Een superleuke werkdag

Vandaag had ik echt een superleuke dag op het werk. Hier een klein verslagje.

Ik werd al meteen opgehaald door het meisje dat altijd met me speelt. Ze wilde meteen weer met me spelen en dat is natuurlijk altijd leuk. Ik vroeg haar wat ze met Pasen had gedaan en of ze nog leuke dingetjes had gevonden. Nee, dat wilde ze me niet vertellen, dat was haar geheimpje. Daar hebben we heel lang over zitten dollen.

In de tussentijd zat er de hele tijd een jongetje van 3 bij mij op schoot. Het leek net een klein aapje. Hij hing helemaal om me heen. Het kon hem niet schelen dat ik in de tussentijd bezig was met een spelletje en mijn armen dus nodig had. Hij bleef gewoon zitten.

Vandaag had de groep weer een keer gesplitst gym. Dat is altijd fijn. Dan blijven er nog kinderen in het lokaal waar ik me mee bezig kan houden.

Een klein meisje wilde de hele tijd met me spelen, maar ze begreep niet helemaal dat ik dat spel niet goed kan doen omdat ik het niet zie. Dat is nog heel moeilijk voor haar. Ze wilde wel bij me op schoot zitten en vertelde me allerlei dingen. Van haar mocht ik wel weten wat ze met Pasen had gevonden. Andere kinderen vertelden ook uitbundig over hun cadeau's en snoep.

Toen heb ik nog een spel gedaan met een paar andere meisjes. Hier was ook het meisje bij dat eerst niet met me durfde te praten. Dit ging nu wel heel erg goed. Ze vond het heel leuk en wil volgende keer weer met me spelen. Ze is altijd heel enthousiast, maar durfde eerder niet op me af te stappen. Dat snap ik ook wel. Dat geeft ook niets. Ik merk nu dat dit steeds makkelijker gaat.

Tijdens het spelen hadden we ook allerlei gesprekken. Zo vonden ze het heel grappig dat we allemaal in hetzelfde dorp wonen. Het ging ook over chocoladepasta. Een meisje vertelde dat ze dat thuis hadden en toen ontstond er een heel gesprek over hoe lekker pasta is. Echt zo geweldig. Die kids weten van zoiets simpels zoiets leuks te maken.

Verder had ik nog een leuk gesprek met het eerste meisje.

Ik vroeg aan haar of zij nog broers en zussen had. Het bleek dat ze een broertje had. Ik vertelde dat ik geen broers en zussen heb. Toen zei ze dat ik dat moest wensen en dat ik er dan wel een zou krijgen. Echt heel erg schattig.

Ze zei ook dat ik bij haar op bezoek moest komen. Ze woont in de ... straat op nummer 16. Ik moet dan maar aanbellen en dan zouden ze opendoen. Echt geniaal.

OOhja, en ik mocht ook niet van haar weten wat zei bij gym hadden gedaan. Toen zei de stagiaire dat zij het wel aan me zou vertellen als het meisje het niet zou doen. Dat deed ze dus ook en achteraf vond ze het helemaal niet erg. Echt grappig wat die kinderen allemaal bedenken.

Het laatste kwartier zijn we nog even naar buiten gegaan. Dat was wel lekker want het was heerlijk weer.

Volgende keer mag ik een liedje in de kring zingen. Ik heb een cd meegekregen zodat ik het lied nog even kan oefenen. Echt heel leuk. Daar heb ik heel veel zin in.

Misschien blog ik dan wel weer over die ervaring.

Een roos

Vorige week kreeg ik een roos van oma. Ze had een flinke bos gekocht en vroeg of ik er een voor op mijn kamer wilde hebben. Dit vond ik wel een leuk idee.

We hadden een roos in een kleine smalle vaas gezet. Het lijkt eigenlijk meer op een lange smalle fles. Deze vulden we natuurlijk met water. Ik zette hem op mijn vensterbank.

Ik keek elke dag of er voldoende water in het vaasje zet. Dit was altijd het geval.

Vanmorgen zag ik dat de roos bijna was vergaan. Dit was wel vreemd want ik had het water altijd gecontroleerd.

Ik liet het aan mijn moeder zien en toen bleek dat er wel voldoende water in het vaasje zat, maar dat de steel van de roos niet in het water zat. De bloem zat een beetje schuin en kon net niet bij het water.

Tja, hoe moet ik dat nou weer weten? Het vaasje is zo smal dat je er niet met je vinger in kan dus ik kon ook niet kijken of het steeltje ook echt in het water zat. Eigenlijk wel jammer. Als dit wel het geval was dan was de bloem misschien nog een paar dagen goed gebleven.

Achja, ik heb er toch een paar dagen van kunnen genieten. Het was een mooie roos. Hij was oranje met geel. Zag er erg mooi uit. Hij stond heel mooi in bloei.

Wat heb ik hiervan geleerd?

Zet de bloemen altijd in een vaas waarvan je zeker weet dat de steel in het water zit en waarvan ik het zelf kan controleren. Als dit niet mogelijk is vraag het dan regelmatig aan iemand zodat de bloem niet onnodig doodgaat.

Zo zie je maar dat je elke keer wel weer iets leert en dat je het ook elke keer weer kunt toepassen.

Onthouden

Ik onthoud heel veel dingen. Soms onthoud ik echt te veel. Dat kan soms heel erg irritant zijn. Dan heb ik echt het gevoel dat mijn hoofd ontploft.

De dingen die ik onthoud zijn heel verschillend. Het kunnen dingen zijn die ik op school heb geleerd of dingen die ik heb beleefd.

Ik kan me nog heel veel dingen van vroeger herinneren. Zo weet ik nog vaak alle details van een bepaald familiefeest.

Het vervelende is alleen dat andere mensen deze dingen niet meer weten. Dan vertel ik hele verhalen en vraag wat ze er toen van vonden. Het antwoord dat ik dan krijg is "ik weet niet waar je het over hebt, ik kan het me niet meer herinneren". Dat vind ik vaak jammer. Dan voelt het net alsof ik het allemaal zit te bedenken, maar dat is echt niet het geval.

Bij het familieweekend van 2010 hadden we een sjoelbak. Familie van mij zei dat zij thuis ook een sjoelbak hebben en dat ze die nooit gebruikten. Ik zei toen dat dit niet waar was en vertelde ze dat ik in 2000 bij hun heb gesjoeld. Dat was toen mijn overgrootoma en opa 61 jaar getrouwd waren. Toen hadden we daar een feestje met allerlei spelletjes.

Niemand kon zich dit herinneren. Het leuke is dat dit feest gefilmd is. Het sjoelen is ook gefilmd. Ik zou het ze eigenlijk eens moeten laten zien. Dan weten ze dat ik gelijk heb.

Laatst was mijn moeder groente aan het schoonmaken. Toen vroeg ze aan me: "weet jij nog dat je vroeger altijd groente waste?" Ja, dat weet ik nog precies. Toen ging ik altijd op een stoel staan omdat ik anders niet bij de gootsteen kon. Ik herinner me dat soort dingen altijd als de dag van gisteren.

Zo kan ik me ook herinneren dat mijn vader me altijd een bepaald toetje gaf. Ik zat dan op de bank en hij hielp me met eten. Dat soort dingen mogen niet verloren gaan.

Dat zal ook niet gebeuren. Ik kan het gewoon niet vergeten.

Ik vind het fijn dat ik al die dingen nog zo goed weet. Ik heb vroeger veel opgenomen. Ik digitaliseer deze opnames nu stukje bij beetje. Ik luister dus naar bandjes van 14 15 jaar geleden. Ik kan me nog heel veel daarvan herinneren. Niet bewust, maar als ik de opname dan hoor weet ik het opeens weer. Dat vind ik echt heel erg fijn.

Soms is het wel een nadeel dat ik dingen minder snel vergeet. Je onthoudt dan ook veel negatieve dingen. Gelukkig heb ik dat niet zo heel veel meegemaakt.

Over het algemeen is het fijn om dat soort dingen te onthouden. Zo heb je altijd mooie herinneringen aan je dierbaren.

Witte donderdag

Vandaag is het witte donderdag. In Duitsland wordt deze dag groene donderdag genoemd. Vraag me niet waarom, maar het is waar.

Toen ik klein was was groen mijn lievelingskleur. Ik zei vroeger altijd dat groene donderdag mijn lievelingsdag was omdat er het woord "groen" in voorkwam. Vraag me niet waarom ik zo dacht, maar als klein kind denk je vaak vreemde dingen.

Dit blogje is verder niet interessant, maar ik vond het gewoon grappig om te vermelden. Ik dacht er laatst toevallig aan en vond het wel uniek.

Groen is nu trouwens niet meer mijn lievelingskleur. Ik heb nu verschillende lievelingskleuren. Ik kan kleuren gelukkig nog zien.

De kleuren die ik op het moment erg mooi vind zijn rood, oranje en paars. Ik heb niet echt een favoriete kleur. Er is ook geen kleur waar ik een hekel aan heb. Ik hou niet zo van donkere kleuren zoals zwart en bruin.

Aankomend weekend is het Pasen. We gaan niets speciaals doen. Gewoon gezellig bij oma en opa langs, maar dat doe ik altijd.

Een mooi kunstwerkje

Vandaag kreeg ik van een kindje een heel mooi kunstwerkje. Ik noem het zo omdat het echt heel erg mooi is en ze heel creatief is geweest.

Het is een tekening gemaakt van zand. Ze heeft een huisje gemaakt met daarbij een zon en een wolk.  Dit heeft ze helemaal met zand bestrooid zodat ik het kan voelen. Dat vind ik echt heel erg lief.

Ze had het samen met de leidster gemaakt. Ik vroeg of zij dit zelf had bedacht en dit bleek ook het geval te zijn. Echt leuk als een meisje van vier jaar zulke dingen bedenkt.

Ik speel eigenlijk elke week met haar. Ze komt steeds naar me toe en wil me steeds helpen. Heel erg leuk.

Ik heb de tekening in een hoesje gestopt en zal hem bewaren. Dit was namelijk echt iets speciaals. Vaak geven kinderen mij tekeningetjes, maar dat is dan vaak alleen maar gekras. Dit vond ik wel erg bijzonder en creatief.

Verder is het gymrooster gewijzigd en heeft de groep waar ik ben dus voortaan op woensdag gym. Dat is voor mij minder leuk omdat ik dan minder kan doen. We willen volgende week eens gaan kijken of ik ook kan helpen tijdens deze lessen.

Verder is het nu ook zomertijd en gaan ze meer naar buiten. Dat is voor mij ook minder leuk natuurlijk, maar het is ook belangrijk dat de kindjes buiten spelen.

Ik heb vandaag een gesprek met de leidinggevende gehad en we zijn tot de conclusie gekomen dat ik tot de zomervakantie mag blijven. In augustus komen er nieuwe kindjes en zijn sommige groepen overvol. Dan is het niet zo handig als ik er ook ben. De leidsters moeten de nieuwe kindjes ook goed leren kennen. Het zou lastig zijn als ik er dan ook nog rondloop. Het is namelijk ook belangrijk dat ze op mij letten zodat de kindjes geen gekke dingen doen. Ik denk dat het ook te veel voor de nieuwe kindjes is als ze meteen met mij geconfronteerd worden. Dit klinkt raar, maar het is denk ik wel zo. Ze krijgen dan zoveel nieuwe indrukken...

Voor de kinderen die er nu zitten was het aan het begin natuurlijk ook wennen en voor mij ook. Deze kinderen zitten er al een jaar of langer dus ze kwamen niet in een geheel nieuwe situatie terecht. Misschien kan ik er nog wel in het najaar naartoe als de kindjes en leidsters wat aan elkaar gewend zijn. Ik weet het verder nog niet dus we zien het wel.

Binnenkort ga ik ook weer om de tafel met de vader van het meisje waar ik het weleens over had. Misschien heeft hij nog lueke ideeën en goede tips voor mij.

Ik laat het gewoon op me afkomen en dan zie ik het vanzelf wel. Vervelen zal ik me in ieder geval niet.

Ik houd jullie op de hoogte.

Ongeveer zeven maanden

Jaja, wat kan dat nou weer zijn. Er zijn zoveel dingen die bijna zeven maanden kunnen duren...

In dit geval gaat het om het lezen van een serie boeken. Het gaat om de Outlander serie, geschreven door Diana Gabaldon.

Hij bestaat uit zeven boeken.

Het verhaal gaat over Clair die door een stenenkring in de achttiende eeuw terechtkomt. Daar maakt ze vanalles mee. Ze trouwt er zelfs opnieuw en deze man wordt de liefde van haar leven. Door bepaalde omstandigheden gaat ze zwanger terug naar de twintigste eeuw.

Wanneer haar echtgenoot die ze in die tijd heeft doodgaat besluit ze om alles aan haar dochter Brianna te vertellen en terug te gaan naar Jamie. Door weer een bepaalde gebeurtenis komen Brianna en haar verloofde Roger ook in de achttiende eeuw terecht.

Dit is het verhaal in een hele korte omschrijving. Als ik het echt moet omschrijven heb ik tientallen blogs nodig. Het is bijna onbeschrijfelijk omdat er zoveel gebeurd. Ik wil ook niet te veel verklappen voor het geval er mensen zijn die het willen gaan lezen.

Ik leerde de serie in 2008 kennen. Mijn moeder had hem gelezen en had er ook luisterboeken in het Duits van. Ik las deze boeken met veel interesse. De Duitse versie is echter niet integraal. Een deel duurt daar ongeveer 6 uur en dat is lang niet het hele boek. Mijn moeder moest me dan ook vaak bijpraten omdat ik sommige dingen niet snapte omdat ik te veel miste.

Ik ontdekte toen dat de boeken verkrijgbaar waren bij Aangepast-lezen. Dit is een instantie die boeken uitleent aan blinden en slechtzienden. Ik zal hier nog wel een keertje over bloggen om uit te leggen hoe het precies in z'n werk gaat. Deze versies zijn wel integraal.

Ik was dolenthousiast en bestelde deze meteen.

Afgelopen zomer had ik zin om ze te gaan lezen. Ik begon er op de laatste avond van onze vakantie in Oostduinkerke mee. Ik had geen idee dat het zolang zou duren. Ik had het ook niet verwacht. Ja, ik wist dat het veel was en dat het lang zou duren, maar zeven maanden? Zolang heb ik geloof ik nog nooit over een boekenserie gedaan.

Ik vond het niet erg, maar juist leuk. Nu begrijp ik de serie veel beter. Het is sowieso irritant dat "Gewone" luisterboeken die je in de winkel kan kopen niet altijd integraal zijn.

Donderdag las ik het laatste boek uit. Na bijna zeven maanden ga ik nu een ander boek lezen en dat voelt heel erg raar. Vooral omdat ik het gevoel heb dat ik de personages echt heb leren kennen. Ik wist vaak hoe ze zouden handelen of wat ze van iets zouden vinden. Dat is echt heel erg speciaal. Ik heb vaker series gelezen, maar bij deze serie had ik echt het gevoel dat ik de personages kende. Misschien omdat de boeken zo dik zijn?

Om jullie een beeld te geven van hoe lang ik hiermee bezig ben geweest zal ik hieronder de titels neerzetten met het aantal uren en minuten erachter. Ik vond het zelf een hele opgave om dit te lezen, maar het was heel erg mooi. Soms ook wel langdradig, maarja, dat komt vaker voor natuurlijk.

----------

De reiziger; 33 uur en 46 minuten

Terugkeer naar Inverness; 40 uur en 10 minuten

De verre kust; 45 uur en 10 minuten

Het vuur van de herfst; 50 uur en 55 minuten

Het vlammende kruis; 57 uur en 43 minuten

Sneeuw en as; 58 uur en 25 minuten

Een echo in de tijd; 48 uur en 45 minuten

----------

In totaal zijn het 334 uren en 54 minuten. Heel erg lang, maar het was het waard.

Tv kijken

Een vriendin vroeg me laatst of ik iets wilde bloggen over de manier waarop ik een film kijk. Natuurlijk wil ik dit graag doen. Ik realiseerde mij toen pas dat "goed zienden" het misschien wel heel raar vinden dat ik gewoon tv kijk. Voor mij is het normaal, dus daarom sta ik er ook niet zo bij stil.

Daarom wil ik best aan jullie uitleggen hoe dit in zijn werk gaat en wat voor fantasieën daarbij komen kijken.

Laten we het eerst maar even over tv-programma's hebben. Programma's zoals het Journaal zijn natuurlijk makkelijk te doen. Hier gaat het vooral om wat je hoort. Natuurlijk ook om het beeld, maarja, dat hoef ik niet uit te leggen denk ik.

Het wordt vervelend wanneer ik naar het Nederlandse Journaal kijk. Als er bijvoorbeeld iets gebeurd in Duitsland of in een land waarin ze Engels spreken kan ik dit goed volgen. Dit wordt al snel anders wanneer het om een ander land met een vreemde taal gaat. Ik kan de ondertiteling niet lezen en weet dus totaal niet wat de mensen op locatie vertellen. Zo mis je toch de helft van de informatie.

Er bestaat tegenwoordig een apparaat dat de ondertiteling (meestal) voor kan lezen. Ik ben niet in het bezit van zo'n ding. Ik heb er wel een keer mee gewerkt en het ging best goed. Ik weet alleen niet of het voor mij een optie is. Je hoort namelijk de hele tijd de ondertiteling erdoorheen en dat is nogal irritant omdat het geen fijne mooie stem is. Het geluid van de tv wordt ook zachter waardoor je de originele geluiden minder hoort. Ik luister toch liever naar de stemmen van de acteurs dan naar de synthetische stem die de ondertiteling voorleest.

De ondertiteling komt ook kijken bij films en series. Deze volg ik dan ook nauwelijks in het Engels. Dit omdat ik in Duitsland woon. In Duitsland worden de meeste dingen gesynchroniseerd. Daardoor is er geen ondertiteling nodig en kan ik het goed volgen. Dit doen ze trouwens ook in het Journaal. Ideaal voor blindjes zoals ik.

Het is wel zo dat het steeds minder wordt omdat er meer behoefte is aan originele stemmen.

De meeste series die ik volg kijk ik dus in het Duits. Dit ben ik zo gewend. Dan heb ik het over Amerikaanse series zoals The king of Queens, Friends en Gilmore girls.

Er zijn ook Nederlandse series die ik leuk vind. Die zijn gewoon in het Nederlands, dus dat kan ik ook gewoon volgen.

Hetzelfde geldt voor films. Die kijk ik ook meestal in het Duits. Dit omdat ik films meestal samen kijk met mijn moeder of andere personen. Ik kijk echter niet zo heel veel films dus zoveel kan ik er niet over vertellen. Daarom heb ik het nu ook over tv kijken in het algemeen. Ik doe het namelijk altijd op dezelfde manier.

Ik heb dus alleen het geluid. Als er veel wordt gesproken is dat geen enkel probleem. Sommige dingen kan ik echter niet waarnemen omdat deze visueel zijn. Zo volgde ik de serie Gooische vrouwen. Deze kwam ooit op tv en toen keek ik er alleen naar. Leuk, was redelijk te doen. Er zaten wel veel stiltes in en ik had geen idee wat er tijdens die stiltes gebeurde.

Ik vond de serie leuk en besloot de dvd's aan te schaffen. Toen bekeek ik deze met mijn moeder en kwam ik er dus achter dat er twee mensen werden vermoord tijdens zo'n stille scène. Tja, dan schrik je wel eventjes. Zonder een "ziende" had ik dat dus niet geweten.

Was dat erg geweest? Nee, eigenlijk niet. Ik miste er niet veel door. Aan de andere kant was het wel erg voor het vervolg van de serie. Daarin spelen deze moorden namelijk wel weer een rol en is het belangrijk dat je weet wie het gedaan heeft. Daardoor krijg je een beeld van die persoon en kun je zeggen of je hem leuk vind of niet.

Achja, dat soort dingen komen vaker voor. Die stiltemomenten zijn eigenlijk het grootste probleem van tv kijken. Of het nou een serie, film of gewoon programma betreft. Hoe los ik dat op?

Gewoon. Ik kijk het met iemand samen. Deze persoon legt dan aan mij uit wat er gebeurd. Als ik de dvd dan bijvoorbeeld opnieuw bekijk weet ik dit. Soms vergeet ik het ook, maar dan zijn het geen belangrijke dingen en hoef je ze dus niet te missen.

Soms fantaseer ik er ook op los. Ja, je moet toch iets. Dan bedenk ik gewoon wat er gebeurt. Gewoon een logisch gevolg van het gesprek wat daarvoor te zien was, of gewoon iets wat bij het verhaal past. Soms wordt het probleem vanzelf opgelost doordat er na de stilte over iets gepraat wordt. Ja, dan weet ik al dat dit tijdens die stilte heeft plaatsgevonden.

Eigenlijk gaat het zo een beetje in zijn werk. De meeste dingen kijk ik met mensen samen. Als ik ze alleen kijk bedenk ik vaak dingen die er zouden kunnen gebeuren. Soms weet ik deze al doordat k de aflevering al ken.

Nu vraag je je natuurlijk af of ik dingen mis doordat ik ze niet zie. Ja, eigenlijk wel, maar als je het niet beter weet mis je ze ook niet. Zo miste ik de wetenschap dat er bij Gooische vrouwen twee mensen werden vermoord ook niet. Hoe het was gegaan als ik de rest van de serie ook alleen had gekeken weet ik niet. Er is bijna altijd wel iets wat je niet weet, maar daar kan ik nou eenmaal niets aan veranderen. Gelukkig zijn er genoeg programma's en series waarbij ik het grootste gedeelte wel kan volgen.