De droom [verhaal]

Ik kon vandaag maar moeilijk wakker worden. De droom die ik had leek zo echt.

Ik droomde dat ik bij hem was. Het was heel erg gezellig en we hadden het heel erg leuk samen. Veel meer details herinnerde ik me niet. Dat gebeurde nou altijd. Ik droomde vaak hetzelfde, maar de precieze droom kon ik me nooit goed herinneren.

Ik weet alleen dat er een jongen in de droom voorkomt. Wie hij is? Ik heb geen idee. Ik weet alleen dat ik graag over hem droom. Dan kan ik even alle ellende vergeten en ben ik iemand die de hele wereld aankan.

Ik stond op en deed het raam open. De frisse lucht was lekker en blies de fragmenten van de droom weg. Ik begon met het opmaken van mijn bed. Vervolgens ging ik naar beneden om mijn ontbijt klaar te maken.

Verder gebeurde er niet zoveel die dag. Ik werkte wat aan mijn blog en beantwoordde wat mailtjes. Verder las ik ook nog een aantal hoofdstukken en hield ik me bezig met het eten.

Met een voldaan gevoel ging ik die avond weer naar bed. Zou ik vannacht weer dromen?

Er was een jongen bij me. We praatten samen, lachten samen en hij begreep mij. Hij accepteerde mij zoals ik was. Er waren geen beperkingen en ik voelde me helemaal vrij. We gingen samen op pad en deden allemaal leuke dingen.

De volgende ochtend herinnerde ik me niets meer. Het was maar een droom. Helaas... Soms zou ik willen dat dromen werkelijkheid konden worden.

Vermist (part 4, het einde)

Dit is het laatste deel van het verhaal. Het deel waarin alles wordt afgerond. Ik schreef eerder al, wanneer je dit als boek zou publiceren zou je veel meer op de details in kunnen gaan. Het einde vind ikzelf erg verrassend. Ik hoop dat jullie het leuk vinden. Misschien ga ik het verhaal nog uitbreiden als er vraag naar is...

Voor het laatst wens ik jullie veel leesplezier!

-----

Lilly kon niet slapen. De gebeurtenissen van de afgelopen twee dagen spookten door haar hoofd. Opeens ging de kamerdeur heel zachtjes open. "Kun jij ook niet slapen?" vroeg Jamie. "Nee". Jamie ging op het bed zitten en begon te praten. Het was erg fijn en rustgevend. Na een tijdje begonnen ze echt moe te worden. Lilly bood Jamie aan om te gaan liggen. "Anders krijg je het nog koud". Na een tijdje vielen ze in slaap.

Sinds die ene nacht en de dag vol gebeurtenissen zijn Lilly en Jamie een gelukkig stel. Bij elkaar gebracht door verdriet om een gezamelijke vriendin. Uiteindelijk waren er zoveel dingen die ze met elkaar gemeen hadden. Ze vonden het vreemd dat ze eerder nooit bevriend waren.

Het lichaam van Melissa werd onderzocht en de vermoedens werden bevestigd. Melissa werd verkracht en mishandeld. Waarschijnlijk werd ze onderweg naar Jamie overvallen. Haar telefoon werd ook gestolen. Die lag niet meer bij haar spullen. Helaas waren er geen getuigen en kwam men er nooit achter wat het werkelijke verhaal was.

Na een tijdje pakte Melissa's moeder haar gewone leven weer op. Natuulijk bleef ze altijd aan haar dochter denken. Ze volgde een cursus zelfverdediging zodat ze beter voor zichzelf kon opkomen. Ze gaf haar kennis door aan heel veel jonge mensen. Zo kon ze toch nog iets voor Melissa doen. Ze kon ervoor zorgen dat mensen zich beter konden verdedigen en minder onzeker waren. Dat was ze schuldig aan haar dochter.

Melissa werd in stilte begrafen. Haar graf was erg mooi en iedereen zorgde er goed voor. Er branden kaarsjes, er staan bloemen en er liggen knuffels. Iedereen die het graf bezocht wist dat hier een heel bijzonder meisje lag.

Vermist (part 3)

Dit is het derde deel van mijn verhaal "Vermist". Hierna zal nog een deel volgen. Ik hoop dat jullie het leuk vinden. Reacties zijn welkom!

-----

De volgende ochtend begon het denken opnieuw. Ze hadden geen gemiste oproepen en er waren ook geen nieuwe mails binnengekomen. Melissa's moeder en Lilly keken elkaar aan. Eigenlijk wisten ze de waarheid al, maar ze wilden er niet aan toegeven.

Uiteindelijk besloot Lilly om een ontbijt te maken. Veel gegeten werd er niet, maar het gaf ze wel enige rust. Na het ontbijt besloot Lilly om het nieuws te bekijken via haar telefoon. Ze kon toch niets meer doen. Hoe oneerlijk het ook was. Ze konden nu alleen maar afwachten. Lilly was blij dat ze de actie via mail en social media was begonnen. Zo heeft ze toch nog het gevoel dat ze iets heeft gedaan. Toen ging de telefoon...

Er was een lijk gevonden in de buurt van Nijmegen. Het was zeer waarschijnlijk dat het om Melissa ging. Ze werd vannacht in de bossen gevonden. Het was duidelijk dat ze verstopt was. Haar tas met kleding lag naast haar. Lilly en Melisa's moeder moesten zo snel mogelijk naar de plek komen om het lijk te identificeren. Ze hadden beloofd om er over een uur te zijn.

De twee waren ontzettend geschrokken. Lilly had al met het ergste rekening gehouden, maar het komt toch hard aan als dat dan ook de waarheid blijkt te zijn. Ze zaten een tijdje huilend en zwijgend bij elkaar. Uiteindelijk verbrak Lilly de stilte. Ze pakte haar telefoon en belde Jamie. Toen hij het nieuws hoorde hing hij meteen op. Een paar minuten later belde hij aan. Hij wilde meteen bij ons zijn en mee naar de bewuste plek.

Na een tijdje gingen ze op weg. Ze werden heel goed opgevangen door de agenten. Het bleek inderdaad om Melissa te gaan. Zwijgend stonden ze bij de plek en keken het meisje aan dat voor alledrie personen iets anders betekende. Een persoon had haar dochter verloren, de andere zijn geliefde en de derde haar allerbeste vriendin.

Later op de dag werd Melissa opgebaard en werd ze naar een rouwcentrum gebracht. Daar mochten ze nog rustig bij haar zijn om haar te bekijken en langzaam te beseffen dat zij geen deel meer van hun leven zou zijn. Aanraken mochten ze haar niet. Ze zouden haar eerst onderzoeken. Misschien kon er een doodsoorzaak worden vastgesteld. De agenten vermoeden dat het om een mishandeling ging waarbij mogelijk ook gebruik werd gemaakt van seksueel geweld.

Lilly en Jamie gingen samen met Melissa's moeder mee naar haar huis. Daar zaten ze met z'n drieën het verdriet te verwerken. Ze aten gezamelijk en vonden steun bij elkaar. Er werd niet veel gepraat.

Na het eten ging Jamie naast Lilly zitten en begon hij met haar te praten. Hij bedankte haar voor al haar inzet voor Melissa en voor alles wat zij voor haar betekende. "Melissa praatte veel over jou. Wanneer ze dat deed straalde ze van top tot teen. Je bent een supervriendin! Een betere vriendin kan iemand zich niet wensen". Dit ontroerde Lilly zo dat ze in huilen uitbarstte. Jamie huilde ook. Lilly kreeg er meteen spijt van dat ze Jamie maar een rare jongen vond. Hij was zo lief en zo zorgzaam voor Melissa dat hij niet eens raar kon zijn. Hoe kwam ze er eigenlijk bij dat hij raar was? Dat doet er niet meer toe. Het zijn gedachten uit een andere wereld. Een wereld waarin ze allebei nog een beste vriendin hadden die samen met hun lachte. Ze bleven de hele avond bij elkaar zitten. Toen het bedtijd was zei Jamie: "Lilly, ik hoop dat wij voor altijd vrienden zullen blijven. Samen weten wij wie de persoon is die we hebben verloren en kunnen wij het verdriet van elkaar begrijpen. Ik vind je heel erg aardig en ik zou het jammer vinden om geen contact meer met je te hebben". "Tuurlijk blijven we vrienden" zei Lilly. Vlak daarna gingen ze naar bed.

(wordt vervolgd)

Vermist (part 2)

Voor de nieuwsgierigen, hieronder kun je het vervolg op het verhaal uit mijn vorige blog lezen. Reacties zijn natuurlijk altijd welkom. Ik beloof dat dit niet het laatste deel zal zijn...

-----

Milissa was dus nooit bij Jamie geweest. Er moet iets zijn gebeurd in de tijd waarin ze van huis vertrok en bij hem aan had moeten komen. Of er gebeurde iets onderweg, of ze was nooit van plan geweest om naar hem toe te gaan. Het laatste kon niet waar zijn. Ze was tenslotte gek op die jongen en ze zou waarschijnlijk geen andere afspraak maken terwijl ze met hem samen kan zijn. Optie één zou meer voor de hand liggen. Lilly besloot om Melissa's moeder nog maar niet in te lichten. Dat zou ze vanavond wel doen. Misschien was er dan meer duidelijkheid.

De eerste stap die Lilly zou zetten was het sturen van een mail naar al haar klasgenoten en overige vrienden van Melissa die zij ook kende. Hoe verwoord je nou dit grote probleem in een klein mailtje? Dat was een hele klus. Uiteindelijk ontvingen alle personen het volgende bericht:

Lieve klasgenoten en vrienden,

Ik ben er vanmiddag tot mijn grote schrik achtergekomen dat Melissa vermist is. We hebben sinds gisterenavond geen enkel contact met haar gehad. Ze zou gaan logeren bij haar vriend Jamie, maar daar is ze nooit aangekomen. We maken ons enorm veel zorgen om haar.

Als jullie Melissa de afgelopen 24 uur hebben gezien of een bericht van haar hebben gehad zou ik het zeer op prijs stellen als jullie dat aan mij laten weten. Alvast hartelijk bedankt.

Groetjes, Lilly

Nu waren er opeens ongeveer 30 mensen meer op de hoogte van Melissa's verdwijning. Na de mail konden Twitter en Facebook natuurlijk niet achterblijven. Op allebei de social networks plaatste Lilly een bericht. Het zag er ongeveer zo uit als de mail.

Vlak nadat de berichten geplaatst werden ging de telefoon. De moeder van Melissa was erg in paniek en vertelde dat ze nog steeds niets had gehoord. Lilly zat heel erg te twijfelen, maar ze ging toch voor de waarheid en vertelde dat Melissa niet bij Jamie is geweest. Ze beloofde dat ze nu meteen langs zou komen. Dat vond Melissa's moeder erg fijn. Dan stond ze er tenminste niet helemaal alleen voor en had ze iemand om mee te praten. Melissa's vader was overleden toen Melissa twaalf was. Ik kon me haar verdriet erg goed voorstellen.

Ze liep naar beneden om alles met haar moeder te regelen. Ongeveer een kwartier later zat ze op de fiets met een rugzak met kleding, laptop en telefoon. Klaar om verder te gaan met de zoektocht naar haar hartsvriendin. De vriendin die ze al vanaf haar tiende kent. Langzaam begon het tot haar door te dringen dat het eens heel anders zou kunnen aflopen dan ze hoopten.

Thuis bij Melissa voelde Lilly zich heel raar. Ze was in het huis van haar beste vriendin, maar zij was er niet bij. Samen met haar moeder zat ze op de bank en startte haar laptop op. Er zat geen bruikbaar mailtje in haar postvak. Alleen mailtjes met sterkte en succeswensen. Dat was fijn om te lezen, maar hielp natuurlijk niets. Toen sprak melissa's moeder de woorden die al de hele tijd door Lilly's hoofd spookten. "Ik denk dat we de politie maar moeten inschakelen."

De politie beloofde naar Melissa te zoeken, maar dat is natuurlijk altijd moeilijk. Gelukkig was ze nu al meer dan 24 uur vermist. Dat betekende dat de zaak serieus genomen kon worden.

Ze waren allebei ontzettend moe, maar van slapen zou er waarschijnlijk toch niet veel terechtkomen. Lilly mocht in Melissa's bed liggen als ze dat wilde, maar daar had ze totaal geen behoefte aan. Ze besloot de logeerkomer te pakken.

Ze dacht de hele nacht aan Melissa. Aan de dingen die ze samen hebben gedaan en de dingen die ze nog zouden kunnen doen. Uiteindelijk viel ze toch in slaap.......

(wordt vervolgd)

Vermist (part 1)

Iedereen heeft het nieuws over de vermiste Jennifer denk ik wel gehoord. Ik denk dat veel mensen net als ik van dit bericht schrokken. De avond voordat er bekend werd gemaakt dat ze helaas was overleden las ik allerlei oproepen op Twitter over haar vermissing. Ik vind dit een goed initiatief. Zo bereik je denk ik meer dan wanneer er alleen een paar mensen alert zijn.

Toch gebeurt het nog veel te vaak dat kinderen plotseling worden vermist en helaas loopt het vaak negatief af. Ik heb er ooit een boek over gelezen van Renate Dorrestein. (Echt sexy) Dit boek was erg maatschappelijk, maar ik vond het erg onrealistisch. Ik vind dat dit soort onderwerpen meer in boeken voor moeten komen, maar dan wel op een goede realistische manier.

Jennifer inspireerde mij tot dit korte verhaal dat hieronder volgt. Wanneer je er een boek van zou maken zou je meer op alles in kunnen gaan en het wat meer toe kunnen lichten, maar ik hoop dat ik jullie toch met dit verhaal kan vermaken. Nouja, het onderwerp opzich is natuurlijk niet vermakelijk.

Veel leesplezier

-----

Lilly zocht in haar tas naar haar mobiel. Ze verwachtte dat het Melissa zou zijn die belde. Na een tijdje zoeken vond ze haar telefoon en tot haar verbazing zag ze het nummer van de moeder van haar allerbeste vriendin. Dat is vreemd... Dan klopt er iets niet was de eerste gedachte die ze had. Ze werd eigenlijk nooit door haar moeder gebeld. Ze had wel een goede klik met haar, maar toch belden ze elkaar nooit. Haar hart begon sneller te kloppen toen ze de telefoon opnam. "Heb jij Melissa vandaag al gesproken?" Oei! Daar klopte inderdaad iets niet. Als Melissa's eigen moeder al aan haar beste vriendin vroeg of ze haar dochter had gesproken? Aarzelend antwoordde ze: "Nee, ik heb nog helemaal niks van haar gehoord. Niet via de telefoon, maar ook niet via een mail, tweet of sms". Het werd stil aan de andere kant van de lijn. "Is er iets aan de hand?" "Ja, ik heb de hele dag nog niks van mijn dochter gehoord. Ze ging gisteravond logeren bij Jamie en sindsdien heb ik niks meer gehoord." Jamie is de vriend van Melissa en ze bleef geregeld bij hem logeren. Lilly mocht Jamie niet. Ze had geen idee waarom, maar om de een of andere reden had ze geen goed gevoel als hij bij haar in de buurt was. Toen ze Melissa er ooit over aansprak hadden de twee bijna ruzie. Sindsdien is er nooit meer iets negatiefs over Jamie gezegd. "Dat is vreemd" was het antwoord dat Lilly gaf. "Sorry, ik kan je denk ik ook niet verder helpen. Ik zal kijken of ik wat informatie kan krijgen van haar vrienden. Als ik iets weet dan bel ik je meteen."

Met een raar gevoel legde Lilly haar telefoon weg en begon als een razende na te denken. Melissa's moeder heeft sinds gisteravond niets meer van haar dochter gehoord en zij even min. Meestal liet Melissa wel iets weten wanneer ze bij jamie was.

Ze zette haar laptop aan en ging naar beneden. Ze zou haar moeder om raad vragen. Misschien zou zij weten wat ze nu het beste kan doen. Ze besloot ook meteen een kopje thee te zetten. Tijdens het thee zetten legde Lilly het hele verhaal aan haar moeder uit, maar die wist het zo gauw ook niet. Het enige wat ze zinvol vond was dat wat Lilly ook al had bedacht. Haar vrienden om hulp vragen.

Ze besloot om met Jamie te beginnen. Gelukkig had ze het telefoonnummer van hem. Ze had hem echter nog nooit gebeld. Toch vond ze dat ze nu voor Melissa al haar negatieve gevoelens over Jamie even aan de kant moest zetten. Met een bonzend hart belde ze Jamie op. Haar hart klopte nog sneller toen ze weer ophing. Milissa was nooit bij Jamie geweest. Hij zag haar twee dagen geleden voor het laatst. Met een zucht legde ze haar telefoon neer en nam een slok van haar thee. "Nadenken Lilly! Je moet nadenken".......

(wordt vervolgd)

Haar wereld

Gisteren kreeg ik bezoek van een meisje dat op mijn oude school zit. Ze is dertien jaar en heeft een verstandelijke beperking. Ze reed dagelijks met mij mee in de taxi. Sinds een paar jaar is er een speciale klas bij ons op school voor leerlingen met een meervoudige handicap.

Het meisje dat bij mij op bezoek was heeft een ernstige verstandelijke beperking. Ze kan wel praten, maar je kunt geen gesprek met haar voeren. Ze kan wel antwoord geven op vragen, maar alleen als ze het antwoord precies weet. Herhaling is voor haar heel belangrijk. Ze zingt steeds dezelfde liedjes en vraagt dezelfde dingen.

In de taxi was zij zeer aan mij gehecht omdat ik altijd met haar zong en speelde. Daarom vonden we het leuk om nog contact te houden. Gisteren kwam ze voor het eerst bij mij op bezoek. Het was erg interessant. Ik heb haar toen voor het eerst buiten een auto beleefd. Het is voor veel mensen moeilijk te begrijpen hoe zij in elkaar zit en wat er allemaal bij komt kijken. Daarom heb ik een klein verhaaltje over haar geschreven. Hiermee wil ik een beetje duidelijk maken hoe het is om met haar om te gaan. Ik hoop dat mensen hierdoor begrijpen dat het niet altijd makkelijk is en dat je er veel geduld voor moet hebben en dat je deze mensen ook moet waarderen.

Veel leesplezier




Haar wereld

We zitten samen aan tafel. Overal liggen blokjes om ons heen. Zij is er druk mee bezig. Zij pakt de blokjes vast en rammelt er even mee. Er zitten namelijk verschillende soorten kraaltjes in zodat ze geluid maken. Nadat zij naar het gerammel heeft geluisterd stopt zij het blokje in een tas. Vervolgens begint het hele verhaal opnieuw.

In de tussentijd zingen we liedjes en praten we een beetje. Zij kan niet zo heel veel zeggen, maar wanneer ik haar iets concreets vraag geeft zij mij het goede antwoord.

Een heel normaal beeld zou je zeggen. Een vrouw speelt met een klein kind. Een kind van een jaar of twee, maar niets is minder waar. Het kind is dertien...

Toen ik dertien was zat ik in de bruglkas. Ik kletste veel met mijn vriendinnen en ik had geen enkel speelgoedje meer in huis. Ik veranderde langzaam in een vrouw. Ik ontwikkelde andere gevoelens en begon anders te denken. Ik vormde een eigen mening en wist wat ik wilde. Naarmate ik ouder werd veranderde ik nog meer. Ik werd verliefd en kreeg teleurstellingen te verwerken. Ik maakte me steeds meer zorgen en kwam steeds meer moeilijkheden tegen. Dat hoort nou eenmaal allemaal bij volwassen zijn.

Het kind is nu dertien en speelt met blokjes... Het kind heeft een verstandelijke beperking. Haar wereld ziet er heel anders uit dan die van mij. Zij zal nooit een eigen mening hebben. Zij zal nooit dezelfde gevoelens hebben als ik. Zal zij ooit verliefd worden?

Zal de grote wereld haar ooit accepteren? Het zal altijd moeilijk blijven... Gelukkig heeft ze veel mensen om haar heen die er voor haar zijn. Mensen die haar beschermen en troosten. Zij heeft zelf niet door hoe de wereld er om haar heen uitziet, maar zij is zelf zo gelukkig. Voor haar bestaat er niets anders. Ze zit veilig in haar eigen wereld en soms pikt ze wat dingen mee van onze wereld. Hoeveel ze begrijpt is niet altijd duidelijk. Ik begrijp haar vaak wel, maar begrijpt zij mij ook? Ik denk het wel...