Charlie Bee

Toen ik door de aanwinstenlijst van de Aangepast-lezen bibliotheek bladerde viel een titel mij erg op. Dit was "De moeilijkheidsgraad van goed" geschreven door Charlie Bee. Er stond een korte beschrijving bij die me direct aansprak.

Het boek gaat over een meisje dat depressief was en er nu eigenlijk nog steeds niet helemaal bovenop is. Ik zag ook dat dit een vervolg op het boek "En Prozac is mijn Paracetamol" is.

Ik heb beide boeken meteen besteld en ben er ook meteen in begonnen. Binnen drie dagen had ik ze allebei uitgelezen. Ze waren heel erg indrukwekkend.

Charlie Bee (pseudoniem) is vanaf haar veertiende tot haar zestiende depressief. In het eerste boek beschrijft zij hoe deze depressie tot stand is gekomen. Ze omschrijft haar gevoelens en vertelt wat er allemaal door haar heengaat.

Een van de oorzaken is de scheiding van haar ouders. Verder is er nog iets dat een belangrijke rol speelde, maar Charlie heeft dit al die tijd voor zichzelf gehouden. In de loop van het verhaal kom je erachter wat haar geheimen zijn.

In het tweede boek beschrijft ze hoe het met haar gaat nadat ze uit een psychiatrische inrichting komt. Je ervaart dat haar leven niet meteen weer hetzelfde is en dat ze het moeilijk vindt om weer met alles door te gaan. De depressie is ook nog niet volledig verdwenen.

Ik vond het twee hele mooie boeken. Het verhaal wordt heel boeiend vanuit het perspectief van Charlie verteld.

Ik ben in april naar de musical Next to normal geweest. Hierin spelen medicijnen zoals Prozac ook een belangrijke rol. Ik vond het heel mooi om te zien dat er veel overeenkomsten waren tussen het boek en de musical. Zo hebben Diana uit Next to normal en Charlie het allebei over het afvlakken van je emoties. Charlie omschrijft dit echt heel mooi en Diana zingt erover in het prachtige nummer "Ik mis de bergen."

Het is mooi dat beide verhalen precies dezelfde kenmerken hebben. Dat maakt het allemaal nog extra bijzonder en geloofwaardiger.

Als dit thema je aanspreekt zou ik zeker de boeken van Charlie Bee gaan lezen.

Nog een oude hobby

Gisteren had ik het over de hobby tekenen. Deze hobby zou je in eerste instantie niet passend vinden bij iemand die blind is denk ik. Er zijn echter nog meer dingen die je niet zou verwachten. Vandaag gaat het over schrijven.

Ik heb het nu niet over het schrijven van teksten of verhalen. Dat is ook een hobby van me, maar ik heb het nu puur over het schrijven van letters. Dit zou ik in principe niet moeten kunnen. Gewoon omdat ik ze niet eens kan lezen. Ik heb op mijn vijfde braille geleerd. Eigenlijk net zoals een goedziende op die leeftijd het schrijven leert. Het braille is eigenlijk vergelijkbaar met dat wat goedzienden als letters met hun pen zien.

Ik ging natuurlijk veel met zienden om. Familie, kennissen en kinderen van school die nog wat konden zien. Deze mensen waren natuurlijk allemaal met het schrijven opzich bezig. Ik was altijd heel nieuwsgierig en wilde alles weten. Natuurlijk wilde ik ook weten wat "Letters" zijn. Niet de brailleletters maar de gewone letters die je met een pen schrijft.

Ik wilde ook letters leren en daarom leerde ik al gauw hoe ik mijn eigen naam in hoofdletters met een pen moest schrijven. Hier was ik erg trots op en ik deed het ook erg vaak. Ik schreef briefjes met mijn naam of ik zette hem bij een tekening die ik aan iemand cadeau gaf.

Na een tijdje wilde ik wel wat meer kunnen schrijven. Daarom leerde ik steeds meer letters. Volgens mij beheerste ik uiteindelijk zo ongeveer het hele alfabet in hoofdletters. Dat vond ik ontzettend leuk. Ik schreef toen ook andere woorden en namen van familieleden of vrienden. Ik gaf ze vaak briefjes cadeau met enkele woorden erop. Dan stond er bijvoorbeeld: Voor Rina van Tatjana.

Ik had het al vaker over mijn oude bandjes. Vorige week heb ik alle opnames afgerond. Ik kwam ook een stukje tegen waarin ik iets over kerst schreef (met een pen). Mijn moeder las het vervolgens voor en sommige delen waren heel goed leesbaar en andere niet. Mijn oom was toen heel erg verbaasd dat ik de letters kon schrijven. Dit was in 1998, ik was toen dus 8 jaar oud. Ik zei toen: "Ja, ik kan de letters wel schrijven maar niet lezen."

Ik zei het op een grappige en plezierige manier. Ik vond het toen dus echt leuk en stond er niet eens bij stil dat het juist heel apart is.

Ik denk dat het juist goed is voor kinderen met een beperking om zulke gewone dingen gewoon te doen. Al is het maar om de gewone wereld beter te begrijpen en dingen te kunnen doen die andere mensen ook kunnen zien. Ik vind het bijvoorbeeld erg fijn dat ik nu zelf mijn handtekening kan zetten. Ik sprak een paar jaar geleden met een blinde leeftijdsgenoot die dus geen idee had van hoe de gewone letters eruitzien. Daar schrok ik eigenlijk wel van. Ik weet hoe ze eruitzien omdat ik heel nieuwsgierig was en ben naar de gewone wereld. Ik kon me niet voorstellen dat je als kind niet wil weten hoe je ouders en andere familie schrijven of andere dingen doen.

Ik ben blij dat ik die kans wel heb aangegrepen. Ik heb er veel plezier door gehad en weet nu ook weer andere dingen die me anders waren ontgaan.

Een oude hobby

Iets wat ik vroeger heel erg leuk vond was tekenen. Ik denk dat je dat van iemand die blind is niet zult verwachten.

Ik heb laatst al mijn oude cassettebandjes gedigitaliseerd. Ik vertelde al eerder dat ik vroeger heel veel situaties heb opgenomen. Je kunt het eigenlijk vergelijken met de foto's die andere mensen maken. Die betekenen niet veel voor me, maar geluidsopnames betekenen juist wel weer heel veel.

Doormiddel van die bandjes herinnerde ik me weer hoe leuk ik het vond om te tekenen. Toch moest ik er erg om lachen. Ik kan het me nu namelijk niet meer voorstellen dat ik het echt zo leuk vond. Wat is het nut ervan? Ik kan de tekening immers niet zien? Toch zou ik zo weer een tekening maken als iemand erom vroeg.

Toch vind ik het wel heel erg bijzonder dat ik iets als tekenen één van mijn hobby's heb genoemd. Het is namelijk typisch de hobby van een kind dat goedziend is.

Gelukkig kan ik kleuren zien. Ik wist dus met welke kleur ik tekende. Ik tekende de dingen gewoon op mijn eigen manier. Soms naar aanleiding van dingen die ik heb gevoeld. Soms ook naar aanleiding van een omschrijving. Het is alleen jammer dat ik de tekeningen niet terug kan zien. Ik vraag me dus ook weleens af in hoeverre het ergens op lijkt.

Ik tekende vaak hetzelfde. Het waren vaak bloemen, regenbogen, hartjes en vlinders.

Op school hadden we speciaal reliëfpapier. Dat was eigenlijk een soort plastic. Dit moet je op een speciale rubberen mat leggen. Dan moet je er met een balpen met een beetje kracht overheen gaan. Dan kun je de lijnen voelen.

Op de basisschool gebruikten we dit papier om te tekenen. Op die manier kon ik dus in reliëf tekenen en kon ik voelen wat ik tekende. Soms moesten we dingen natekenen en soms werden er ook dingen door de juffrouw getekend zodat wij konden voelen hoe iets eruitziet.

Het grappige is dat we dit reliëfpapier ook op de middelbare school gebruikten. Daar was het vooral tijdens wiskunde. Doormiddel van dit papier kon de leraar grafieken tekenen en konden wij ons er een beeld van vormen.

Ik ben heel erg blij dat ik zoiets als tekenen vroeger gewoon deed. Op deze manier had je toch niet echt het idee dat je anders was dan de anderen. Je deed precies hetzelfde, maar dan wel op je eigen unieke manier.

Fun met vriendinnen

De afgelopen dagen logeerde ik weer bij twee vriendinnen, Marrit en Tristin, in Grave. Dit was heel erg gezellig! Daarom een klein verhaaltje over onze belevenissen.

Marrit gaat binnenkort weer definitief in Friesland wonen. Dan is afspreken weer een stuk lastiger. Daarom vonden we dat we nu nog maar eens moesten afspreken. Dat hebben we dan ook gedaan.

Woensdag bracht mijn moeder me naar Grave. Het was eigenlijk meteen gezellig! We hebben veel gekletst en gelachen.

Toen gingen Marrit en ik boodschappen doen zodat we die avond ook iets te eten hadden. Dit was wel heel erg bijzonder omdat we heel erg veel geld mochten uitgeven. Dit omdat zij heel veel geld van hun budget hebben gespaard.

Na de zomervakantie zouden ze het geld kwijt zijn omdat ze dan weer bij 0 beginnen. Daarom zijn ze van plan om de komende tijd lekker lux te leven. Daar kon ik nu dus ook van profiteren! :) Zo kochten we allerlei dure merkproducten die we anders zouden laten liggen. Dit was wel grappig omdat we steeds op zoek gingen naar het duurste in plaats van het goedkoopste.

's Avonds hebben we wat tv gekeken en natuurlijk veel lol gemaakt.

Op donderdag zijn we even Grave in geweest omdat Marrit nog een cadeautje voor haar oma wilde kopen. Die is morgen namelijk jarig. We gingen naar de Wereldwinkel. Daar hebben we hele mooie spullen gezien. Uiteindelijk kocht ze een heel mooi fotolijstje en een mooie waxinelichthouder.

's Avonds gingen we naar de Griek in Grave. Ja, het geld moest blijven rollen!! Daarom gingen we lekker uitgebreid uit eten.

Tijdens het eten hadden we heel veel lol. Zo zeiden we steeds dat we veel moesten bestellen zodat het geld op zou gaan. Uiteindelijk hadden we het erover dat ik zou ontploffen omdat ik zo veel moest eten. Het was een hele gezellige avond en ik ben dus niet ontploft ;).

Even iets anders: bij deze Griek hebben ze een braillemenukaart. Dat is natuurlijk heel erg mooi en zeker wel een pluspunt. Op deze manier kon ik de kaart met toetjes voorlezen. Dat komt toch niet vaak voor in een restaurant? Echt top!!

Vandaag hebben we niet zo heel veel gedaan. We hebben wat dingen van Marrit opgeruimd omdat ze vandaag al een groot deel van haar spullen meeneemt naar Friesland. We hebben ook het aquarium schoongemaakt. Dat was een hele onderneming.

We hadden de vissen in een emmer gedaan zodat het aquarium kon worden schoongemaakt. De emmer met de visjes stond op tafel. Toen mijn moeder me op kwam halen zei ze: "ooh hebben jullie schoongemaakt?" Ze had eerst niet door dat er vissen in de emmer zwommen. Ze dacht dat het schoonmaakwater was. Echt een hilarische situatie.

's Middags zijn we opnieuw Grave in geweest om een lekker ijsje te halen.

We waren op tijd thuis. Na ongeveer een kwartier wachten werd ik alweer opgehaald.

Het waren hele leuke en gezellige dagen met heel erg veel lolheid!! Het is zeker weer voor herhaling vatbaar. We gaan dan ook proberen om later alsnog af te spreken. Ik kom sowieso na de zomer weer een keertje bij Tristin langs toch? Lijkt me nu al leuk!!

[Ik hou van...] Zingen

Eigenlijk had dit berichtje als eerste gepost moeten worden in deze serie. Ik hou namelijk al mijn hele leven van zingen.

Het begon toen ik klein was. Toen zong ik allemaal kinderliedjes. Meestal samen met mijn moeder, oma, overgrootoma of andere familieleden. Ook op de kleuterschool werd flink wat gezongen. Ik zong dus eigenlijk altijd al. Het was dus ook al erg vroeg dat ik al riep: "Later word ik zangeres."

Later toen ik ongeveer een jaar of acht was begon ik met het zingen van popmuziek. Dit was meestal Engelstalig. Op die leeftijd sprak ik nog maar weinig Engels dus het was eigenlijk een soort fantasietaaltje.

Ik nam mezelf ook heel vaak op een bandje op. Dat vond ik altijd leuk om te doen. Ik ben op het moment bezig met het digitaliseren van mijn oude bandjes dus ik ben ook verschillende opnames van liedjes tegengekomen. Dat is echt zo grappig om terug te luisteren.

Ik ben eigenlijk altijd blijven zingen. Later ook veel musicalliedjes.

In 2009 ben ik begonnen met zangles. Dit wilde ik eigenlijk al langer, maar toen kon ik het pas regelen. Dit was echt heel erg fijn en leerzaam. Ik merkte dat ik graag vooruit wilde en ook wat techniek wilde leren zodat mijn stem beter zou worden. Ikzelf vind het resultaat wel positief. Ik merk het ook tijdens het zingen. Mijn stem klinkt ook heel anders.

In december van vorig jaar had ik helaas mijn laatste zangles. Hierover heb ik ooit geblogd dus als je daar meer over wilt weten kun je in het archief kijken.

Ik heb nu eventueel een andere zangdocent gevonden, maar ik weet nog niet of dat gaat lukken in verband met vervolgopleidingen en dat soort dingen. Dat wacht ik dus nog even af.

Ik denk dat het zingen altijd belangrijk blijft voor mij. Ik kan er mijn emoties in kwijt en ik word er ook blij van.

Ik ben ook weer begonnen met het opnemen van mezelf. Op deze pagina vind je een onderdeel met mijn favoriete websites. Daar staat ook mijn eigen YouTubekanaal tussen. Mocht je wat willen luisteren dan kun je daar altijd terecht. Je vindt er ook dingen van vroeger.

Een ding staat in ieder geval vast! IK HOU VAN ZINGEN!

Posten via e-mail

Jaja, ik heb het eindelijk ingesteld. Iets wat ik al heel lang wilde doen. Gelukkig had ik me er vorige week eens goed in verdiept en werkt het nu. Ik heb het over het posten van berichten via e-mail. Dit werkt als volgt:

Je krijgt bij blogger een speciaal e-mailadres. Je kunt instellen dat je daar berichten naartoe kan sturen. Je kunt het zo instellen dat ze dan ook direct op je blog gepubliceerd worden. Je kunt ze ook als concept laten opslaan.

Dan stuur je dus gewoon een mailtje met je blog erin. Het onderwerp van je mailtje is de titel van de blog en de inhoud van het mailtje is dus de inhoud van je blog.

De mensen die mijn blog via de mail lezen hebben afgelopen donderdag een testberichtje van mij ontvangen. Dit was dus om de instellingen te testen. Gelukkig werkt het goed.

Waarom heb ik voor deze manier van bloggen gekozen? Nou, eigenlijk val ik nu weer in herhaling... maargoed. De lay-out van blogger is vernieuwd, ja, daar ga ik weer... Ik gebruik nu nog de oude lay-out, maar die zal dus op een gegeven moment verdwijnen.

Wat ik tot nu toe van de nieuwe lay-out gezien heb stelt niet zo heel veel voor. Het is heel onoverzichtelijk en een stuk minder toegankelijk. Ik wilde iets vinden waarmee ik die dingen kon omzeilen en toch nog kon bloggen. Nou, dat heb ik nu dus gevonden. Gewoon simpel een e-mail sturen. Geen last van hinderlijke dingen op een site.

Een nadeel is alleen dat je in de mail geen labels toe kan voegen. Daarvoor moet ik het bericht dan nog even bewerken, maar het scheelt in ieder geval veel gezoek, geknip en geplak.

Stel dat het een onmogelijke opdracht is om via de nieuwe lay-out te bloggen heb ik toch een redelijk goede oplossing vind ikzelf.

Een nieuw record!!

Gisteren gebeurde er echt iets geweldigs tijdens het wiiën. Ja, iets wat ikzelf nooit had verwacht.

Ik speel inmiddels 3 spelletjes van Wii sports. Dat zijn tennis, golfen en bowlen. Bij Wii sports zit ook een onderdeel waar je bepaalde vaardigheden kunt trainen. Deze spelletjes doen wij ook heel vaak. Ja, ik kan immers maar 3 spellen, dus dan moet je wel variëren...

Er is dus een spel waarbij je zoveel mogelijk pins om moet gooien om het bowlen te oefenen. Het start met 10 pins en bij elke worp worden het er meer. Je hebt per ronde 10 beurten.

Ik ben al gelukkig wanneer ik bij de eerste 2 of 3 worpen een strike gooi, maar gisteren gebeurde echt het ongelooflijkste. Ik was er eigenlijk helemaal niet mee bezig en gooide maar wat en kletste er ook nog eens bij. Toen had ik opeens bij worp 1, 2, 3, 5, en 6 een strike!!! Ik ging helemaal uit mijn dak. Dat betekent dus dat mijn record nu 535 punten is.

Echt geweldig! Aan de andere kant ook lastig... Nu is het nog maar de vraag of ik dit ooit weer ga verbreken!