde heeft zij me geïnterviewd.

Op haar blog interviewt zij mensen over hun school en beroepskeuze. Deze keer was ik aan de beurt.

Het was heel erg leuk om te doen en daarom wil ik het interview ook graag met jullie delen.

Klikhier 

en heb veel leesplezier!!!!

Verslagje over vandaag

Vandaag was ik weer bij de kindjes. Het was heel erg leuk. Hier een klein verslagje van mijn dag:

Toen ik binnenkwam kwam er gelijk een meisje op me af. Zij zat vorige week ook de hele tijd bij me. Ze wilde nu ook meteen bij me op schoot zitten. Op een gegeven moment wilden drie kinderen tegelijk met me spelen. Dat was even pittig. Ik wist namelijk niet met wie ik me nou precies bezig moest houden.

Op de een of andere manier is het me toch gelukt en was iedereen tevreden.

Het meisje wilde steeds dat ik haar hielp en met haar meekwam. Echt heel erg leuk.

Vandaag heb ik ook op het kleed gespeeld. Daar waren drie meisjes bezig met dieren. Ze hadden een stal gebouwd met een grasveldje ervoor. Er was ook een rivier zodat de dieren konden drinken. Het was heel erg leuk.

Ik had voor vandaag ook een liedje geoefend. Dit heb ik met een klein groepje gezongen. Het was heel leuk om te doen. De leidster ging met mij in een apart kamertje zitten. Daar hebben we het lied gezongen en er nog over gepraat. Dat vonden de kinderen erg leuk om te doen.

Volgende week mag ik hetzelfde nog een keertje doen, maar dan met een ander groepje kinderen.

Toen was het tijd om te gymmen. Hier kon ik natuurlijk niet zoveel doen. Het was wel erg leuk en gezellig. Het meisje kwam weer de hele tijd bij me zitten.

Na de gym had ik nog een klein gesprekje met de leidinggevende. We hebben nu besloten dat ik tot Pinksteren daar mag blijven werken. Rond die tijd komen er al wat nieuwe kinderen en begint het buitenspeelseizoen pas echt. Dat is voor mij natuurlijk lastiger. Het is voor de leidsters belangrijk dat ze de kinderen leren kennen en omgekeerd. Het is dan natuurlijk moeilijker om ook nog op mij te letten. Er komen sowieso meer kinderen dan er nu zijn en dat is al een hele verandering opzich.

Het is natuurlijk wel jammer. Vooral omdat ik het nu zo goed weet en steeds meer kan doen. Maar het geeft ook niet. Ik heb ze mijn hulp aangeboden. Als ze me nodig hebben kunnen ze me altijd bellen. Misschien voor een muzieklesje? Geen idee. Dat zien we dan wel.

In de tussentijd ben ik druk bezig met het zoeken naar iets nieuws. Ik heb misschien ook al iets gevonden, maar dat hou ik nog even voor mezelf. Ik wil eerst weten in hoeverre het iets voor me is en of het ook mogelijk is. Ik vertel er meer over als ik er meer over weet en als ik er echt iets mee wil gaan doen.

Voor nu mag ik in ieder geval nog vijf weekjes naar de olifantjes. Verder zien we wel. Ik heb gelukkig geen haast. Ik verveel me ook absoluut niet. Ik zal jullie (zoals altijd) op de hoogte blijven houden.

Er komen nu in ieder geval een paar leuke dagen aan. Morgen ga ik naar mijn peettante Yvonne en haar man Hans. 's Avonds ga ik met Yvonne naar Next to normal in Uden. Hier heb ik ongelofelijk veel zin in!!!! Hierover later natuurlijk meer.

Zaterdag ga ik naar Weurt en blijf ik bij Rina logeren. Dat wordt ook heel gezellig! Jullie zullen er wel achterkomen :)

Een superleuke werkdag

Vandaag had ik echt een superleuke dag op het werk. Hier een klein verslagje.

Ik werd al meteen opgehaald door het meisje dat altijd met me speelt. Ze wilde meteen weer met me spelen en dat is natuurlijk altijd leuk. Ik vroeg haar wat ze met Pasen had gedaan en of ze nog leuke dingetjes had gevonden. Nee, dat wilde ze me niet vertellen, dat was haar geheimpje. Daar hebben we heel lang over zitten dollen.

In de tussentijd zat er de hele tijd een jongetje van 3 bij mij op schoot. Het leek net een klein aapje. Hij hing helemaal om me heen. Het kon hem niet schelen dat ik in de tussentijd bezig was met een spelletje en mijn armen dus nodig had. Hij bleef gewoon zitten.

Vandaag had de groep weer een keer gesplitst gym. Dat is altijd fijn. Dan blijven er nog kinderen in het lokaal waar ik me mee bezig kan houden.

Een klein meisje wilde de hele tijd met me spelen, maar ze begreep niet helemaal dat ik dat spel niet goed kan doen omdat ik het niet zie. Dat is nog heel moeilijk voor haar. Ze wilde wel bij me op schoot zitten en vertelde me allerlei dingen. Van haar mocht ik wel weten wat ze met Pasen had gevonden. Andere kinderen vertelden ook uitbundig over hun cadeau's en snoep.

Toen heb ik nog een spel gedaan met een paar andere meisjes. Hier was ook het meisje bij dat eerst niet met me durfde te praten. Dit ging nu wel heel erg goed. Ze vond het heel leuk en wil volgende keer weer met me spelen. Ze is altijd heel enthousiast, maar durfde eerder niet op me af te stappen. Dat snap ik ook wel. Dat geeft ook niets. Ik merk nu dat dit steeds makkelijker gaat.

Tijdens het spelen hadden we ook allerlei gesprekken. Zo vonden ze het heel grappig dat we allemaal in hetzelfde dorp wonen. Het ging ook over chocoladepasta. Een meisje vertelde dat ze dat thuis hadden en toen ontstond er een heel gesprek over hoe lekker pasta is. Echt zo geweldig. Die kids weten van zoiets simpels zoiets leuks te maken.

Verder had ik nog een leuk gesprek met het eerste meisje.

Ik vroeg aan haar of zij nog broers en zussen had. Het bleek dat ze een broertje had. Ik vertelde dat ik geen broers en zussen heb. Toen zei ze dat ik dat moest wensen en dat ik er dan wel een zou krijgen. Echt heel erg schattig.

Ze zei ook dat ik bij haar op bezoek moest komen. Ze woont in de ... straat op nummer 16. Ik moet dan maar aanbellen en dan zouden ze opendoen. Echt geniaal.

OOhja, en ik mocht ook niet van haar weten wat zei bij gym hadden gedaan. Toen zei de stagiaire dat zij het wel aan me zou vertellen als het meisje het niet zou doen. Dat deed ze dus ook en achteraf vond ze het helemaal niet erg. Echt grappig wat die kinderen allemaal bedenken.

Het laatste kwartier zijn we nog even naar buiten gegaan. Dat was wel lekker want het was heerlijk weer.

Volgende keer mag ik een liedje in de kring zingen. Ik heb een cd meegekregen zodat ik het lied nog even kan oefenen. Echt heel leuk. Daar heb ik heel veel zin in.

Misschien blog ik dan wel weer over die ervaring.

Een mooi kunstwerkje

Vandaag kreeg ik van een kindje een heel mooi kunstwerkje. Ik noem het zo omdat het echt heel erg mooi is en ze heel creatief is geweest.

Het is een tekening gemaakt van zand. Ze heeft een huisje gemaakt met daarbij een zon en een wolk.  Dit heeft ze helemaal met zand bestrooid zodat ik het kan voelen. Dat vind ik echt heel erg lief.

Ze had het samen met de leidster gemaakt. Ik vroeg of zij dit zelf had bedacht en dit bleek ook het geval te zijn. Echt leuk als een meisje van vier jaar zulke dingen bedenkt.

Ik speel eigenlijk elke week met haar. Ze komt steeds naar me toe en wil me steeds helpen. Heel erg leuk.

Ik heb de tekening in een hoesje gestopt en zal hem bewaren. Dit was namelijk echt iets speciaals. Vaak geven kinderen mij tekeningetjes, maar dat is dan vaak alleen maar gekras. Dit vond ik wel erg bijzonder en creatief.

Verder is het gymrooster gewijzigd en heeft de groep waar ik ben dus voortaan op woensdag gym. Dat is voor mij minder leuk omdat ik dan minder kan doen. We willen volgende week eens gaan kijken of ik ook kan helpen tijdens deze lessen.

Verder is het nu ook zomertijd en gaan ze meer naar buiten. Dat is voor mij ook minder leuk natuurlijk, maar het is ook belangrijk dat de kindjes buiten spelen.

Ik heb vandaag een gesprek met de leidinggevende gehad en we zijn tot de conclusie gekomen dat ik tot de zomervakantie mag blijven. In augustus komen er nieuwe kindjes en zijn sommige groepen overvol. Dan is het niet zo handig als ik er ook ben. De leidsters moeten de nieuwe kindjes ook goed leren kennen. Het zou lastig zijn als ik er dan ook nog rondloop. Het is namelijk ook belangrijk dat ze op mij letten zodat de kindjes geen gekke dingen doen. Ik denk dat het ook te veel voor de nieuwe kindjes is als ze meteen met mij geconfronteerd worden. Dit klinkt raar, maar het is denk ik wel zo. Ze krijgen dan zoveel nieuwe indrukken...

Voor de kinderen die er nu zitten was het aan het begin natuurlijk ook wennen en voor mij ook. Deze kinderen zitten er al een jaar of langer dus ze kwamen niet in een geheel nieuwe situatie terecht. Misschien kan ik er nog wel in het najaar naartoe als de kindjes en leidsters wat aan elkaar gewend zijn. Ik weet het verder nog niet dus we zien het wel.

Binnenkort ga ik ook weer om de tafel met de vader van het meisje waar ik het weleens over had. Misschien heeft hij nog lueke ideeën en goede tips voor mij.

Ik laat het gewoon op me afkomen en dan zie ik het vanzelf wel. Vervelen zal ik me in ieder geval niet.

Ik houd jullie op de hoogte.

Update: over ziekenhuis en het tellen van straten

Allereerst wil ik even aan jullie vertellen dat mijn oma sinds zaterdagavond in het ziekenhuis ligt. Ze heeft een longontsteking, maar het gaat al de goede kant op. Ze was al langer ziek, maar dit weekend ging het helemaal niet goed en hebben we de dokter erbijgehaald.

Gisteren ben ik er even geweest en toen ging het al veel beter. Vanmiddag had ze mij even gebeld en toen ging het nog veel beter. Dus het gaat de goede kant op. Dat is heel erg fijn. Ik verwacht dat ze er nog wel een paar dagen moet blijven.

Verder wil ik hier op deze blog niet te veel bij stilstaan. Zodra ze weer thuis is en alles weer inorde is zullen jullie het lezen.

Verder gaat alles prima. Ik ben weer helemaal hersteld van mijn verkoudheid en keelontsteking. Toen ik de blog over deze keelontsteking schreef was de verkoudheid er nog niet echt, maar hij sloeg de dag erna wel flink toe. Gelukkig is het nu allemaal over.

Vorige week ben ik ook weer gaan werken. Dat was me wat...

Woensdag was ik verdwaald. Ik was perongelijk te ver doorgelopen. Ik dacht dat ik nog een straat verder door moest lopen voordat ik over moest steken, maar dat bleek dus niet zo te zijn.

Op een gegeven moment wist ik niet meer waar ik was en was ik de weg dus kwijt.

Dan merk je echt dat het nadelig is om in een rustig dorp te wonen. Je komt echt niemand tegen die je even kan helpen. Gelukkig was mijn moeder thuis. Ze is me gaan zoeken en zette me weer op de juiste stoep.

Achteraf was het best grappig. Door zo'n stomme telfout zit je opeens ergens waar je nog nooit eerder bent geweest.

De donderdag is alles wel goed gegaan. Het was echt alleen maar een telfout. Gelukkig maar.

Het werken met de kindjes is nog steeds erg leuk. Ze raken steeds meer aan me gewend en komen ook steeds meer op me af. Vorige week speelde ik met kindjes die nog nooit eerder met me hadden gespeeld. Dat was heel erg leuk.

Donderdag kwam er een meisje op me af en gaf me een hand. Ze was heel enthousiast en riep: "Hallo Alana." Dat was echt schattig. Natuurlijk heb ik haar gezegd dat ik Tatjana heet. Ik vond het wel grappig.

Donderdag was ik ook weer bij de therapie. Er waren twee kinderen aan de beurt. We deden met die kinderen precies hetzelfde, maar ieder kind reageerde op alles totaal verschillend. Dat was heel interessant. Zo zie je dat het ene kind meer moeite heeft met het ene terwijl het andere dat juist heel makkelijk vind en weer meer moeite heeft met het andere. Heel erg leuk om te doen.

Zaterdag ben ik ook nog bij het meisje dat vroeger bij mij in de taxi zat geweest. Ik heb al een keer over haar geschreven. Het meisje is meervoudig gehandicapt. Dankzij de stichting van haar vader kon ik zo snel en gemakkelijk bij mijn werk terecht.

Het was heel erg gezellig. Ze wilden natuurlijk weten hoe het allemaal gaat. Helaas was haar vader niet thuis. Ik ga er nog een keer naartoe als de vader er wel is. Dan kan ik alles nog eens persoonlijk aan hem vertellen. Hij vond het jammer dat hij er niet was omdat hij heel erg benieuwd is naar mijn ervaringen.

Verder is er niet zoveel gebeurd. Ik heb veel gelezen. Vandaag ben ik ook weer begonnen met sporten. Dat voelde weer heel goed. Ik heb het twee weken niet gedaan vanwege mijn verkoudheid. Ik kom ook steeds dichter bij mijn doel.

Aankomend weekend ga ik bij een vriendin logeren. Daar heb ik heel veel zin in. Natuurlijk schrijf ik daar ook weer een blogje over.

Morgen kunnen jullie hier het eerste deel van mijn reeks [Ik hou van...] lezen. Ik wens jullie daar alvast veel plezier bij.

Mijn eerste dag bij de therapie

Vandaag werkte ik voor het eerst bij de therapie. Daar had ik echt heel veel zin in! Dit betekent namelijk dat ik maar met één kindje werk. Dit kind heeft een speciaal aandachtspunt waarop de therapie gericht is.

Vandaag kwam er een jongen aan de beurt. Hij wordt bijna 5 en heeft veel moeite met praten. Soms heeft hij ook concentratieproblemen waardoor het voor hem moeilijk is om een aantal handelingen tegelijkertijd te doen.

We begonnen eerst met een liedje. Daarna deden we een spelletje.

Je hebt verschillende vormen. Een vierkant, driehoek en cirkel. Deze vormen hebben allemaal een andere kleur. Het sorteren op kleur ging al goed. Daarom hebben we vandaag aandacht aan de vormen besteedt.

We hadden 3 bakjes op tafel gezet. In het eerste bakje moest hij de rondjes doen, in het tweede de vierkanten en de derde de driehoekjes. Ik gaf de vormen steeds aan hem waarna hij ze in het goede bakje deed. Meestal ging dat goed. De fouten hebben we steeds samen verbeterd.

Daarna hebben we een toren van bekers gebouwd. Eerst een hele grote en toen een paar kleintjes. We speelden toen dat het ijsjes waren en doormiddel van het praten leerde hij de namen goed uit te spreken.

De trommel was ook een succes. Het doel was het duidelijk maken van volume, hard trommelen en zacht trommelen. Dit was erg leuk. We hebben toen ook stoffen zakjes met bijvoorbeeld macaroni op de trommel gelegd. Dit was spannend want hij wist niet wat er zou gebeuren. Hij ging helemaal uit zijn dak doen het zakje door de trillingen bewoog en sprong.

als laatste gingen we een balspel doen. We gingen in een kring zitten en rolden de bal steeds naar elkaar toe. Hierbij oefenden we het woord "Rollen."

Toen was het alweer tijd en brachten we het jongetje terug naar zijn groep. Hij wilde helemaal niet terug. Hij wilde met mij en de therapeut verder spelen. Dat vond ik erg leuk om te horen.

Volgende week nemen we andere kindjes mee. Ik ben erg benieuwd hoe dat zal gaan. De therapeut was heel erg enthousiast over mij.

Gisteren was het ook erg leuk. Toen was ik weer bij de olifanten. De kinderen komen steeds meer op mij af. Dat is echt leuk om mee te maken. Het meisje van vorige week wilde weer de hele tijd met me spelen en hielp me overal mee.

Een jongetje van 3 wilde de hele tijd met me knuffelen. Hij zij bijna niets. De leidster zei dat hij bijna nooit naar iemand toe gaat en dat hij mij waarschijnlijk erg vertrouwt. Het is mooi om te zien op welke manier elk kind zich opstelt: de ene begint heel veel te praten, de ander zegt niets omdat hij het niet durft en weer een ander zoekt het contact doormiddel van knuffelen. Dat is echt heel speciaal.

Ik heb gisteren ook met andere kindjes gespeeld. We hebben geluidenmemorie gedaan. Dat vonden ze erg leuk.

Toen ik naar huis wilde gaan kwam de moeder van een ander meisje naar me toe. Ik had nog niet met het meisje gespeeld. De moeder vertelde mij dat ze thuis veel over mij had verteld en dat ze graag met me wilde praten maar het niet durfde. Ze was heel erg verlegen en durfde mij bijna niet gedag te zeggen. Dat was echt heel schattig. Ik heb haar beloofd om volgende keer met haar te spelen en dat vond ze erg leuk! Ze knikte alleen maar. Ik ben benieuwd of ze volgende keer wel zelf iets zegt. Nu weet ik in ieder geval dat ze met me wil spelen en kan ik haar opzoeken.

Ik heb heel veel plezier tijdens het werken en het geeft me heel veel voldoening.

Hondenpoep

Ja, ik weet het! Dit onderwerp is absoluut niet smakelijk, maar voor mij wel erg noodzakelijk om te behandelen.

Toen ik een tijd geleden met mijn moeder de weg naar mijn werk oefende merkten we dat er op bepaalde stukken altijd hondenpoep ligt. Het ligt niet alleen in het gras, maar ook midden op de stoep. Je hoeft niet lang na te denken. Je weet meteen al wat dat betekent. Als ik alleen zou zijn zou ik er zo inlopen...

Ik vind het echt heel smerig! Niet alleen het feit dat mensen de poep laten liggen, maar ook de consequenties ervan voor bijvoorbeeld iemand zoals ik. Doordat ik het niet kan zien kan ik ook niet aan de kant gaan. Ik kan mezelf ook niet aanleren om eromheen te lopen. Het ligt immers niet steeds op dezelfde plek.

Het gevolg is dus dat ik dus altijd wanneer ik binnenkort alleen naar mijn werk ga lopen mezelf moet laten controleren. Ik vind dat echt heel erg. Je kunt je voorstellen hoe het voelt wanneer je aan iemand moet vragen: "Zit er misschien poep onder mijn schoen of aan mijn stok?"

Ik hoop dat het weinig voor zal komen. Ik probeer toch zo goed mogelijk bij de stoeprand te lopen zodat ik er geen last van heb. (hoop ik) Ik vind het toch iets waar mensen rekening mee moeten houden. Anderen kunnen er tenslotte ook in stappen.

Het zou echt vervelend zijn wanneer ik bij de kindjes zit en we er dan achterkomen dat ik erin ben gaan staan. Achja, misschien heeft het ook iets positiefs. Misschien leren de kinderen hierdoor wel dat ze zoiets altijd op moeten ruimen en kunnen ze anderen er misschien op wijzen.

Toen ik jonger was gebeurde het ook al perrongelijk tijdens mobiliteit. Het was echt niet leuk om er in de klas achter te komen.

Het zou leuk zijn wanneer deze mensen worden betrapt. Wanneer het om geleidehonden gaat is het natuurlijk een ander verhaal. Ik snap dat het moeilijk is om het op te ruimen als je het niet kan zien. Verder vind ik dat iedereen voor zijn dier verantwoordelijk is en anderen geen last van hun dier moeten hebben. Ik hoop dat ik een keer één van die mensen tegenkom met een hond en dat ze dan zien wat ze aanrichten. Iets wat heel erg onnodig is.

Mijn eerste werkdag als kleuterjuf :)

Ik heb lang op deze dag gewacht, maar vandaag was het dan eindelijk zover!! Mijn eerste werkdag als vrijwilligster!! Ik denk dat de meesten van jullie mijn blogjes over dit project wel hebben gelezen. Ik mag bij mijn oude kleuterschool vrijwilligerswerk gaan doen. Vandaag begon ik bij de olifantjes. Dit is een groep van 22 kinderen. Sommige kinderen waren ziek. Ze waren dus niet helemaal compleet. In deze groep zitten geen (zoals ik ze niem) bijzondere kinderen. Hiermee bedoel ik kinderen die een beperking of andere aandoening hebben. Deze kinderen zitten in twee andere groepen.

Vanmorgen kwam ik om 10:00 uur aan. Ik werd al ontvangen door de leidinggevende, de leidster van de olifanten en een klein olifantenmeisje. Ze namen me mee naar de groep. Daar kwamen veel kinderen op me af. Ze gaven me allemaal een handje en zeiden hun naam. Omdat ze toen nog druk aan het spelen waren heb ik niet alle kinderen kunnen zien. We zouden later die ochtend iets gezamelijk gaan doen.

Een meisje kwam meteen op me af. Ze liet me voor de rest van de dag niet meer alleen. Dat was echt heel grappig. Ze leidde me samen met een ander meisje door de groep rond. Ze deden dat echt heel erg goed. Ze lieten me alles voelen. Daarna zijn we op de bank gaan zitten met de stagiaire. De kinderen stelden heel veel vragen aan me. Het meisje waar ik het net over had vroeg of ik het erg vond dat ik niks kon zien. Ja, dan ga je echt wel even nadenken over je antwoord. Ik had tegen haar gezegd dat er niks aan te doen is en dat ik ook leuke dingetjes kon doen. Ik vertelde dat ik kan luisteren en kan voelen en dat soort dingen. Toen vroeg ze me iets waar ik hard om moest lachen. Ze wilde weten of ik ook kon afwassen. Dus toen heb ik haar maar uitgelegd dat zij zelf ook kan voelen of iets vies of schoon is.

Ze wilde mij een verhaaltje uit een boek vertellen en zei toen: "Ik weet dat je de plaatjes niet kan zien, maar ik vertel het wel aan je." Dat vond ik echt geweldig.

Er kwamen steeds meer kinderen bij die vanalles wilden weten. Ik vond het echt fijn dat de kinderen zulke oprechte vragen stelden. Ik had echt het idee dat ze het begrepen. Voor het grootste deel dan. Een ander kindje vroeg ook waarom ik niet kon kijken. Ja, dat is natuurlijk ingewikkeld...

Toen gingen we memory spelen. We hadden het met minder kaarten gedaan zodat het overzichtelijk was. Het meisje liet me altijd voelen waar de kaarten lagen zodat ik ze ook terug kon vinden. Ze had het eerste potje gewonnen. Ze zei: "Wil jij ook een keer winnen?" Te schattig gewoon.

Toen gingen we met z'n allen in een kring zitten en deden we een spelletje. Ze vertelden me dat ze dit spelletje gisteren ook deden. Hierdoor begrepen ze hoe het is als je niet kan zien. Het gaat als volgt: één kind gaat op de grond onder een deken liggen. Het kan dus niks zien. Dat kind is het ezeltje. Vervolgens gaat een ander kindje op het ezeltje zitten en vraagt of de ezel weet wie er op hem rijdt. Het kind moet dan zeggen wie het is. Op deze manier horen ze alleen de stem en herkennen ze elkaar daar dus aan. Zo herken ik ook mensen. Ik vond het wel origineel bedacht. Nu begrijpen ze hoe ik weet wie er tegen me praat.

Daarna zongen we nog twee liedjes. Het meisje waar ik het steeds over had zat de hele tijd naast me. Ze vroeg of ik vaker kom. Echt heel lief. Ze wilde namelijk dat ik de volgende keer ook weer naast haar kwam zitten. Rond het einde begon ze weer over het afwassen. Dit keer wilde ze weten of mijn moeder de afwas deed. Een heel interessant onderwerp. Ze vond het heel vreemd dat de afwas bij ons door de vaatwasser wordt gedaan. Ze vroeg zich af of we wel een gootsteen hebben. Echt heel erg grappig.

Volgende week woensdag ga ik er weer heen. Dan ga ik ook op donderdag bij de therapie werken. Daar heb ik heel veel zin in. Dat is echt één op één. Misschien kan ik daar volgende week wel over schrijven.

Als ik iets bijzonders beleef zal ik dat natuurlijk met jullie delen. Ik zal niet van elke werkdag zo'n uitgebreid verslag geven. De eerste dag en de eerste indruk is natuurlijk iets speciaals. Ik zie vanzelf wel wat ik zal beleven. Ik heb er in ieder geval heel veel zin in.

Update vrijwilligerswerk

Hier weer even een kleine update rondom mijn vrijwilligerswerk.

Vorige week heb ik alle papieren op de bus gedaan. Ze wilden vanalles van me weten. Ik moest zelfs even bij de dokter langs. Hij moest een verklaring ondertekenen waarin staat dat ik tegen allerlei dingen ben ingeënt. Dit was eigenlijk wel handig. Op deze manier weet ik dat ik twee inentingen moet laten opfrissen. Je weet maar nooit. Dit ga ik dan ook binnenkort doen.

Gisteren heb ik de leidinggevende van de school gebeld om te vertellen dat ik alles had opgestuurd. Ik had ook al een mailtje gekregen met allerlei vragen over de werktijden en dat soort dingen.

We zijn nu tot de volgende afspraak gekomen.

Vanaf 15 februari werk ik van 10 tot 12 uur bij de olifantengroep. Ze hebben er vier groepen, maar het leek ze slim dat ik bij één groep begin zodat ik eraan kan wennen en de kinderen kan leren kennen. Het kan dus later gaan variëren bij welke groep ik werk.

Op donderdag werk ik van 10 tot 12 uur bij de spraaktherapie. Dit is eigenlijk een soort logopedie. De kinderen werken één op één samen met de therapeut. Dit hoeft niet per definitie iets met spraak of logopedie te maken hebben. Ze noemen het gewoon zo om het makkelijk te maken. Ik had zelf vroeger ook deze therapie, maar bij mij ging het meer om het ervaren van dingen. Zo kan ik me herinneren dat we veel met geuren bezig waren of dat ik allerlei vragen stelde die zij beantwoordde. Ik herinner me nog dat ik een keer een zon had gemaakt met zand en verf. Op deze manier kon ik voelen hoe de zon eruit zag en hadden we het erover hoe de zon werkt. Het grappige is dat mijn therapeut nu de leidinggevende is. Daarom ken ik haar al zo goed.

Als ik eenmaal de weg goed weet en de route zelfverzekerd kan lopen ga ik ook op de vrijdag bij de olifantjes werken. Zoals gezegd: later zullen dit ook andere groepen worden.

Ik ga nu nog een paar keer de route oefenen zodat ik het echt zelf kan. Ik kan het al wel, maar helemaal alleen is toch nog even anders. Gelukkig is het niet moeilijk en is het dichtbij. Op vrijdag zijn allebei mijn ouders werken. Daarom wil ik de vrijdag voorlopig nog niet gaan. Ik vind het fijn als er iemand in het begin thuis is voor het geval dat... Ik hoop het natuurlijk niet, maar je weet maar nooit. Daarom pak ik de vrijdag er later bij als ik alles echt goed weet en kan.

Ik heb er heel veel zin in en ben erg benieuwd naar wat ik allemaal kan en mag doen. Ik heb heel veel zin in de spraaktherapie. Dit lijkt me heel interessant omdat je dan vaak met kinderen te maken hebt die iets speciaals hebben. Het lijkt me heel interessant om dit mee te maken. Vooral omdat het één op één is. We zullen later zien of het voor mij goed werkt om met de therapie mee te helpen. Als dit niet zo is gaan we andere dingen bedenken. Ik laat het gewoon op me afkomen en haal eruit wat erin zit. In de andere groepen ga ik waarschijnlijk ook weleens met kinderen apart werken. Dat lijkt me heel leuk. Dan is het overzichtelijker voor mij.

Ik laat het jullie allemaal wel weten.

Gesprek voor vrijwilligerswerk

Vandaag had ik het gesprek bij de kleuterschool waar ik binnenkort vrijwilligerswerk ga doen. Ik heb hier een tijd geleden al over geschreven, maar nu kan ik jullie dus meer vertellen.

Via de stichting van de vader van een meisje dat bij mij in de taxi zat ben ik aan deze baan gekomen. De leidster van de kleuterschool kende mij nog van vroeger en weet dus wat ik ongeveer kan. Ik zat zelf namelijk ook op deze school. Het is eigenlijk niet echt een school. Het is vergelijkbaar met de Nederlandse groep 1 en 2. Er zitten kinderen van 3 tot 6 jaar.

Het bijzondere aan deze school is dat ze ook kinderen met een beperking of leerprobleem aannemen. Ze hebben twee groepen waarin vijf van deze kinderen mogen zitten. De groepen bestaan dan uit tien "gewone" kinderen en vijf bijzondere kinderen (als de groepen vol zitten) De twee overige groepen waar geen bijzondere kinderen inzitten bestaan uit 20 kinderen.

Het begon eigenlijk al op dinsdag. Toen ging ik samen met mijn moeder op pad om de route te oefenen. Het is gelukkig een hele makkelijke weg en ik kan er zelfstandig komen. Beter kan ik het eigenlijk niet treffen. Ik vond het fijn om dit al van tevoren te weten zodat ik dit aan de leidster kon vertellen.

Vandaag had ik dus het gesprek. Het was heel erg leuk. We spraken over praktische zaken zoals mijn opleiding, mogelijkheden, werktijden en dat soort dingen.

Ik mag met de kinderen gaan zingen of verhalen met ze bedenken. Ik mag ook bij andere projecten helpen. Ze zouden het ook leuk vinden om aan een project over blind zijn te werken zodat de kinderen begrijpen wat er met mij aan de hand is. Ze vonden dat ikzelf hele goede ideeën had. Het is ook mogelijk om met kinderen individueel of in een klein groepje te werken.

De medewerkers waren allemaal heel erg aardig en stonden open voor mijn komst. Ze zouden het leuk vinden om met mij te werken en willen ook dingen uitproberen om te kijken wat er allemaal mogelijk is. Hier was ik natuurlijk erg blij mee.

We hebben voor nu afgesproken dat ik er twee ochtenden in de week naartoe ga. De tijden kunnen we steeds aanpassen. Ik heb sowieso geen vaste tijden daar. Op deze manier kunnen we steeds bepalen wanneer ik kom en wat ik ga doen en hoelang ik blijf. Erg fijn! Zo kan ik ook weleens 's middags komen als dat handiger is. Aan het begin zullen het denk ik twee uurtjes per dag zijn. Ik ga ook eerst bij één groep beginnen en later ga ik dan een keer naar een andere groep. Dit is makkelijk zodat ik de kinderen goed kan leren kennen. Waarschijnlijk krijg ik geen vaste groep, maar dat weten we nog niet. Daar zullen we later vanzelf achterkomen.

Vervolgens kreeg ik een rondleiding. Het was erg interessant. De school is erg veranderd. Hij is veel groter geworden. Het is er echt super mooi. Als ik er een paar keer loop kan ik de weg zo wel vinden. Ik kwam ook al wat kinderen tegen die heel erg nieuwsgierig waren. Ze wilden al heel veel weten. Echt heel erg lief. Sommige kinderen durfden niks te zeggen, anderen spraken me meteen aan en vroegen wat er met mijn ogen aan de hand was. Echt bijzonder om mee te maken.

Ik vond het een hele leuke en leerzame middag. Ik heb er echt heel veel zin in!! Vooral omdat het personeel zo open is. Ik heb het gevoel dat ik er heel erg welkom ben. Wanneer ik begin is nog een beetje onduidelijk. Ik krijg nog papieren toegestuurd die ik in moet vullen. Ze hebben ook een bewijs nodig dat ik geen strafblad heb. Ik hoop dat ik dit allemaal snel binnenkrijg en snel kan regelen.

Als het zover is dan lezen jullie het hier. Ik zal natuurlijk uitgebreid verslag doen.