De droom [verhaal]

Ik kon vandaag maar moeilijk wakker worden. De droom die ik had leek zo echt.

Ik droomde dat ik bij hem was. Het was heel erg gezellig en we hadden het heel erg leuk samen. Veel meer details herinnerde ik me niet. Dat gebeurde nou altijd. Ik droomde vaak hetzelfde, maar de precieze droom kon ik me nooit goed herinneren.

Ik weet alleen dat er een jongen in de droom voorkomt. Wie hij is? Ik heb geen idee. Ik weet alleen dat ik graag over hem droom. Dan kan ik even alle ellende vergeten en ben ik iemand die de hele wereld aankan.

Ik stond op en deed het raam open. De frisse lucht was lekker en blies de fragmenten van de droom weg. Ik begon met het opmaken van mijn bed. Vervolgens ging ik naar beneden om mijn ontbijt klaar te maken.

Verder gebeurde er niet zoveel die dag. Ik werkte wat aan mijn blog en beantwoordde wat mailtjes. Verder las ik ook nog een aantal hoofdstukken en hield ik me bezig met het eten.

Met een voldaan gevoel ging ik die avond weer naar bed. Zou ik vannacht weer dromen?

Er was een jongen bij me. We praatten samen, lachten samen en hij begreep mij. Hij accepteerde mij zoals ik was. Er waren geen beperkingen en ik voelde me helemaal vrij. We gingen samen op pad en deden allemaal leuke dingen.

De volgende ochtend herinnerde ik me niets meer. Het was maar een droom. Helaas... Soms zou ik willen dat dromen werkelijkheid konden worden.

[Ik hou van...] Carlo Boszhard & Irene Moors

Iedereen zal het wel weten. Ik ben al jaren fan van Carlo en Irene. Ik denk alleen dat bijna niemand weet hoe dit is ontstaan.

We hebben nog niet zo lang Nederlandse televisie. Ikzelf heb het sinds eind 2005. Oma en opa hebben het iets langer.

In 2006 volgde ik de Nederlandse Idols. Eigenlijk niet zo heel bijzonder, maar toch heeft het er een deel voor gezorgd dat ik Carlo en Irene ontdekte.

Op zondagmiddag was opa vaak aan het zappen. Hij bleef steeds vaker bij Life and cooking hangen en ik begon het steeds leuker te vinden. Toch keek ik er nog niet actief naar. Op een gegeven moment herkende ik er steeds meer dingen van en vond ik het ook steeds leuker om ernaar te kijken.

Na een tijdje was ik het zelf die steeds zei: "Straks komt Life and cooking weer." Op een gegeven moment kwamen de kandidaten van Idols bij Carlo en Irene op bezoek. Ik keek er dus steeds actiever naar omdat ik Idols ook volgde. Ik vond het leuk om te zien hoe Carlo en Irene de kandidaten interviewden.

Om een lang verhaal kort te maken: vanaf het seizoen 2006-2007 heb ik geen enkele aflevering meer gemist van het (zoals zij het noemen) zondagmiddaggevoel van RTL 4.

Op een gegeven moment wilde ik ook steeds meer over Carlo en Irene weten. Ik ging op internet op zoek naar informatie. Ook keek ik heel veel YouTubefilmpjes terug. Daardoor ben ik nu ongeveer op de hoogte van alle belangrijke dingen die zij hebben gedaan.

Van Telekids heb ik bijvoorbeeld veel terug kunnen zien door de Pittige tijden dvd's. Ook heb ik de allerlaatste Telekids aflevering helemaal terug kunnen kijken dankzij YouTube. Dit vond ik erg leuk om te zien. Dankzij YouTube heb ik een goed overzicht gekregen van de carrière van Carlo en Irene voor 2006.

Wat vind ik eigenlijk zo leuk aan die twee? Gewoon de manier van doen. De manier waarop ze praten en met elkaar omgaan. De openheid en de humor... alles eigenlijk. Ze willen iedereen een kans geven en kunnen goed naar mensen luisteren. Ik heb het zelf ervaren.

In 2007 stuurde ik een brief naar de redactie van Life and cooking en tot mijn grote verrassing werd ik uitgenodigd! Dit had ik totaal niet verwacht. Ik dacht dat ze zoveel brieven kregen dat die van mij niet eens op zou vallen. Misschien gaf het braille wel de doorslag. Ik had er ook een brailleversie bijgedaan. Ik denk dat deze brief de aandacht trok. Ik heb deze brief nog. Ik zal hem in een volgend bericht een keer plaatsen.

Op 29 april 2007 werd ik dus uitgenodigd. Ik ging samen met mijn peettante, haar man, en zijn dochter naar Hilversum. Ik wist al dat ze mij wilden interviewen. Ik was best zenuwachtig. Je ontmoet ze immers niet elke dag.

Het was erg leuk om de opname bij te wonen. Het was ook erg lief van Carlo dat hij voordat de show begon al even bij me langs kwam. Ook na de show bleef hij nog met me doorpraten. Echt heel erg leuk. Hierdoor heb ik me een heel goed beeld van Carlo en Irene kunnen vormen. Het is ook leuk dat ik een spatel uit de echte Life and cooking keuken heb gekregen. De toenmalige kok heeft hem voor me gesigneerd.

Ik zal binnenkort het filmpje weer eens uploaden. Dan kunnen jullie het fragment nog zien als jullie willen.

Natuurlijk volg ik nu elke zondag Life 4 you. Ook series als De TV kantine en Zie ze vliegen heb ik met veel plezier gekeken.

Ik zou nog veel meer kunnen schrijven over dit onderwerp, maar ik denk dat het nu wel duidelijk is waarom dit duo in deze blogserie thuishoort.

Update: over ziekenhuis en het tellen van straten

Allereerst wil ik even aan jullie vertellen dat mijn oma sinds zaterdagavond in het ziekenhuis ligt. Ze heeft een longontsteking, maar het gaat al de goede kant op. Ze was al langer ziek, maar dit weekend ging het helemaal niet goed en hebben we de dokter erbijgehaald.

Gisteren ben ik er even geweest en toen ging het al veel beter. Vanmiddag had ze mij even gebeld en toen ging het nog veel beter. Dus het gaat de goede kant op. Dat is heel erg fijn. Ik verwacht dat ze er nog wel een paar dagen moet blijven.

Verder wil ik hier op deze blog niet te veel bij stilstaan. Zodra ze weer thuis is en alles weer inorde is zullen jullie het lezen.

Verder gaat alles prima. Ik ben weer helemaal hersteld van mijn verkoudheid en keelontsteking. Toen ik de blog over deze keelontsteking schreef was de verkoudheid er nog niet echt, maar hij sloeg de dag erna wel flink toe. Gelukkig is het nu allemaal over.

Vorige week ben ik ook weer gaan werken. Dat was me wat...

Woensdag was ik verdwaald. Ik was perongelijk te ver doorgelopen. Ik dacht dat ik nog een straat verder door moest lopen voordat ik over moest steken, maar dat bleek dus niet zo te zijn.

Op een gegeven moment wist ik niet meer waar ik was en was ik de weg dus kwijt.

Dan merk je echt dat het nadelig is om in een rustig dorp te wonen. Je komt echt niemand tegen die je even kan helpen. Gelukkig was mijn moeder thuis. Ze is me gaan zoeken en zette me weer op de juiste stoep.

Achteraf was het best grappig. Door zo'n stomme telfout zit je opeens ergens waar je nog nooit eerder bent geweest.

De donderdag is alles wel goed gegaan. Het was echt alleen maar een telfout. Gelukkig maar.

Het werken met de kindjes is nog steeds erg leuk. Ze raken steeds meer aan me gewend en komen ook steeds meer op me af. Vorige week speelde ik met kindjes die nog nooit eerder met me hadden gespeeld. Dat was heel erg leuk.

Donderdag kwam er een meisje op me af en gaf me een hand. Ze was heel enthousiast en riep: "Hallo Alana." Dat was echt schattig. Natuurlijk heb ik haar gezegd dat ik Tatjana heet. Ik vond het wel grappig.

Donderdag was ik ook weer bij de therapie. Er waren twee kinderen aan de beurt. We deden met die kinderen precies hetzelfde, maar ieder kind reageerde op alles totaal verschillend. Dat was heel interessant. Zo zie je dat het ene kind meer moeite heeft met het ene terwijl het andere dat juist heel makkelijk vind en weer meer moeite heeft met het andere. Heel erg leuk om te doen.

Zaterdag ben ik ook nog bij het meisje dat vroeger bij mij in de taxi zat geweest. Ik heb al een keer over haar geschreven. Het meisje is meervoudig gehandicapt. Dankzij de stichting van haar vader kon ik zo snel en gemakkelijk bij mijn werk terecht.

Het was heel erg gezellig. Ze wilden natuurlijk weten hoe het allemaal gaat. Helaas was haar vader niet thuis. Ik ga er nog een keer naartoe als de vader er wel is. Dan kan ik alles nog eens persoonlijk aan hem vertellen. Hij vond het jammer dat hij er niet was omdat hij heel erg benieuwd is naar mijn ervaringen.

Verder is er niet zoveel gebeurd. Ik heb veel gelezen. Vandaag ben ik ook weer begonnen met sporten. Dat voelde weer heel goed. Ik heb het twee weken niet gedaan vanwege mijn verkoudheid. Ik kom ook steeds dichter bij mijn doel.

Aankomend weekend ga ik bij een vriendin logeren. Daar heb ik heel veel zin in. Natuurlijk schrijf ik daar ook weer een blogje over.

Morgen kunnen jullie hier het eerste deel van mijn reeks [Ik hou van...] lezen. Ik wens jullie daar alvast veel plezier bij.

Gedachten over mooi zijn

Ben ik mooi?

Ben ik mooi zoals ik ben? Ben ik te groot, te klein, te dik, te dun? Ik wilde dat ik het wist.

Wat zou ik ervoor overhebben om één keer naar mijzelf te kunnen kijken. Ik kan op heel veel mensen vertrouwen, maar het is toch iets heel anders.

Staat die kleding mij echt zo leuk? Zou ik het zelf ook hebben gekocht of zou ik er zelf totaal anders uitzien? Ik wilde dat ik het wist.

Kijken er weleens mensen naar mij om? En kijken zij dan vanwege mij als persoon of alleen maar vanwege mijn beperking? Ik wilde dat ik het wist.

Waar denken mensen aan als ze me zien? Ben ik gewoon onopvallend en lopen ze verder of denken ze "oh wat zielig, zij is blind."

Is er ooit iemand geweest die meer zag dan mijn beperking? Ik wilde dat ik het wist.

Waarom is alles zo moeilijk? Waarom is alles zo oneerlijk? Ik wilde dat ik het wist.

Mijn leven in puin

Dit is een heel heftig tv-programma. Het gaat over mensen met verzamelwoede.

Als de mensen aan het programma mee willen werken wordt hun huis en omgeving opgeruimd door een professioneel team. Dit klinkt best makkelijk, maar dat is het zeer zeker niet.

Het is echt onvoorstelbaar wat sommige mensen bewaren. Echt dingen waarvan je zegt: "Daar doe je nooit meer iets mee."

Ik vind het een heel interessant programma. Niet vanwege de rommel. Ik ben soms blij dat ik die niet kan zien :). Eergisteren waren er zelfs ratten bij iemand in huis. Ik vind de psychische kant van het programma interessant.

Natuurlijk verbaas ik me er keer op keer over hoe iemand in zo'n huis kan leven. Ik word al gek wanneer ik mijn kamer een paar weken niet heb schoongemaakt. Opruimen hoef ik sowieso nooit. Ik houd altijd alles netjes en geordend. OOk wel logisch eigenlijk. Anders zou ik zelf niks meer terug kunnen vinden. Er zullen vast ook wel blinden bestaan die er een zooitje van maken, maar gelukkig ben ik niet zo.

Toch is het een interessant programma zoals ik al zei. Het is indrukwekkend om te zien hoe deze verzamelwoede ontstaat. Vaak komt het door gebeurtenissen die de persoon heeft meegemaakt. Vaak is het ook een gemis van iets. De persoon van eergisteren had vroeger een zwaar ongeluk gehad. Door het verzamelen had hij het idee dat hij nuttig bezig was. Hij had namelijk het gevoel dat hij niet nuttig was voor de maatschappij. Door het verzamelen kon hij zichzelf toch nuttig voelen.

Het is heel erg mooi om de ontwikkelingen van die persoon te zien. Aan het einde zijn ze heel blij dat ze hebben meegewerkt. Voor die persoon gaat het natuurlijk nog door. Het team kan immers niet alles binnen vier dagen klaarspelen. Ik vind het echt knap dat de personen aan zo'n programma meewerken.

Door de gesprekken kan ik me een beeld vormen van het huis, maar hoe het werkelijk is weet ik natuurlijk niet. Zo heel erg vind ik dat niet want het moet echt vreselijk zijn.

Leven in zo'n grote puinhoop is natuurlijk ook heel onveiig en ongezond. Daarom is het ook heel erg belangrijk om hychiënisch te leven. Ik vind het echt vreemd dat de personen dit aan het begin niet begrijpen. Later stellen ze hun mening gelukkig bij.

Het is niet echt een programma waar je iets van leert of wat je een goed gevoel geeft. Het is wel interessant om eens te zien.

Spoedgeval

Nee, er is niks ernstigs aan de hand. Ik wil jullie alleen even over iets vertellen. Na het lezen van de blog snap je de titel wel.

Vorige week keek ik op mijn telefoon en zag ik dat ik een sms'je van een vriend had. Hierin vroeg hij mij of ik hem direct wilde bellen. Nou, ik kan je vertellen, dan schrik je wel even!!! Ik dacht echt dat er iets aan de hand was. Ook omdat ik nog eens dezelfde mededeling via What's app kreeg.

Er spookten al allerlei gedachten door mijn hoofd. Ik besloot om maar eens te gaan bellen zodat ik erachter zou komen wat er aan de hand was.

Zo gezegd zo gedaan. Ik belde een beetje met een dubbel gevoel. Misschien was er iets ergs gebeurd, misschien ook niet.

Gelukkig was er sprake van het tweede. Hij wilde alleen maar een telefoonnummer hebben. Helaas kon ik hem niet verder helpen, maar dat doet er even niet toe. Het gaat mij om de manier waarop hij het aan me vroeg.

Ik heb het al vaker meegemaakt. Dingen die verkeerd werden opgevat door miscommunicatie. Vooral door de manier waarop je iets zegt of vraagt. Soms ook door het gebrek aan leestekens in mails. Ik vind dat soort dingen altijd heel erg jammer.

Nu schrok ik me dus dood door de toon waarop de berichtjes waren geschreven terwijl er eigenlijk niets aan de hand was. Het zou beter zijn geweest wanneer er stond "Zou je mij misschien willen bellen? Ik wilde je vragen of je het nummer van ... hebt." Dan had ik natuurlijk ook meteen gereageerd. Het voordeel zou dan zijn dat ik me niet vanalles af ging vragen over wat er eventueel gebeurd zou kunnen zijn.

Ik dind dat soort dingen erg belangrijk. Vooral omdat ik vaak virtueel contact heb. Het is jammer dat er weleens misverstanden zijn door de manier van schrijven.

Gelukkig was er dit keer niks aan de hand. Ik hoop dat dit niet meer zo snel voorkomt.

Hebben jullie dit ook weleens meegemaakt?

Laptopvrije weekenden

Ik merk dat ik de laatste tijd steeds minder achter mijn laptop zit. Ik moet zeggen dat ik dat helemaal niet erg vind.

Toen ik nog op school zat gebruikte ik mijn laptop heel veel voor mijn huiswerk. Eerst zat ik er de hele dag op school achter en thuis ook nog wel een paar uur per dag.

Tegenwoordig hoef ik geen huiswerk meer te maken en merk ik dus dat ik mijn laptop minder gebruik.

Ik gebruik hem natuurlijk nog vaak voor heel veel dingen, maar het is niet meer zoals vroeger.

Tijdens het tv kijken zat ik bijvoorbeeld ook vaak op msn of was ik met andere dingen bezig. Dit doe ik nu veel minder. Ik merk dat het me veel meer rust geeft.

Doordat ik nu een telefoon met internet heb is het ook niet altijd nodig om achter de computer te zitten. Ik kan alle dingen ook via mijn telefoon bijhouden.

Ik merk ook aan mijn lichaamshouding dat ik minder achter de computer zit. Ik heb minder last van mijn schouders en rug. Het is veel fijner om met je telefoon in je hand te zitten. De meeste dingen gaan met de telefoon trouwens ook sneller. Dingen als het schrijven van lange berichten kun je beter met je laptop doen.

Het is me opgevallen dat ik soms een heel weekend niet achter de computer zit. Dan besef ik op maandag opeens: ooh, ik zat vrijdag voor het laatst achter mijn laptop en ik vind dat helemaal niet erg. Ik heb meer tijd voor andere dingen en kan me bijvoorbeeld extra veel op een boek focussen.

Internet neemt sowieso veel tijd in beslag. Volgens mij is het aantal uren dat ik doorbreng met het bijhouden van social media, blogs en dat soort dingen echt heel erg veel. Ik vind het niet erg omdat ik het leuk vind. Toch is het anders wanneer je al die dingen op met je telefoon doet.

Eigenlijk ben ik in dat soort laptopvrije weekenden toch volop online dankzij mijn telefoon. Eigenlijk mis ik dus niks. Ik voel me er heel erg goed door.

Ik gebruik mijn computer nu omdat ik het wil en niet meer omdat ik het moet.