vrijdag 9 maart 2012

Nano

Dit is alweer de laatste blog die ik ga beschrijven. Het is de blog van Carmen. 

Ik ken Carmen al heel erg lang. We zaten op dezelfde school en in de pauzes gingen we vaak met elkaar om. We hadden hele leuke en grappige gesprekken. Deze hebben we trouwens nog, maar dan via msn.

Carmen blogt nog niet zo heel lang, maar de dingen die ze blogt vind ik wel heel erg leuk.
De titel van haar blog is Nano. Dit is de naam van haar geleidehond.

Ze schrijft veel gedichten en kan haar emoties goed onder woorden brengen. Ze heeft gedichten over haar hond geschreven. Door deze gedichten krijg je een goede indruk van het werk en leven van Nano.

Ze heeft ook weleens iets gepost over haar beperking en ervaringen. Dat was heel erg indrukwekkend. Het ging over de periode waarin haar ogen achteruit gingen. Echt heel erg mooi om te lezen.

Ze schrijft ook over dingen die ze leuk vind. Denk bijvoorbeeld aan tv-programma's of muziek.

Ze wil binnenkort met een nieuw project beginnen. Hiervoor vraagt ze aan goede vrienden wat bepaalde liedjes voor hen betekenen en waarom. Ze wil daar dan een mooi verhaaltje van maken.

Ik ben erg benieuwd naar dit project. Ik heb er zelf namelijk aan meegewerkt. Als ze iets over mij post zal ik dat hier natuurlijk melden.

Samengevat is het een hele leuke en vermakende blog. Meer kan ik er niet over vertellen. Kijk zelf maar.

donderdag 8 maart 2012

Keelpijn

Afgelopen maandag kreeg ik keelpijn. Iedereen om me heen was al zo'n beetje ziek geweest, maar bij mij WAS alles nog goed.
Ik hoopte dat het maar even zou duren, maar dat was helaas niet zo.

Doormiddel van plantaardige medicijnen tegen keelpijn, honing en thee hoopte ik dat het over zou gaan.
Dinsdag had ik echter nog steeds keelpijn. Het was ook het enige wat ik had.
Gisteren was de toestand nog niet verbeterd. Daarom besloot ik vanmorgen ook om naar de huisarts te gaan. Daarmee begon het avontuur.

Mijn moeder sprak toevallig met iemand die zei dat onze huisarts gesloten was. Dat was maar goed ook. Daar kun je op donderdag namelijk alleen 's middags terecht. De ochtenden heeft hij in gebruik voor vaste afspraken. Dit was natuurlijk balen.

Gelukkig zijn er meer huisartsen in ons dorp en kon ik dus naar een andere. De receptioniste zei dat we waarschijnlijk wel lang moesten wachten.

We gingen op weg naar de dokter. Nadat we alles hadden geregeld vertelde de receptioniste dat we misschien weer naar huis konden gaan en driekwartier later terug konden komen. Dit hebben we dan ook gedaan. Gelukkig maar.

Toen we weer terugkwamen waren we bijna meteen aan de beurt. Na het stellen van vragen en het kijken naar mijn keel gingen we nog even bij de apotheek langs om de antibiotica te halen die de dokter me voorschreef. Ja, ik heb nu voor het eerst in mijn leven een antibioticakuurtje in pilvorm. Toen ik klein was kreeg ik de antibiotica vloeibaar. Gelukkig heb ik geen problemen met het slikken van die pillen.

Vandaag moet ik vier pilletjes nemen. De aankomende dagen twee. Maandag is de laatste dag van de kuur. Ik hoop dat de ontsteking dan over is.

Vandaag is er ook nog een kleine verkoudheid bijgekomen. Ik voel me ondanks dat toch stukken beter na de eerste twee pilletjes.

Ik vertrouw erop dat het snel overgaat en ik weer snel naar mijn werk kan. Daar ben ik deze week ook niet geweest.
Zaterdag wil ik eigenlijk naar het meisje gaan dat vroeger bij mij in de taxi zat, maar ik weet nog niet of ik dat doe. Eerst morgen maar even afwachten.

woensdag 7 maart 2012

Honderd

Dit is mijn honderdste blogje. Ik vond het leuk om bij dit jubileum stil te staan.

Ik blog sinds juli vorig jaar en kan het me nauwelijks voorstellen dat ik al 99 blogs heb geschreven. De ene wat korter dan de andere. De ene blog gaat over iets wat ik heb meegemaakt, de ander over iets wat ik gewoon leuk vind.

Ik vind het erg leuk om te bloggen. Het is ook leuk om reacties te ontvangen. Dan weet je of je lezers het leuk of niet leuk vinden. Het is ook leuk om de lezers iets mee te geven.

Zo schrijf ik vaak over dingen die te maken hebben met mijn beperking. Ik merk dat veel mensen dit interessant vinden en er meer over willen weten. Dit is heel erg leuk om te horen. Ik vind het belangrijk dat mensen weten hoe het is om een beperking te hebben en hoe ik ermee omga. Het is ook belangrijk dat de lezers weten hoe ze ermee om moeten gaan. Vaak vinden mensen mij zielig of denken ze dat ik niks kan. Deze blog bewijst toch het tegendeel?

Een blog is ook gewoon een leuke manier om grappige dingen te vertellen. Wie herinnert zich niet het blogje over perenmiscommunicatie? Dat soort dingen maak je maar één keer mee. Het is leuk om het op deze manier vast te leggen.

Ik hoop dat ik nog veel inspiratie mag krijgen voor het schrijven van nog meer blogs. Misschien binnenkort weer een verhaal? Dat heb ik tot nu toe nog maar één keer gedaan. Ik vind niet dat je iets per se MOET schrijven. Je moet het schrijven als je het zelf wil en als je er zelf achterstaat. Anders is het niet leuk.

Dat is ook één van de dingen die ik het belangrijkste vind. Het moet leuk zijn om te bloggen en je moet je er niet toe gedwongen voelen.

Door deze blog ben ik erachter gekomen dat ik schrijven erg leuk vind. Ik vond dat altijd al leuk, maar heb er lang niks meer mee gedaan.
Toen ik klein was schreef ik heel veel verhaaltjes op school. Toch vind ik het beschrijven van ervaringen het aller-leukste. Op een gegeven moment zijn die ervaringen echter op. Nouja, je maakt elke dag iets mee, maar niet alles is interessant voor een blog. De ervaringen die te maken hebben met mijn beperking raken wel op tenzij je weer iets meemaakt dat weer net even anders is dan de dingen die je al ooit hebt beleefd.

Door mijn werk ervaar ik nu ook weer allemaal nieuwe dingen. Het is erg leuk en geeft me veel voldoening. Deze ervaringen kunnen jullie hier ook lezen. Dat zijn dan wel bijzondere ervaringen. Ik ga namelijk niet over alle dingen schrijven. Na een tijdje worden veel dingen ook herhaald.

En nu heb ik nog een vraag aan jullie.
Zijn er dingen die jullie nog van mij willen weten of zijn er nog onderwerpen waarover jullie graag iets willen lezen? Dat soort suggesties zijn altijd welkom. Misschien doe ik er dan wel iets mee.

Tot slot wil ik jullie allemaal bedanken voor het volgen en lezen van mijn blog. Dat waardeer ik echt enorm. Bedankt voor jullie reacties en mailtjes naar aanleiding van mijn verhaaltjes. Ik zal nog lang niet stoppen.

maandag 5 maart 2012

Grote oma

Vandaag, 5 maart, zou mijn grote oma jarig zijn geweest. Ze was een hele dierbare persoon en daarom gaat dit blogje over haar.

Mijn overgrootmoeder, de oma van mijn moeder, werd geboren op 5 maart 1919. Ze trouwde op 13 april 1939 met opa Jopie. Op 22 april van dat jaar werd Nellie, hun eerste kind geboren. Ze kregen nog 8 gezonde kinderen en 11 kleinkinderen. Ik was in 1990 het eerste achterkleinkind.

Ik heb heel veel goede en leuke herinneringen aan grote oma. Ik noemde haar volgens mij zo omdat zij mijn overgrootmoeder was. Ze was namelijk niet groot. Ik had echter nog andere oma's en opa's en om verwarring te voorkomen kreeg zij dus de naam "Grote oma."

Mijn oma, de moeder van mijn moeder is hun vijfde kind. Omdat mijn opa uit Duitsland kwam gingen zij daar wonen. Dit is dus ook de reden waarom mijn ouders en ik ook in Duitsland wonen. Ik werd dus meteen tweetalig opgevoed. Dit kwam goed van pas toen ik in Grave naar school ging.

We gingen vroeger (bijna) elke zaterdag op bezoek bij grote oma en opa Jopie. Dat was altijd het hoogtepunt van de week. Ze speelden veel met mij en ik mocht vaak dingen die de anderen niet mochten. Zo zat ik heel vaak op de keukentafel terwijl we liedjes zongen. Dit is ooit gefilmd dus dat is wel heel speciaal en leuk om te kijken.

Verder werd er altijd veel gekaart. Daar kon ik niet aan meedoen, maar ik mocht wel de kaarten tellen en vasthouden. Toen ik ouder was en al wat kon rekenen mocht ik steeds de pot tellen en hield ik deze nauwkeurig bij.

Verder hebben we nog veel meer leuke dingen beleefd. Zo was er bijvoorbeeld de surpriseparty toen ze 80 werd. Ik was toen 9 jaar. We waren allemaal bij een zoon van haar. Iemand ging oma en opa halen en zei tegen hen dat ze zouden vergaderen over hun diamanten bruiloft. Oma nam een klein taartje mee en ging zo de verrassing tegemoet.

We moesten allemaal erg lachen om het taartje. Dat was niet genoeg voor alle mensen. De verrassing was geslaagd! Dit feest is ook op film vastgelegd zoals zoveel dingen.

Een ander hoogtepunt was de diamanten bruiloft. Op 13 april 1999 waren ze 60 jaar getrouwd. Twee dagen na mijn communie. Ik droeg mijn communiejurk op deze dag.
In de kerk mocht ik tussen oma en opa in zitten. Zij vonden mij altijd heel erg speciaal. Ik ben er later achtergekomen dat oma het altijd heel moeilijk had met mijn beperking. Ze wilde dat ik zoveel mogelijk mooie en leuke dingen zou beleven.
Tijdens de kerkdienst verraste ik hun met een gedicht dat ik uit mijn hoofd had geleerd.
Na de mis was er een enorm feest. Na afloop kregen we allemaal een flesje wijn met een foto van oma en opa. Deze fles heb ik nog steeds.

Helaas werd oma tijdens het laatste jaar van haar mooie leven erg ziek. Ze lag veel in bed. We gingen er vaak naartoe. Ik herinner me nog dat ik dan bij haar in bed lag en uren met haar kon kletsen. Ze probeerde toch nog zo vaak mogelijk op te zijn, maar na een tijdje ging dat steeds moeilijker.

Eind augustus werd besloten dat ze naar het ziekenhuis zou gaan voor onderzoek. Helaas overleed ze op 1 september 2000 in het ziekenhuis.

Niemand had dit aan zien komen. We gingen er allemaal vanuit dat ze beter zou worden. Ze zouden vast iets vinden in het ziekenhuis. Helaas mocht dit niet zo zijn.

Ik herinner me het moment toen ik haar voor het laatst zag nog heel erg goed. Het was de zaterdag voordat ze naar het ziekenhuis zou gaan. Oma wilde daarom nog even bij haar langs. Het was een warme dag en ik had eigenlijk geen zin om mee te gaan. Ik wilde liever in het zwembadje spelen.
Vraag me niet waarom ik toch mee ben gegaan. Ik heb geen idee. Was het mijn zesde zintuig?

Oma zat op het balkon. Ze kwam bijna nooit meer buiten. Het was zo warm in huis dat ze het fijner vond om op het balkon te zitten. Daar heb ik haar voor het laatst gezien. We namen afscheid met het idee dat ik haar de zaterdag erop op zou komen zoeken in het ziekenhuis. Helaas gingen we die zaterdag erop bij opa op bezoek en zou oma er nooit meer zijn.

Toch is ze er nog steeds. Bij elk familieweekend staat er een foto van oma en opa centraal. Ze blijven altijd bij ons en ze houden ons vast in de gaten. Tijdens zo'n familieweekend liggen ze vast in een deuk om alle gekke dingen die we doen. Niemand van ons zal ze ooit vergeten.

Opa overleed op 3 februari 2003 op een leeftijd van 88 jaar.

zaterdag 3 maart 2012

Wie was dat?

Gisteren liep ik samen met oma naar huis. Onderweg werden we aangesproken door iemand die een heel verhaal over skeeleren aan ons vertelde.

Ik dacht dat het en kennis van ons was omdat de stemmen heel erg op elkaar leken. Ik had verder niet veel tegen haar gezegd. Dat is verder ook niet belangrijk.

Toen we verder liepen vroeg oma aan mij: "Wie was dat?"

Dit heb ik nog nooit meegemaakt. Ik moest hier zo om lachen! Wie is er hier nou blind? Geen idee. Ik zei tegen haar wat ik dacht, maar het bleek niet die persoon te zijn.

Ik vond het wel een grappige gebeurtenis. Ik maak immers nooit mee dat een ziende aan mij vraagt wie het was. We hebben er toen de hele weg over nagedacht. We zijn er nog steeds niet helemaal uit.

Later vertelde ik mijn moeder hierover. Zij moest hier ook heel erg om lachen. Dit soort dingen maak je als blinde geloof ik niet vaak mee.

Ik vond het wel grappig en wilde deze bijzondere ervaring graag met jullie delen. Ik deel mijn ervaringen immers graag met jullie.

vrijdag 2 maart 2012

Omgaan met zienden

De volgende gebruiksaanwijzing kwam ik tegen op de Twitterpagina van Blinde Ed. Blinde Ed is een zanger die vorig jaar meedeed aan X factor. Hij is volledig blind en daarom vind ik het natuurlijk interessant om hem te volgen.

Dit gaat over het omgaan met zienden. Om sommige dingen moest ik echt lachen. Ik vraag me af wie zoiets bedenkt. Ik vond het wel origineel en daarom deel ik het met jullie.

----------

Omgaan met zienden

Mensen die hun ogen gebruiken om informatie omtrent hun omgeving te
verzamelen worden ”zienden” genoemd. ”Maatschappelijk ziend” betekent
een groter dan 20 procent nauwkeurigheid van het gezichtsveld en een
invalshoek van meer dan 20 graden. Zienden zijn evenals blinden in
staat van het leven te genieten, veel zienden hebben een normale baan
en besteden hun vrije tijd net zoals wij. Zienden kunnen ook kinderen
krijgen en die zelfstandig opvoeden en een normaal familieleven leiden.
De meeste zienden wonen zelfstandig en behoeven weinig of geen hulp
bij hun dagelijkse bezigheden.

Zienden en mobiliteit.

Het is zienden toegestaan gebruik te maken van de openbare weg, en
de meeste kunnen goed lopen en fietsen. Ook zijn er, die er voor
kiezen in hun eigen voertuig  gebruik te maken van een netwerk van
autowegen, wat echter vaak tot grote vertragingen leidt. Om van dit
systeem gebruik te mogen maken, moeten ze wel eerst een examen
doen, waaruit hun kundigheid in veilig besturen van het voertuig
blijkt.  De opleidings- en examenkosten zijn hoog, en worden niet
vergoed. Het bezit van een voertuig draagt in hoge mate bij aan het
zekerheidsgevoel van zienden, en wordt vaak gebruikt om een bepaalde
sociale status mee aan te geven.


Zienden assisteren.

Zienden zijn gewend om de wereld in visuele termen te ervaren, en zijn
vaak niet in staat tot adequate verbalisatie van die ervaringen. Ze vallen vaak terug op gebaren zoals wijzen of wuiven, en gebruiken gezichtsuitdrukkingen om hun emoties te tonen.
Spreek rustig met een ziende, die het verbale aspect even is verloren, en attendeer hem of haar met duidelijke zinnen op je aanwezigheid. Vaak helpt het om vragen te stellen, om de ziende te helpen de verbale communicatie weer tot stand te brengen. Zienden zijn vaak de weg kwijt, vooral als ze gebruik maken van hun voertuig. Ze uiten dit door stil te gaan staan, en uit het raampje van hun voertuig verbaal contact te zoeken met omstanders of voorbijgangers. Ons betere oriëntatievermogen kan hierbij goed van pas komen. Ook in grote winkelcentra wil de ziende zijn oriëntatie nog wel eens verliezen. Dring je hulp niet op , maar wacht tot de ziende om hulp vraagt. Zienden zijn erg trots op hun zelfstandigheid, en laten hun gebreken niet graag blijken.


Ziende en computers.

Door hun visuele benadering hebben zienden moeite geconcentreerd te blijven bij het lezen van langere teksten. In de jaren negentig ontwikkelde Microsoft daarom de “Grafische Gebruikers Interface” een systeem, waarbij tekst wordt vervangen door plaatjes, iets waar zienden beter mee overweg kunnen. De gebrekkige coördinatie tussen zien en handbewegingen is ondervangen door de toepassing van een zogenaamde “muis”, waarbij zienden een plaatje van een pijl over het scherm met een andere plaatjes kunnen bewegen, en door klikken programma`s kunnen activeren. Na voldoende oefeningen zijn zienden in staat de computer met bevredigende snelheid te bedienen. Zienden zijn niet gewend aan synthetische spraak, en hebben vaak moeite zelfs de meest duidelijke spraaksynthesizer te verstaan. Als een ziende “mee wil kijken”, zet je spraak dan op het langzaamste niveau, en vertel in je eigen woorden wat er gebeurt op het scherm.


Dag en nacht


Zodra het donker wordt kunnen zienden niet meer goed functioneren, en in totale duisternis zijn ze volkomen hulpeloos. Zienden zijn genoodzaakt tegen hoge kosten verlichting in hun woningen aan te brengen, en die gedurende de nachtelijke periode waarin ze verkiezen nog actief te zijn, te laten branden. De meeste gemeenten hebben op gemeenschapskosten straatverlichting aangebracht, zodat zienden ook
's nachts in staat zijn zich te verplaatsen. Waar in zulke verlichting niet is voorzien, bestaat de mogelijkheid gebruik te maken van zogenaamde zaklantaarns, een soort draagbare verlichting die op batterijen werkt. Zaklantaarns zijn helaas niet opgenomen in het hulpmiddelenpakket.
Zienden kunnen zeer nerveus worden als onverwacht de verlichting uitvalt. Pak in zo`n geval de ziende bij de arm, fysiek contact stelt gerust. Praat op kalmerende toon, en vertel dat het probleem gemakkelijk is op te lossen. Stabiliseer de ziende, en vervang vervolgens defecte zekeringen of activeer de aardlekschakelaar.


Klankvorming

Een discussie tussen een groep zienden klinkt vaak chaotisch. Elkaar in de rede vallen, alsmede een verhaallijn niet kunnen vasthouden, komt veel voor. Trek hieruit echter niet de conclusie, dat alle zienden dom zijn. Visuele stimuli werken vaak verwarrend op de ziende, en maken het moeilijk om volwaardig te kunnen communiceren.  Echter, ook onder zienden zijn er, die een universitaire graad hebben behaald, en sommige bekleden zelfs hoge functies in het bedrijfsleven of bij de overheid. Als een ziende plotseling zwijgt, en niet meer aanspreekbaar lijkt, wordt dit meestal veroorzaakt door een sterke visuele impuls. Wacht rustig tot de ziende de oorzaak van de afleiding heeft geabsolveerd en weer tekenen vertoont van contact met zijn omgeving.


Conclusie

Zienden vormen een volwaardig onderdeel van onze maatschappij, en verdienen een gelijkwaardige behandeling. Realiseer je, dat zienden ook mensen zijn.

donderdag 1 maart 2012

Vrienden in de buurt

Ik heb genoeg leuke vrienden. Het is alleen jammer dat ze niet bij mij in de buurt wonen. Daarom is het meeste contact virtueel. Mailen, msnen, sms'en, twitteren, What's appen... Via deze dingen kan ik in contact blijven met mijn vrienden.

Dit komt doordat ik 16 jaar in Grave op school zat. Ik was bijna de hele dag van huis en daarom speelde mijn sociale leven zich voornaam in Grave af.
Hier begin ik nu wel de nadelen van te merken.
Ik zie mijn vrienden minder omdat je niet zomaar even bij iemand langs kan gaan. Dit moet je echt plannen en afspreken. Dat vind ik erg jammer. Ik kan niet spontaan bij iemand langs. Volgende maand ga ik bijvoorbeeld bij een vriendin logeren. Daar heb ik heel veel zin in.
Dit soort dingen zijn altijd heel gezellig, maar ik mis het even op bezoek gaan bij vrienden en vriendinnen.

Vorige week ben ik toevallig even bij een vriend geweest die redelijk dichtbij woont. Hij was thuis bij zijn ouders en toen kwamen we op het idee om even af te spreken. Het is ongeveer 20 minuten rijden. Dan kun je wel zeggen "Ik kom eventjes langs." Oma en opa gingen boodschappen doen en haalden me na anderhalf uur weer op. Erg leuk! Helaas kan dit niet bij meer vrienden.

Hier wil ik iets aan gaan doen. Ik zou het leuk vinden om hier in de buurt nieuwe mensen te ontmoeten. De vraag is alleen: "Hoe pak ik dit aan?"

Het is voor mij lastig om met mensen in contact te komen. Uitgaan is lastig omdat ik me niet zo goed alleen kan oriënteren. Je hebt er ook geen zin in dat je ouders met je meegaan.
Het is sowieso moeilijk om alleen op pad te gaan en op mensen af te stappen. Voor dat soort dingen mis ik toch wel het "Zien".

Eerst had ik niet zo de behoefte aan vrienden in de buurt. Dit omdat ik mijn vrienden dagelijks in Grave zag. Ik was ook bijna de hele dag van huis en 's middags en 's avonds had ik daar ook geen zin in. Ik had mijn handen vol aan mijn huiswerk.

Nu kom ik er eigenlijk pas achter wat de gevolgen zijn van het bijna altijd weg zijn van huis omdat ik op speciaal onderwijs zat.Ik heb hier nooit op school gezeten en ken mijn leeftijdsgenoten van hier dus niet. Ik zat wel op de kleuterschool waar ik nu werk, maar de kinderen van daar zie je na een tijdje natuurlijk ook niet meer.
Ik heb alleen contact met één hele goede vriend. Die ken ik al mijn hele leven en we waren vroeger beste vrienden. Het was heel erg leuk dat hij een tijdje geleden weer langs kwam. Nu hebben we af en toe contact via mail en gaan we waarschijnlijk weer afspreken.

Ik merk dat het voor veel visueel beperkten herkenbaar is. Ik hoor van veel blinden/slechtzienden dat ze het moeilijk vinden om contact in de buurt te leggen. Ik denk dat veel jongeren niet weten hoe ze met blinden of slechtzienden om moeten gaan. Misschien denken ze dat we anders zijn en dat je niet "normaal" met ons om kan gaan.
Ik heb het zelf een paar keer meegemaakt. Er kwam bijvoorbeeld een nieuw buurmeisje. Ze hoorde dat ik blind ben en vond dat wel "Interessant". Ze wilde dan een keer afspreken en vraagt eigenlijk alleen maar dingen over het "blind zijn". Ik heb dan het gevoel dat dat soort mensen alleen maar dingen willen weten over de beperking en zich niet interesseren voor "mij".

Tegenwoordig heb ik aan dat soort dingen totaal geen behoefte meer. Ik vind het leuk om dingen aan mensen uit te leggen en te vertellen hoe het is met een beperking. Dat zie je wel aan mijn blog. Als iemand echter tegen mij zegt: "wat knap dat je braille kan" word ik helemaal gek. Kom op zeg! Ik zeg toch ook niet "oooh wat knap van jullie allemaal dat jullie met een pen kunnen schrijven." Dat zijn nou echt de dingen waar ik niet meer tegen kan.

Door mijn werk heb ik al wat nieuwe mensen leren kennen, maar dat zijn dan kinderen van 2 tot 6 jaar, een enkele stagiaire en leidsters. Ik mis het ontmoeten van leeftijdsgenoten.

Ik denk dat jullie wel begrijpen wat ik bedoel. Iedereen heeft tenslotte behoefte aan vriendschap.

Hebben jullie misschien een tip of een idee voor mij hoe ik met mensen in contact kan komen? Zoals ik al zei is het "alleen" op pad gaan lastig.
We zaten ook al te denken om een advertentie in de krant te plaatsen. Hierin zou ik bijvoorbeeld op zoek kunnen gaan naar mensen die interesse hebben in mij als zangeres. Denk bijvoorbeeld aan een band. Ik weet niet of ik bijvoorbeeld zoiets moet gaan doen. Het moet tenslotte ook geen contact uit medelijden worden.

Ik zal in ieder geval niet opgeven en blijven doorgaan ook al is dat soms erg moeilijk.