Charlie Bee

Toen ik door de aanwinstenlijst van de Aangepast-lezen bibliotheek bladerde viel een titel mij erg op. Dit was "De moeilijkheidsgraad van goed" geschreven door Charlie Bee. Er stond een korte beschrijving bij die me direct aansprak.

Het boek gaat over een meisje dat depressief was en er nu eigenlijk nog steeds niet helemaal bovenop is. Ik zag ook dat dit een vervolg op het boek "En Prozac is mijn Paracetamol" is.

Ik heb beide boeken meteen besteld en ben er ook meteen in begonnen. Binnen drie dagen had ik ze allebei uitgelezen. Ze waren heel erg indrukwekkend.

Charlie Bee (pseudoniem) is vanaf haar veertiende tot haar zestiende depressief. In het eerste boek beschrijft zij hoe deze depressie tot stand is gekomen. Ze omschrijft haar gevoelens en vertelt wat er allemaal door haar heengaat.

Een van de oorzaken is de scheiding van haar ouders. Verder is er nog iets dat een belangrijke rol speelde, maar Charlie heeft dit al die tijd voor zichzelf gehouden. In de loop van het verhaal kom je erachter wat haar geheimen zijn.

In het tweede boek beschrijft ze hoe het met haar gaat nadat ze uit een psychiatrische inrichting komt. Je ervaart dat haar leven niet meteen weer hetzelfde is en dat ze het moeilijk vindt om weer met alles door te gaan. De depressie is ook nog niet volledig verdwenen.

Ik vond het twee hele mooie boeken. Het verhaal wordt heel boeiend vanuit het perspectief van Charlie verteld.

Ik ben in april naar de musical Next to normal geweest. Hierin spelen medicijnen zoals Prozac ook een belangrijke rol. Ik vond het heel mooi om te zien dat er veel overeenkomsten waren tussen het boek en de musical. Zo hebben Diana uit Next to normal en Charlie het allebei over het afvlakken van je emoties. Charlie omschrijft dit echt heel mooi en Diana zingt erover in het prachtige nummer "Ik mis de bergen."

Het is mooi dat beide verhalen precies dezelfde kenmerken hebben. Dat maakt het allemaal nog extra bijzonder en geloofwaardiger.

Als dit thema je aanspreekt zou ik zeker de boeken van Charlie Bee gaan lezen.

Ongeveer zeven maanden

Jaja, wat kan dat nou weer zijn. Er zijn zoveel dingen die bijna zeven maanden kunnen duren...

In dit geval gaat het om het lezen van een serie boeken. Het gaat om de Outlander serie, geschreven door Diana Gabaldon.

Hij bestaat uit zeven boeken.

Het verhaal gaat over Clair die door een stenenkring in de achttiende eeuw terechtkomt. Daar maakt ze vanalles mee. Ze trouwt er zelfs opnieuw en deze man wordt de liefde van haar leven. Door bepaalde omstandigheden gaat ze zwanger terug naar de twintigste eeuw.

Wanneer haar echtgenoot die ze in die tijd heeft doodgaat besluit ze om alles aan haar dochter Brianna te vertellen en terug te gaan naar Jamie. Door weer een bepaalde gebeurtenis komen Brianna en haar verloofde Roger ook in de achttiende eeuw terecht.

Dit is het verhaal in een hele korte omschrijving. Als ik het echt moet omschrijven heb ik tientallen blogs nodig. Het is bijna onbeschrijfelijk omdat er zoveel gebeurd. Ik wil ook niet te veel verklappen voor het geval er mensen zijn die het willen gaan lezen.

Ik leerde de serie in 2008 kennen. Mijn moeder had hem gelezen en had er ook luisterboeken in het Duits van. Ik las deze boeken met veel interesse. De Duitse versie is echter niet integraal. Een deel duurt daar ongeveer 6 uur en dat is lang niet het hele boek. Mijn moeder moest me dan ook vaak bijpraten omdat ik sommige dingen niet snapte omdat ik te veel miste.

Ik ontdekte toen dat de boeken verkrijgbaar waren bij Aangepast-lezen. Dit is een instantie die boeken uitleent aan blinden en slechtzienden. Ik zal hier nog wel een keertje over bloggen om uit te leggen hoe het precies in z'n werk gaat. Deze versies zijn wel integraal.

Ik was dolenthousiast en bestelde deze meteen.

Afgelopen zomer had ik zin om ze te gaan lezen. Ik begon er op de laatste avond van onze vakantie in Oostduinkerke mee. Ik had geen idee dat het zolang zou duren. Ik had het ook niet verwacht. Ja, ik wist dat het veel was en dat het lang zou duren, maar zeven maanden? Zolang heb ik geloof ik nog nooit over een boekenserie gedaan.

Ik vond het niet erg, maar juist leuk. Nu begrijp ik de serie veel beter. Het is sowieso irritant dat "Gewone" luisterboeken die je in de winkel kan kopen niet altijd integraal zijn.

Donderdag las ik het laatste boek uit. Na bijna zeven maanden ga ik nu een ander boek lezen en dat voelt heel erg raar. Vooral omdat ik het gevoel heb dat ik de personages echt heb leren kennen. Ik wist vaak hoe ze zouden handelen of wat ze van iets zouden vinden. Dat is echt heel erg speciaal. Ik heb vaker series gelezen, maar bij deze serie had ik echt het gevoel dat ik de personages kende. Misschien omdat de boeken zo dik zijn?

Om jullie een beeld te geven van hoe lang ik hiermee bezig ben geweest zal ik hieronder de titels neerzetten met het aantal uren en minuten erachter. Ik vond het zelf een hele opgave om dit te lezen, maar het was heel erg mooi. Soms ook wel langdradig, maarja, dat komt vaker voor natuurlijk.

----------

De reiziger; 33 uur en 46 minuten

Terugkeer naar Inverness; 40 uur en 10 minuten

De verre kust; 45 uur en 10 minuten

Het vuur van de herfst; 50 uur en 55 minuten

Het vlammende kruis; 57 uur en 43 minuten

Sneeuw en as; 58 uur en 25 minuten

Een echo in de tijd; 48 uur en 45 minuten

----------

In totaal zijn het 334 uren en 54 minuten. Heel erg lang, maar het was het waard.

Tijdreizen

Op dit moment (her)lees ik de boeken van Diana Gabaldon. De serie heet Outlander en ik zal in het kort omschrijven waar het over gaat:

Clair gaat in 1945 op vakantie naar Schotland. Dit omdat ze daar met haar man Frank trouwde. Ze vonden het fijn om deze plek na de oorlog weer op te zoeken. Clair was in de oorlog verpleegster. Daarom interesseert ze zich voor planten en kruiden. Ze bezocht op een dag met een man die veel van planten afweet een stenen cirkel. Dit is een cirkel van grote rotsachtige stenen die rechtop staan. Men zegt dat zo'n cirkel altijd iets magisch heeft.

Op een dag wonen Clair en Frank een heksenceremonie bij op deze plek. Frank is geschiedenisleraar en vindt dit natuurlijk interessant. Een dag later gaat Clair alleen terug naar de stenen om planten te zoeken en werd sindsdien 3 jaar vermist...

Clair belandde in het Schotland van 1743 doordat ze door de stenen cirkel stapte. Ze ontmoette daar Jamie en moest door omstandigheden met hem trouwen. Ze werden ook echt verliefd op elkaar. Ik zal verder niet op de details van het verhaal ingaan, het is namelijk erg lang en ingewikkeld.

Veel later in het verhaal komt Jamie achter de waarheid van Clair. Clair probeert met haar kennis de geschiedenis te beïnvloeden. In 1745 zou namelijk de grote opstand plaatsvinden waarbij de Schotse Clans voorgoed zouden verdwijnen. Door haar kennis probeert ze haar vrienden en nieuwe familie te beschermen. Ze leert de bevolking daar ook dat de aardappel eetbaar is en een goed voedingsmiddel.

Wanneer Clair zwanger raakt stuurt Jamie haar terug door de stenen. Dit omdat de opstand bijna zou beginnen en de baby 202 jaar later veiliger zou zijn. Zo is het dus gebeurd dat Clair in 1948 opeens weer opduikt. Ze komt terug bij Frank en ze voeden samen Briana, het kind van Jamie op.

In 1968 gaat Clair terug naar Schotland met Briana. Frank is inmiddels overleden. Ze wil erachter komen of Jamie en zijn clan de opstand hebben overleefd. Ze komt erachter dat Jamie nog leeft en besluit terug te gaan naar het Schotland van de achttiende eeuw. Dit keer voorbereid. Ze neemt medicijnen en spuiten mee zodat ze de mensen er beter kan verzorgen. Later volgt Briana haar ook.

Het verhaal bestaat uit 7 (enorm dikke) delen. Daarom zal ik nu niet meer op het verhaal ingaan. Dat zou te ingewikkeld zijn. Er verschijnt volgend jaar als alles goed is nog een achtste deel. Dit is tevens ook het laatste.

Tijdens het lezen van deze boeken ben ik na gaan denken over het principe tijdreizen. Hoe zou het zijn om nu opeens 202 jaar (of langer) terug in de tijd te gaan? En hoe zou het zijn om de toekomst te bekijken? Ik vind het heel erg knap hoe Clair zich in die tijd staande heeft gehouden en dat ze haar kennis heeft gebruikt om dingen te veranderen. Voor zoiets zou het reizen in de tijd wel nuttig zijn. Aan de andere kant heeft het veel meer nadelen dan voordelen. Je bent opeens alles kwijt, je weet niet waar je terecht komt, je weet niet hoe de samenleving er in die tijd uitziet....

Persoonlijke mening

Ik zou het zelf leuk vinden om eens terug te gaan in de tijd. Dan zou ik naar de tijd willen toen mijn familieleden klein waren. Ik heb veel over deze tijd gehoord, maar het lijkt me erg leuk om er eens wat van te beleven. Vooral om een stukje waardering te krijgen voor de luxe die we nu hebben. Ik zou alleen in de tijd willen reizen als ik onmiddellijk weer terugkan. Ik zou zelf dat moment willen bepalen. Ook zou het zo moeten zijn dat je precies op dezelfde plek terugkeert en dat je zelf kan zeggen waar je wilt landen als je in de tijd reist.

Ik ben zelf erg blij om nu te leven. Ik denk dat ik het een paar eeuwen of zelfs al een paar decennia geleden moeilijk zou hebben door mijn beperking. Ik zou geen hulpmiddelen hebben en ik weet zeker dat ik minder kansen zou hebben.

Kortom, ik ben blij met hoe het nu is. Ik denk dat tijdreizen de boel chaotischer zou maken. Het is denk ik iets wat alleen in een fantasiewereld bestaat. Ik vind het erg leuk om erover te lezen. Vooral op de manier waarop Diana Gabaldon het beschrijft. Het is leuk dat ze het zo realistisch heeft gedaan. De dingen waar ze over schrijft zijn echt gebeurd.

Voor het geval je geïnteresseerd bent in de boeken, hier volgen de titels. Je moet ze ook in deze volgorde lezen.

Diana Gabaldon - De reiziger

Diana Gabaldon - Terugkeer naar Inverness

Diana Gabaldon – De verre kust

Diana Gabaldon – Het vuur van de herfst

Diana Gabaldon – Het vlammende kruis

Diana Gabaldon – Sneeuw en as

Diana Gebaldon – Een echo in de tijd